ΧΙΛΙΕΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Το 1972 ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον εξέπληξε τον κόσμο με το ιστορικό του ταξίδι από την Ουάσιγκτον στην Κίνα, όπου συνάντησε τον Πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος Μάο Τσε-Τουνγκ. Ο Νίξον παρατήρησε πως, “τα γραπτά του Προέδρου Μάο κίνησαν ένα ολόκληρο έθνος και άλλαξαν τον κόσμο“. Ο Μάο του απάντησε πιο ρεαλιστικά: “Δεν ήμουν ικανός να τον αλλάξω. Το μόνο που ήμουν ικανός να κάνω ήταν να αλλάξω μερικά μέρη στην περιοχή του Πεκίνου.” Αυτή ήταν η επιβεβαίωση ενός από τους πιο ισχυρούς ηγέτες του 20ού αιώνα σχετικά με τη διάρκεια της επιρροής των ιδεών και μεταρρυθμίσεών του στο πιο πολυπληθές έθνος του κόσμου.

Μία από τις πολιτικές ιδέες που επηρέασαν περισσότερο τον αιώνα μας, ο Κομμουνισμός, όπως και πολλές άλλες, άκμασε και παράκμασε με την παλίρροια του χρόνου. Μία προσπάθεια για τη δημιουργία ενός ουτοπικού κόσμου δοκιμάστηκε και βρέθηκε ελλειπής, συμμεριζόμενη τη μοίρα πολλών άλλων πολιτικών και κοινωνικών συστημάτων που απέτυχαν να διαρκέσουν ακόμα και λίγους αιώνες, και φυσικά πολύ λιγότερο από 1.000 χρόνια.

Ωστόσο υπάρχει μία Ιδέα, που πρωτογράφτηκε δύο χιλιάδες χρόνια πριν, η οποία όμως δεν ήταν γέννημα ανθρώπινης φαντασίας και προσδοκίας (Β’ Πέτρου 1:21), και η οποία υπόσχεται ένα κόσμο ειρήνης και ευημερίας για όλους. Είναι η Βιβλική διδασκαλία της χιλιετούς βασιλείας του Ιησού Χριστού πάνω στη γη. Την ονομάζουμε, συνήθως “Χιλιασμό”. Αυτή η αλήθεια, η οποία συνδέεται με μερικές από τις αρχαιότερες δηλώσεις της Βίβλου και εκφράζεται άφθονα από τους Εβραίους προφήτες, συνεχίζει να κρατάει αναμμένη την πίστη πολλών ανθρώπων στο πέρασμα των αιώνων, παρά τις προσπάθειες που έγιναν για να την αφανίσουν ή να την παραποιήσουν.

Η υπόσχεση του Θεού για μία χιλιετή βασιλεία αντιπροσωπεύει ένα σύμβολο ελπίδας για την ανθρωπότητα. Μία μελέτη των λόγων της Αγίας Γραφής και μία επισκόπηση των προσπαθειών που έγιναν για την καταστροφή αυτής της διδασκαλίας μπορούν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε τον κόσμο μας και την επαγγελία της ειρήνης που θα φέρει η Βασιλεία του Θεού.

Το μέλλον προειπωμένο

Στο βιβλίο της Αποκάλυψης o απόστολος Ιωάννης γράφει ότι μετά τη δεύτερη έλευση του Ιησού Χριστού οι άγιοι πιστοί θα βασιλεύσουν μαζί του 1.000 χρόνια. “Kαι είδα θρόνους· και επάνω σ’ αυτούς κάθησαν, και τους δόθηκε κρίση· και είδα τις ψυχές των αποκεφαλισμένων εξαιτίας τής μαρτυρίας τού Iησού, και εξαιτίας τού λόγου τού Θεού, και οι οποίοι δεν προσκύνησαν το θηρίο ούτε την εικόνα του· και δεν πήραν το χάραγμα επάνω στο μέτωπό τους και επάνω στο χέρι τους· και ανέζησαν και βασίλευσαν μαζί με τον Xριστό 1.000 χρόνια. Oι υπόλοιποι, όμως, των νεκρών δεν ανέζησαν, μέχρις ότου συμπληρωθούν τα 1.000 χρόνια· αυτή είναι η πρώτη ανάσταση. Mακάριος και άγιος όποιος έχει μέρος στην πρώτη ανάσταση· επάνω σ’ αυτούς ο δεύτερος θάνατος δεν έχει εξουσία, αλλά θα είναι ιερείς τού Θεού και του Xριστού, και θα βασιλεύσουν μαζί του για 1.000 χρόνια” (Αποκ. 20:4-6).

Αυτά τα εδάφια συνοψιζουν τις αναφορές της Αγίας Γραφής για τον κόσμο. Είναι από αυτό το εδάφιο που χρησιμοποιούμε τον όρο Χιλιετής Βασιλεία, που σημαίνει Βασιλεία που θα διαρκέσει χίλια χρόνια. Το βιβλίο της Αποκάλυψης μας εφοδιάζει με μία περίληψη άλλων περιγραφών και υποσχέσεων που βρίσκονται σ’ ολόκληρη τη Αγία Γραφή σχετικά με εκείνη την περίοδο και μετά. Ο Θεός, μέσω των δούλων Του των προφητών, προείπε αυτά ξανά και ξανά. Ήταν η ελπίδα των προφητών του Ισραήλ, του Ησαΐα, του Ζαχαρία, κ.α., στη διάρκεια της ιστορίας του έθνους αυτού, ιδιαίτερα στη διάρκεια της πτώσης και αιχμαλωσίας. Την ίδια αυτή ελπίδα συμμερίζονταν και οι Απόστολοι, γι’ αυτό ρώτησαν τον Χριστό για το πότε θα γίνει η αποκατάσταση της βασιλείας του Ισραήλ (Πράξεις 1:6).

Ο Ησαΐας, στη διάρκεια της παρακμής του Ισραήλ, αποτύπωσε μία ξεκάθαρη όραση που είχε από το Πνεύμα του Θεού γι’ αυτήν τη μελλοντική εποχή που όλος ο λαός Ισραήλ θα είναι ενωμένος κάτω από ένα βασιλιά και η γνώση του Θεού θα γεμίζει όλη τη γη: ” KAI θα βγει ράβδος από τoν κoρμό τoύ Iεσσαί, και κλάδoς θα ανέβει από τις ρίζες τoυ· και τo πνεύμα τoύ Kυρίoυ θα αναπαυθεί επάνω τoυ, πνεύμα σoφίας και σύνεσης, πνεύμα βoυλής και δύναμης, πνεύμα γνώσης και φόβoυ τoύ Kυρίoυ· και θα τoν κάνει oξυδερκή στoν φόβo τoύ Kυρίoυ, ώστε δεν θα κρίνει σύμφωνα με τη θεωρία των ματιών τoυ oύτε θα ελέγχει σύμφωνα με την ακρόαση των αυτιών τoυ· αλλά, θα κρίνει τoύς φτωχoύς με δικαιoσύνη, και θα υπερασπίζεται τoυς ταπεινoύς τής γης με ευθύτητα· και θα πατάξει τη γη με τη ράβδο τoύ στόματός τoυ, και με την πνoή των χειλέων τoυ θα θανατώνει τoν ασεβή. Kαι η ζώνη τής oσφύoς τoυ θα είναι δικαιoσύνη, και η ζώνη των πλευρών τoυ πίστη. Kαι o λύκoς θα συγκατoικεί μαζί με τo αρνί, και η λεoπάρδαλη θα αναπαύεται μαζί με τo κατσικάκι· και τo μoσχάρι και το νεαρό λιοντάρι και τα σιτευτά μαζί, και ένα μικρό παιδί θα τα oδηγεί. Kαι η δάμαλη και η αρκoύδα θα βόσκoυν μαζί, τα παιδιά τoυς θα αναπαύoνται μαζί, και τo λιoντάρι θα τρώει άχυρo, όπως τo βόδι. Kαι τo παιδί πoυ θηλάζει θα παίζει στην τρύπα τής έχιδνας, και τo απoγαλακτισμένo παιδί θα βάλει τo χέρι τoυ στη φωλιά τής oχιάς. Δεν θα κακoπoιoύν oύτε θα φθείρoυν σε όλo τo άγιό μoυ βoυνό· επειδή, η γη θα είναι πλήρης τής γνώσης τoύ Kυρίoυ, όπως τα νερά σκεπάζoυν τη θάλασσα. Kαι κατά την ημέρα εκείνη, πρoς τη ρίζα τoυ Iεσσαί, η οποία θα στέκεται σημαία των λαών, σ’ αυτόν θα πρoστρέξoυν τα έθνη, και η ανάπαυσή τoυ θα είναι δόξα ” (Ησαΐας 11:1-10).

Τα θεόπνευστα λόγια του Ησαΐα παραμένουν ανεκπλήρωτα. Έχουν αποκρυσταλλώσει την Ιδέα της Χιλιετούς Βασιλείας. Οι προφητείες του προσφέρουν μια ματιά του μελλοντικού κόσμου και της νέας ζωής που θα περιλάβει όλους τους τομείς πάνω στη γη. Ο Ησαΐας περιγράφει μία ολοκληρωτική αλλαγή στη φυσική τάξη. Κανένα μέρος του κόσμου όπως τον γνωρίζουμε σήμερα δεν θα μείνει ανέγγιχτο. Η Φύση του ανθρώπου θα αλλάξει ώστε να επιτρέψει την οικοδόμηση ενός δίκαιου κόσμου βασισμένου πάνω στον Λόγο του Θεού και στους Νόμους Του. Η απάτη που έχει κατακλύσει τον κόσμο θα διαλυθεί καθώς η αληθινή γνώση του σχεδίου του Θεού θα απλώνεται σ’ όλη την ανθρωπότητα μετά την επιστροφή του Χριστού.

Επιβεβαίωση από άλλους Προφήτες

Ο αρχαίος Ισραήλ δεν είδε την προφητευμένη αλλαγή του κόσμου. το όραμα δεν υλοποιήθηκε στη διάρκεια της ζωής των Προφητών. Χρόνια αργότερα, μέσα από τη σκοτεινιά της εξορίας στη Βαβυλώνα, ο προφήτης Δανιήλ πήρε από τον Θεό την υπόσχεση μίας βασιλείας που θα διαρκέσει για πάντα και η οποία θα αντικαταστήσει όλες τις άλλες αποτυχημένες προσπάθειες ανθρώπινης διακυβέρνησης: “Ο Θεός τού ουρανού θα σηκώσει μία βασιλεία, που δεν θα φθαρεί στον αιώνα· και η βασιλεία αυτή δεν θα περάσει σε άλλον λαό· θα κατασυντρίψει και θα συντελέσει όλες αυτές τις βασιλείες, ενώ αυτή θα διαμένει στους αιώνες” (Δανιήλ 2:44).

Σε μία άλλη όραση ο Δανιήλ είδε την υπόσχεση μίας κυριολεκτικής βασιλείας που περιελάμβανε όλη τη γη: “Σ’ αυτόν [τον Υιό του Ανθρώπου] δόθηκαν εξουσία και δόξα και βασίλεια, ώστε όλοι οι λαοί, κάθε εθνικότητας και γλώσσας, να τον υπηρετούν. Η εξουσία του θα είναι αιώνια κι ατελεύτητη και το βασίλειό του δεν θα καταστραφεί ποτέ. …Η βασιλεία, η εξουσία και η μεγαλοπρέπεια όλων των βασιλείων της γης θ’ αποδοθούν στον άγιο λαό του ύψιστου Θεού· η βασιλεία αυτού του λαού θα είναι αιώνια κι όλοι οι άρχοντες θα τον υπηρετούν και θα τον υπακούουν». (ΔΑΝΙΗΛ 7:14,27) .

Στο μέσο της Βαβυλώνιας αιχμαλωσίας, ο Θεός έδειξε στον Εβραϊκό λαό ότι θα ερχόταν μία βασιλεία πάνω στη γη η οποία θα διοικείτο από έναν θεϊκά διορισμένο Βασιλιά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή ήταν μία υπόσχεση για μία κυριολεκτική, επίγεια βασιλεία — όχι συμβολική ή πνευματική. Ιουδαίοι περίμεναν τον Μεσσία, τον “Υιό του Ανθρώπου”, να αποκαταστήσει τη βασιλεία Τους. Αλλά, όπως και μία πληρέστερη κατανόηση των προφητικών λόγων του Δανιήλ επρόκειτο να γίνει σε ένα μελλοντικό καιρό, έτσι και η έλευση αυτής της αιώνιας βασιλείας έπρεπε να περιμένει.

Η υπόσχεση του Χριστού για την εκπλήρωση της Προφητείας

Αιώνες μετά την εποχή του Δανιήλ, ο άγγελος Γαβριήλ αποκάλυψε στην παρθένο Μαρία ότι ο γιος της ο Ιησούς θα ήταν ο βασιλιάς αυτής της βασιλείας: “Και θα βασιλεύσει επάνω στον οίκο τού Iακώβ στους αιώνες, και η βασιλεία του δεν θα έχει τέλος” (Λουκά 1:33). Στη διάρκεια της διακονίας του ο Ιησούς μίλησε ξεκάθαρα για τον προορισμό Του: να εκπληρώσει αυτές τις Γραφές. Έδειξε ότι οι ακόλουθοί Του θα ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους που θα βασίλευαν σε εκείνη τη βασιλεία: “Σας διαβεβαιώνω ότι, εσείς που με ακολουθήσατε, κατά την παλιγγενεσία [της κτίσης], όταν ο Yιός τού ανθρώπου καθήσει επάνω στον θρόνο τής δόξας του, θα καθήσετε και εσείς επάνω σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε τις δώδεκα φυλές τού Iσραήλ” (Ματθαίος 19:28).

Η προσμονή στην Άγια Γη, εδώ και 2.000 χρόνια, ήταν ότι ο Μεσσίας θα ανέτρεπε τη Ρωμαϊκή κυριαρχία και θα ίδρυε την Ισραηλιτική βασιλεία. Πολλοί που ακολούθησαν τον Ιησού, περιλαμβανομένων και των στενών μαθητών Του, πίστευαν ότι Αυτός ήταν ο Μεσσίας που θα αποκαθιστούσε τη βασιλεία στο Ισραήλ. Αλλά λίγο πριν το θάνατό Του είπε πως η βασιλεία δεν θα ερχόταν αν δεν αναγνωριζόταν από όλους ως ο Μεσσίας και αυτό θα γίνει μετά από τη μεγαλύτερη θλίψη του κόσμου: “Kαι αμέσως, ύστερα από τη θλίψη εκείνων των ημερών … και, τότε, θα θρηνήσουν όλες οι φυλές τής γης, και θα δουν τον Yιό τού ανθρώπου να έρχεται επάνω στα σύννεφα του ουρανού με δύναμη και πολλή δόξα” (Ματθ. 24:29-30) και “Kαι τούτο το ευαγγέλιο της βασιλείας θα κηρυχθεί σε ολόκληρη την οικουμένη, για μαρτυρία σε όλα τα έθνη· και, τότε, θάρθει το τέλος ” (Μτ 24:14). Ο καιρός της εγκαθίδρυσης της βασιλείας επίσης δεν θα ερχόταν μέχρις ότου — όπως κήρυξαν οι Απόστολοι — “οι εχθροί του θα μπουν ως υποπόδιο των ποδιών του.” (Εβραίους 10:13).

Η πρώτη Εκκλησία όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη κήρυξε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού εκτεταμένα στις δεκαετίες μετά το θάνατο και την ανάσταση του Ιησού Χριστού (Πραξ. 28:31). Η ανάσταση των νεκρών (πρώτη ανάσταση) η οποία θα γίνει με την έλευση της Βασιλείας του Κυρίου Ιησού Χριστού ήταν η κεντρική ιδέα και ελπίδα για την οποία οι ακόλουθοι του Χριστού έδιναν τη ζωή τους υπηρετώντας αφιερωμένα, όπως αναφέρει ο Απόστολος Παύλος (Α Κορ. κεφ. 15).

Διωγμός και αίρεση

Προς το τέλος του πρώτου αιώνα η Εκκλησία και η αλήθεια της Βασιλείας του Θεού βρέθηκε κάτω από έντονη επίθεση, επίθεση από έξω και από μέσα. Η ακεραιότητα των διδασκαλιών του Χριστού διαστρεβλώθηκε από τις αιρετικές διδασκαλίες των Γνωστικών. Η Ρωμαϊκή κυβέρνηση σκότωσε πολλούς Χριστιανούς, συμπεριλαμβανόμενων και των Αποστόλων και των μαθητών των Αποστόλων, οι οποίοι ήταν ηγέτες της Εκκλησίας. Ο Απόστολος Ιωάννης εξορίστηκε στο νησί της Πάτμου. Στο αποκορύφωμα αυτής της κρίσης ο Ιωάννης έλαβε την αποκάλυψη του Χριστού η οποία επιβεβαίωσε τις αλήθειες της θριαμβευτικής εγκαθίδρυσης της Βασιλείας του Θεού. Η γνώση της Χιλιετούς Βασιλείας του Χριστού έδωσε κουράγιο στην Εκκλησία.

Στη διάρκεια εκείνης της ταραγμένης εποχής, η διδασκαλία της Βασιλείας του Θεού πάνω στη γη, αναμίχθηκε με μορφές αίρεσης και σε μερικούς χριστιανικούς κύκλους περιφρονήθηκε ως “μη πνευματική”. Τον δεύτερο, τρίτο και τέταρτο αιώνα η θεμελιώδης αυτή διδασκαλία έχανε όλο και πιο πολύ την αξία της μέσα στην Εκκλησία. Ένας λόγος ήταν ότι μερικοί προσπαθούσαν να προβλέψουν τη χρονολογία της έλευσης του Χριστού — αντίθετα από τη διδασκαλία Του (Ματθ. 24:36,44 και 25:13, Πραξ. 1:6-7). Για παράδειγμα, ο Μοντανός, ένας αυτόκλητος προφήτης, ίδρυσε μία κίνηση που προέλεγε τον άμεσο χρόνο της Δεύτερης Έλευσης.

Η κύρια αιτία όμως της απώλειας αυτής της αλήθειας ήταν ότι δέχτηκε ισχυρές επιθέσεις από Γνωστικούς και φιλοσοφούντες δασκάλους της Εκκλησίας. Ο Ωριγένης, ο Αλεξανδρινός θεμελιωτής της θεολογίας, τον 3ο αιώνα δίδασκε μία εντελώς αλληγορική μορφή της Βασιλείας του Θεού. Το κέντρο της άποψής του “δεν ήταν στην εκδήλωση της βασιλείας μέσα στον κόσμο, αλλά μέσα στην ψυχή του πιστού, μία σημαντική μετατόπιση της διδασκαλίας από το ιστορικό και φυσικό τομέα στον πνευματικό και μεταφυσικό” (Encyclopaedia Brittanica, 15th edition, “Millennialism”). Εξαιτίας της μεγάλης επιρροής του Ωριγένη στους μετέπειτα ηγέτες της Εκκλησίας (Κλήμη Αλεξανδρείας, Γρηγόριο Νύσσης κ.α.) η Βασιλεία του Θεού έφτασε να θεωρείται όχι μία μελλοντική διακυβέρνηση της γης από τον Θεό μέσω του Χριστού, αλλά μία πνευματική συμβολική κατάσταση που υπαγόταν σε διάφορες αλληγορικές ερμηνείες. Πολλές ερμηνείες δίνονταν, αλλά όλες αρνούνταν την κυριολεκτική και πραγματική της σημασία.

Μένοντας Σταθεροί

Ανάμεσα σ’ αυτές τις θεολογικές αιρέσεις, πολλοί Χριστιανοί έμεναν πιστοί στην ερχόμενη βασιλεία όπως αυτή είχε κηρυχτεί από τους Αποστόλους. “Ο Παπίας, επίσκοπος Ιεραπόλεως Φρυγίας, μαθητής του Αγίου Ιωάννη, ήταν ένθερμος υποστηρικτής του χιλιασμού. Υποστήριζε ότι είχε παραλάβει αυτή τη διδασκαλία από σύγχρονους των Αποστόλων, o Ειρηναίος, επίσκοπος Λυών, διηγείται ότι άλλοι Πρεσβύτεροι είχαν ακούσει από τον ίδιο τον Ιωάννη την πίστη στον χιλιασμό ως μέρος της διδαχής του Κυρίου (Hist. Eccl., ΙΙΙ, 39). Ο Παπίας στο βιβλίο του ισχυριζόταν ότι η ανάσταση των νεκρών θα ακολουθούταν από χίλια χρόνια, ορατής, ένδοξης βασιλείας του Χριστού, και σύμφωνα με τον Ειρηναίο (Adv. Haereses, V, 33), δίδασκε ότι και οι άγιοι θα απολάμβαναν την υπεραφθονία της γης” (Catholic Encyclopedia, 1914 edition, “Millenium”).

Εκείνους τους πρώτους αιώνες, ανάμεσα στους τελευταίους γνωστούς υποστηρικτές της επίγειας Βασιλείας του Χριστού ήταν και ο επίσκοπος Λαοδικείας Απολλινάριος. Μέχρι τον 5ο αιώνα η διδασκαλία είχε επισκιαστεί από τις απόψεις του Αυγουστίνου, ενός από τους πιο επιφανείς θεολόγους της Εκκλησίας. Η διδασκαλία του ότι η επίγεια Βασιλεία του Χριστού ήταν η Εκκλησία, αντικατέστησε τη βιβλική διδασκαλία ότι ο Θεός θα επέμβει στην ιστορία, και θα εγκαθιδρύσει μία βασιλεία που δεν θα τελειώσει ποτέ. Σύμφωνα με την άποψη του Αυγουστίνου, ο Θεός είχε ήδη θριαμβεύσει πάνω στον Σατανά, και η Βασιλεία Του ήταν μία πνευματική κατάσταση στις καρδιές των ανθρώπων, που εκδηλώνεται στον κόσμο με το ρόλο της Εκκλησίας. “Η χιλιετής Βασιλεία είχε μεταβληθεί σε μία πνευματική κατάσταση στην οποία η Εκκλησία είχε εισέλθει συλλογικά στην Πεντηκοστή — την εποχή που το Άγιο Πνεύμα ήλθε πάνω στους μαθητές του Χριστού — και την οποία ο κάθε πιστός μπορεί να απολαύσει μέσω της μυστικής κοινωνίας με τον Θεό” (Encyclopaedia Britannica, “Milleanism”).

Αυτή η άποψη ακολούθησε την επίσημη αποδοχή από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της αυτοκρατορίας. Από αυτή τη σκοπιά, δεν υπήρχε λόγος η Εκκλησία, που ήταν στην εξουσία, να περιμένει πλέον μια διακυβέρνηση του Βασιλέως Ιησού στη γη. Η Εκκλησία είχε πολιτικά και πνευματικά παντρευτεί με τον Αυτοκράτορα. Η διδασκαλία του Χιλιασμού την οποία ο ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον αποκάλεσε “αρχαίο και δημοφιλές δόγμα” των Χριστιανών, τώρα είχε καταντήσει ένα προσάρτημα με ελάχιστη ή χωρίς καθόλου αξία. Όπως γράφει o Γκίμπον, “Αλλά όταν το οικοδόμημα της Εκκλησίας είχε ολοκληρωθεί, η προσωρινή υποστήριξη [που πρόσφερε αυτό το δόγμα] τέθηκε στην άκρη. Το δόγμα της βασιλείας του Χριστού πάνω στη γη αρχικά αντιμετωπίστηκε ως μια βαθιά αλληγορία, στη συνέχεια βαθμιαία θεωρήθηκε αμφίβολη και άχρηστη άποψη! Και τελικά απορρίφθηκε ως παράξενη επινόηση αίρεσης και φανατισμού” (Decline and Fall of the Roman Empire, Britannica Great Books, Chicago, 1952, σ. 188).

Μία σκοτεινή περίοδος αρχίζει

Η άποψη του Αυγουστίνου έγινε η επίσημα αποδεκτή διδασκαλία της Εκκλησίας. Αυτό που απόμεινε από την πίστη της κυριολεκτικής διακυβέρνησης του Θεού πάνω στη γη πέρασε στην παρανομία. Πρακτικά δεν ακούστηκε τίποτα για τα επόμενα περίπου 1.000 χρόνια — την εποχή που η Εκκλησία βασίλευε σε Ανατολή και Δύση — μέχρι την περίοδο της Διαμαρτυρόμενης Μεταρρύθμισης. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή η μεσαιωνική περίοδος αποκαλέστηκε “Σκοτεινοί Αιώνες” ή “Μεσαίωνας”. Τα φώτα της γνώσης και του πολιτισμού έσβησαν σε όλα τα πεδία. Ο ιστορικός William Manchester περιγράφει την περίοδο αυτή ως “αδιάκοπο πόλεμο, διαφθορά, ανομία, εμμονή σε δεισιδαιμονίες, και μία απίστευτα βαθιά στενοκεφαλιά” (Α World Lit Only by Fire, Little, Brown and co., Boston, 1992, σ. 3).

Μία πιο κοντινή ματιά σ’ αυτήν τη “Μεσαιωνική Χιλιετία” αποκαλύπτει μία περίοδο στην οποία η εκκλησιαστική εξουσία πήρε τη μορφή μίας κυριολεκτικής, θριαμβεύουσας βασιλείας πάνω στη γη. Ο Manchester συνεχίζει: “Αριστοκράτες έβγαιναν μέσα από τη βαρβαρική λάσπη, βασιλιάδες και πρίγκιπες όφειλαν την αναγνώρισή τους στη θεϊκή εξουσία, και Ιπποκόμοι γίνονταν ιππότες με το να προσεύχονται όλη τη νύχτα σε Χριστιανικά θυσιαστήρια. Άρχοντες που επιδίωκαν δημοτικότητα οδηγούσαν Σταυροφορίες στους Αγίους Τόπους. Το να τρώει κανείς κρέας τη Σαρακοστή έγινε θανάσιμο αδίκημα, η ιεροσυλία τιμωρούνταν με φυλάκιση, η Εκκλησία έγινε ο πλουσιότερος γαιοκτήμονας στην Ευρώπη, και η ζωή κάθε ανθρώπου, από το βάπτισμα μέχρι τη κηδεία του, κυβερνιόταν από πάπες, πατριάρχες, αρχιεπισκόπους, επισκόπους, ιερείς και μοναχούς. Πιστευόταν ότι o κλήρος έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στο να καθορίσει που θα πήγαινε ο καθένας στη μετά θάνατο ζωή” (Manchester, σ. 11).

Με το ξέσπασμα της Διαμαρτυρόμενης Μεταρρύθμισης ήρθε μία νέα δίψα στους Χριστιανούς για έρευνα της Αγίας Γραφής και επιστροφής στην αποστολική εκκλησία. Μία από τις αλήθειες που άρχισαν να ανακτούνται ήταν και η πίστη στην έλευση του Χριστού ως Βασιλιά στη γη, αλλά κι’ αυτό από πολύ λίγους αρχικά Χριστιανούς. Δεν ήταν παρά από τα μέσα του 19ου αιώνα που η αλήθεια της Χιλιετούς Βασιλείας άρχισε να κηρύττεται από πολλούς και να συνειδητοποιείται το πόσο σημαντική είναι αυτή η πίστη όχι μόνο για την Εκκλησία αλλά και για όλη την ανθρωπότητα.

Η Αυγή ενός νέου κόσμου

Η Βίβλος αποκαλύπτει ότι ένας κόσμος φωτός θα προέλθει από την επιστροφή του Ιησού Χριστού. Η κοινωνική τάξη, που θα επηρεαστεί πολύ από την ίδρυση της Βασιλείας του Θεού πάνω στη γη, θα είναι πάρα πολύ διαφορετική από οτιδήποτε έχει παράγει η ανθρώπινη προσπάθεια μέχρι σήμερα. Τα έθνη θα αναζητούν τους τρόπους του Θεού. Ο φόβος θα εξαφανιστεί από τους λαούς της γης όσο η δικαιοσύνη — υπακοή στο Νόμο του Θεού (Ψαλμός 119:172) — θα οδηγεί τις διεθνείς σχέσεις. Οι ατέλειωτες πολεμικές συγκρούσεις θα εκλείψουν, και η τέχνη του πολέμου θα ξεχαστεί. Οι οικογένειες θα αναπτύσσονται ισχυρότερες σε κάθε γενιά και θα παράγουν μία αρμονικά δεμένη κοινωνία: “Kαι πολλά έθνη θα πάνε, και θα πουν: Eλάτε, και ας ανέβουμε στο βουνό τού Kυρίου, και στον οίκο τού Θεού τού Iακώβ· και θα μας διδάξει τούς δρόμους του, και θα περπατήσουμε στα μονοπάτια του· επειδή, από τη Σιών θα βγει νόμος, και από την Iερουσαλήμ λόγος τού Kυρίου. Kαι θα κρίνει ανάμεσα σε πολλούς λαούς, και θα ελέγξει ισχυρά έθνη, μέχρι μακριά· και θα σφυρηλατήσουν τις μάχαιρές τους για υνία, και τις λόγχες τους για δρεπάνια· έθνος δεν θα σηκώσει μάχαιρα ενάντια σε άλλο έθνος ούτε θα μάθουν πλέον τον πόλεμο. ” (Μιχαίας 4:2-4). Όταν φθάσει η Βασιλεία του Θεού, δεν θα υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αρνηθεί την πανάρχαιη ελπίδα και υπόσχεση για ειρήνη πάνω στη γη.

Η διδασκαλία της Χιλιετούς Βασιλείας αρχίζει από το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής (Γένεση 3:15) με την υπόσχεση του νέου Αδάμ-Χριστού που θα αποκαταστήσει το ανθρώπινο γένος από την πτώση του και τελειώνει με τα τελευταία λόγια του Χριστού Ιησού, του πραγματικού συγγραφέα της Αποκάλυψης (Αποκ. 1:1), που λέει για τους αναστημένους πιστούς πως θα συγκυβερνήσουν μαζί Του με ειρήνη και δικαιοσύνη τη γη. Θα πιστέψουμε το λόγο του Χριστού για να βρεθούμε μαζί Του στη Βασιλεία Του;

Μετάφραση κατόπιν αδείας του άρθρου The Millennium: The Vision That Won’t Die του Darris McNeely από το περιοδικό GOOD NEWS Jan/Feb 98

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *