ΟΥΡΑΝΟΣ Ή ΓΗ; ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΑΣ;

του Sir Anthony Buzzard, Καθηγητή Θεολογίας Πανεπιστημίου Ατλάντα (ΗΠΑ)

Παντού ακούμε ανθρώπους να λένε “θα πας στον ουρανό όταν πεθάνεις”, “περνάμε στο βασίλειο του ουρανού μετά το θάνατο”, “θα συναντηθούμε στον Παράδεισο” κ.α. Η γλώσσα αυτή του “ουρανού” έχει γίνει τόσο οικεία, ιδιαίτερα στους ευαγγελικούς κύκλους, ώστε αναπαυόμαστε στη σκέψη ότι οι άνθρωποι που έχουν πεθάνει ζουν μαζί με τον Θεό παίζοντας άρπες. Είμαστε βέβαιοι ότι ως πιστοί Χριστιανοί θα επιβιώσουμε από τον θάνατο και θα ζήσουμε σε μίαν ουράνια μακαριότητα.

Δεν θάπρεπε να σταματήσουμε για μια στιγμή και να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας με ειλικρίνεια: Από πού προέρχεται όλη αυτή η γλώσσα του “πηγαίνουμε στον Ουρανό”;

Σίγουρα όχι από τη Βίβλο. Τι, για παράδειγμα, ο προφήτης Δανιήλ, ένας από τους πιο μεγάλους και πιστούς ανθρώπους του Θεού, περίμενε για το θάνατό του;

Ο άγγελος του είπε: “Αλλά εσύ πήγαινε, μέχρι το τέλος και θα αναπαυθείς και θα σταθείς [εγερθείς] για τον κλήρο [κληρονομιά] σου στο τέλος των ημερών” (Δανιήλ 12:13). Ο θάνατος για τον Δανιήλ ήταν το να βρίσκεται σε ανάπαυση στο χώμα της γης (βλ. Δανιήλ 12:2, όπου ο ίδιος θεϊκός αγγελιοφόρος περιέγραψε την κατάσταση των νεκρών ως “αυτών που κοιμούνται μέσα στη γη“) αυτή την ανάπαυση ή ύπνο θα ακολουθήσει μία έγερση, δηλ. ανάσταση “στο τέλος των ημερών”.

Δεν γίνεται λόγος εδώ για την ψυχή του Δανιήλ ότι θα πάει στον ουρανό όπου θα ζει με πλήρη συναίσθηση σε ουράνια μακαριότητα. Αντί αυτού ο Δανιήλ θα κειτόταν νεκρός και τελικά, στο τέλος των ημερών, θα εγερθεί σε νέα ζωή. Αλλά για ποιον σκοπό;

Θα εγερθείς για τον κλήρο [κληρονομιά] σου” (Δανιήλ 12:13).

Ο άγγελος λοιπόν περιέγραψε την ελπίδα των πιστών. Τι λοιπόν έπρεπε να προσμένει ο Δανιήλ;

Το πρότυπο Λεξικό της Εβραϊκής Βίβλου μας λέει ότι ο “κλήρος” που ο Δανιήλ περίμενε ήταν “ένα μερίδιο στην αποκατάσταση που θα κάνει ο Μεσσίας” (1) , οι δόξες της βασιλείας του Μεσσία είχαν περιγραφεί από όλους τους Εβραίους προφήτες. Η βασιλεία του Μεσσία πρόκειται πράγματι να εγκατασταθεί πάνω στη γη, “κάτω από όλο τον ουρανό“, σύμφωνα με τα λόγια ενός οράματος που είχε δοθεί νωρίτερα στον Δανιήλ (7:27), η υπόσχεση ήταν ότι “η βασιλεία και η εξουσία και η μεγαλειότητα των βασιλείων που βρίσκονται κάτω από όλο τον ουρανό θα δοθεί στον λαό των αγίων του Υψίστου“. Εκείνοι που σ’ όλη τους τη ζωή θα μείνουν πιστοί, τότε θα αναστηθούν και θα κυβερνήσουν στην ανακαινισμένη γη.

Κληρονομώντας τη Γη

Από την Ιουδαϊκή φιλολογία, και την Βιβλική και την εξω-Βιβλική, βλέπουμε με πόση λαχτάρα αυτή η ελπίδα για συμμετοχή στη βασιλεία του Μεσσία πάνω στη γη, έκαιγε μέσα στις καρδιές των ανθρώπων του Θεού. Η δόξα της ερχόμενης διακυβέρνησης του Μεσσία, στην οποία οι άγιοι έχουν την επαγγελία ότι θα έχουν μερίδιο, στήριζε τους διωκόμενους πιστούς όταν οι πιέσεις ήταν πολύ έντονες.

Ακριβώς ο ίδιος μεταθανάτιος προορισμός δίνεται ως υπόσχεση στους πιστούς της εποχής της Καινής Διαθήκης: “Και έκανες εμάς στον Θεό μας βασιλείς και ιερείς, και θα βασιλεύσουμε πάνω στη γη” (Αποκάλυψη 5:10). Ο απόστολος Παύλος αποκαλεί αυτούς που έχουν πεθάνει εν Χριστώ ως “αυτούς που έχουν κοιμηθεί” και όχι ως ζώντες στον ουρανόž και ο Θεός θα τους φέρει στη ζωή μαζί με τον Ιησού στο μέλλον, κατά την έλευσή του, όταν “οι αποθανόντες εν Χριστώ θα αναστηθούν πρώτα” (Α’ Θεσσ. 4:13-18).

Επί αιώνες οι εκκλησίες ασχολούνται δραστήρια στο να απογυμνώνουν τη Βιβλική ελπίδα και να την αντικαθιστούν με τις πιο ασαφείς προοπτικές μίας ασώματης ζωής σε ουράνιους κόσμους, μίας ζωής απομακρυσμένης από τη φυσική κατοικία του ανθρώπου, τη Γη. Τίποτα δεν θα φαινόταν πιο α-νόητο [χωρίς νόημα] στους προφήτες-συγγραφείς της Βίβλου από αυτήν την πίστη σε αιώνια ζωή στον ουρανό, και τίποτα δεν είναι πιο καταστρεπτικό για το μεγαλειώδες σχέδιο του Ουράνιου Πατέρα μας για τον πλανήτη μας. Η γη έχει δοθεί στον άνθρωπο ως αιώνιο κατοικητήριό του: “Οι ουρανοί, οι ουρανοί είναι του ΚΥΡΙΟΥ, τη Γη όμως την έδωσε στους γιους των ανθρώπων” (Ψαλμός 115:16), έχουμε ποτέ αναλογιστεί, “Αν ο Αδάμ και η Εύα δεν πέθαιναν, πού θα συνέχιζαν να ζουν αιώνια; Σε κάποιον ουρανό;” Μα φυσικά όχι! Αυτοί και οι απόγονοί τους θα ζούσαν αιώνια πάνω στη γη!

Το να “κληρονομήσουν τη γη” ήταν η σφοδρή επιθυμία κάθε πιστού Ισραηλίτη και επιβεβαιώθηκε τόσο εκφραστικά από τον Κύριό μας, τον Ιησού, στον περίφημο μακαρισμό του (Ματθαίος 5:5): “Μακάριοι οι πράοι, επειδή αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη“. Αυτό ήταν μία αναφορά από τον Ψαλμό 37 (εδ. 3,11,22,27,29,34) όπου υπάρχει η υπόσχεση ότι οι πράοι, οι ταπεινοί, αυτοί που προσμένουν, “θα κληρονομήσουν τη γη“, δηλ. θα επιτύχουν την είσοδο στη βασιλεία του Μεσσία, όπως είχε υποσχεθεί στον Δανιήλ. Κι αυτό που έχει σημασία στον Ψαλμό 37 είναι ότι ο Θεός υπόσχεται στους πράους δούλους Του όχι μόνο ότι θα κληρονομήσουν τη γη, αλλά και ότι “θα κατοικούν σ’ αυτήν για πάντα” (37:29), δηλ. αιώνια ζωή πάνω στη γη!

Αλλά οι εκκλησίες έχουν πετάξει αυτές τις πολύτιμες υποσχέσεις. Έτσι πολλές μεταφράσεις της Βίβλου, συνεχίζοντας και ενισχύοντας την μακραίωνη παράδοση της διαστρέβλωσης των Γραφών, αποδίδουν το Ματθαίος 5:5 ως “οι πράοι θα κληρονομήσουν αυτό που ο Θεός έχει υποσχεθεί“, είναι αυτό μία κολακεία προς ένα χριστιανικό κοινό στο οποίο έχει τόσο συνηθίσει στην ιδέα του ουρανού ώστε τώρα πλέον η αιώνια ζωή πάνω στη γη του φαίνεται σαν κάτι τόσο κατώτερο και ανάξιο λόγου; Δεν υπάρχει λόγος να κρύβουμε την αλήθεια απλών δηλώσεων της Βίβλου μέσα στην ομίχλη της ασάφειας της πλανεμένης θεολογίας.

Η Βίβλος γνωρίζει μόνο ένα είδος σωτηρίας: την ανάσταση στη βασιλεία του Μεσσία Ιησού, όπως αυτή προφητεύθηκε από τους Προφήτες, τους οποίους ο Ιησούς δεν ήρθε να καταστρέψει αλλά να εκπληρώσει (Ματθαίος 5:17). Και στους Προφήτες δεν μπορούμε να βρούμε καμία υπόσχεση για βασιλεία του Μεσσία στον Ουρανό, παρά μόνο στη γη. Το να κατοικήσουν στη “γη της επαγγελίας” ήταν ο στόχος όλων των αγίων του Ισραήλ από την εποχή της διαθήκης την οποία ο Ύψιστος υποσχέθηκε στον Αβραάμ. Ο Ιησούς επιβεβαίωσε αυτές τις μεγάλες υποσχέσεις (Ρωμαίους 15:8), παρακινώντας τους μαθητές του να καλπάσουν προς τον ένδοξο προορισμό, και αποστολή τους, μαζί με τον Δανιήλ στην βασιλεία του Μεσσία στο τέλος των ημερών (Δανιήλ 12:13).

Πόσο καλύτερα θα ήταν αν οι Χριστιανοί εγκατέλειπαν την εξω-Βιβλική γλώσσα σχετικά με το “πηγαίνουμε στον ουρανό” και την αντικαθιστούσαν με τα λόγια του Ιησού για το ότι θα κληρονομήσουν τη γη, ερχόμενοι από την ανατολή, τη δύση, το βορρά και το νότο και θα ανακλιθούν μαζί με τον Αβραάμ, Ισαάκ και τον Ιακώβ στη βασιλεία του ερχόμενου κόσμου, παίρνοντας τις θέσεις τους στο μεγάλο Δείπνο στην Ιερουσαλήμ (Ματθαίος 8:11, Λουκάς 13:28, 29, βασισμένα πάνω στο Ησαΐας 25:6).

Η Βίβλος είναι ένα βιβλίο που ασχολείται με την πραγματικότητα, με την πραγματική γήινη ζωή, προσφέροντας ρεαλιστική ελπίδα στους Χριστιανούς, για μία βασιλεία πάνω στη γη. Οι άγγελοι αγάλλονται γι’ αυτήν τη λαμπρή προοπτική της λυτρωμένης ανθρωπότητας: “Εσύ [Ιησού] αγόρασες ανθρώπους για τον Θεό, από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος. Εσύ τους έκανες βασιλείς και ιερείς (σύγκρ. Εξοδος 19:5,6) για να υπηρετούν τον Θεό μας και να βασιλέψουν πάνω στη γη” (Αποκάλυψη 5:9-11).

Σε όλη την Καινή Διαθήκη οι Χριστιανοί περιγράφονται ως κληρονόμοι μίας μεγάλης μελλοντικής κληρονομιάς: της βασιλείας του Θεού. Η βασιλεία του Θεού είναι θέμα επαγγελίας [υπόσχεσης] και προσμονής μίας κληρονομιάς που θα την πάρουμε στο μέλλον. Ο Ιάκωβος (2:5) λέει: “Ακούστε, αδελφοί μου αγαπητοί: ο Θεός δεν εξέλεξε τους φτωχούς ως προς τον κόσμο, να γίνουν πλούσιοι στην πίστη και κληρονόμοι της βασιλείας που υποσχέθηκε σ’ αυτούς που Τον αγαπούν;

Είμαστε κληρονόμοι Θεού και συγκληρονόμοι με τον Χριστό” (Ρωμαίους 8:17), “κληρονόμοι σύμφωνα με την επαγγελία [της βασιλείας, βλ. ανωτέρω Ιάκωβος 2:5]” (Γαλάτες 3:29). Οι Εθνικοί μπορούν να είναι “κληρονόμοι μαζί με το λαό Ισραήλ … και συμμέτοχοι στην επαγγελία [της βασιλείας] εν Χριστώ Ιησού” (Εφεσίους 1:14). Είναι φανερό, λοιπόν, ότι δεν έχουμε εισέλθει ακόμη στην βασιλεία του Θεού. Το Πνεύμα που μας έχει δοθεί είναι εγγύηση μίας μελλοντικής κληρονομιάς, της Βασιλείας που μας έχει υποσχεθεί (Ιάκωβος 2:5) αλλά δεν είναι ακόμα δική μας.

Υπάρχουν δύο θεμελιώδεις διαστρεβλώσεις στη σκέψη μας, οι οποίες ρίχνουν μία σκιά πάνω από τις προσπάθειές μας να κατανοήσουμε ορθά την Αγία Γραφή.
Πρώτον, φαίνεται να φανταζόμαστε ότι ήδη έχουμε κληρονομήσει την Βασιλεία του Θεού. Αυτό το είδος σκέψης μας αποσπά από τη δόξα του μέλλοντος και διασπάει τη μεγάλη ελπίδα πάνω στην οποία οικοδομούνται η αγάπη και η πίστη (Κολοσσαείς 1:5). Εμφατικά ο Παύλος δηλώνει ότι “σάρκα και αίμα [οι άνθρωποι στην παρούσα κατάσταση ζωής] δεν μπορούν να κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού” (Α΄ Κορινθίους 15:50) και ότι “η ανταμοιβή της κληρονομιάς” βρίσκεται στο μέλλον (Κολασσαείς 3:24).

Δεύτερον, μιλάμε για το ότι “εισερχόμαστε στη δόξα τη στιγμή του θανάτου μας”, ενώ η Καινή Διαθήκη παντού μας προτρέπει να περιμένουμε μέχρι την έλευση του Ιησού. Η παραδοσιακή διδασκαλία “ουρανός μετά τον θάνατο” μειώνει σημαντικά, για να μην πούμε ότι εκμηδενίζει, τη λαχτάρα και τον ενθουσιασμό της Καινής Διαθήκης για την επιστροφή του Χριστού ο οποίος θα αναστήσει τους νεκρούς και θα ανταμείψει τους ευσεβείς, τότε, και όχι πριν: “Γιατί μέλλει ο Υιός του ανθρώπου να έρθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει σε καθέναν κατά τις πράξεις του” (Ματθαίος 16:27).

Η Υπόσχεση προς τον Αβραάμ

Μία πλημμύρα λαμπρού φωτός θα εκχυθεί πάνω στην Καινή Διαθήκη όταν σταματήσουμε να την ξεριζώνουμε από την Εβραϊκή της ρίζα, την Παλαιά Διαθήκη. Η υπόσχεση [επαγγελία] προς τον Αβραάμ ήταν ότι αυτός θα ήταν ο πρόγονος του Μεσσία και ότι ο Μεσσίας θα κυριαρχούσε στη γη και θα την κατείχε για πάντα: “Όλη τη γη της Χαναάν στην οποία τώρα είσαι ξένος, Εγώ θα δώσω σε σένα και στους απογόνους σου μετά από σένα, και εγώ θα είμαι ο Θεός τους” (Γένεση 17:8).

Για κάθε ευσεβή Ισραηλίτη ο ορίζοντας γινόταν φωτεινός με αυτήν την μεγάλη υπόσχεση διαθήκης. Γι’ αυτό και τα τελευταία λόγια του Ισαάκ περιέχουν την τελική ευλογία για τον γιο του, τον Ιακώβ: “Είθε ο Θεός να δώσει σε σένα και στους απογόνους σου την ευλογία που δόθηκε στον Αβραάμ έτσι ώστε να κατέχεις τη γη στην οποία τώρα ζεις σαν ξένος, τη γη που ο Θεός έδωσε στον Αβραάμ” (Γένεση 26:4).

Δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, όταν γράφτηκε η Καινή Διαθήκη, ο Αβραάμ δεν είχε προσωπικά αποκτήσει τη γη της υπόσχεσης [επαγγελίας] (κυριολεκτικά, της επαγγελίας που έγινε προς τον Αβραάμ]. Ο Στέφανος, λίγο πριν μαρτυρήσει, εξήγησε ότι “ο Θεός δεν έδωσε στον Αβραάμ κληρονομιά εδώ, ούτε σπιθαμή εδάφους. Αλλά υποσχέθηκε σ’ αυτόν ότι αυτός και οι απόγονοί του μετά από αυτόν θα κατείχαν τη γη” (Πράξεις 7:5).

Ο συγγραφέας της προς Εβραίους ήξερε καλά ότι ο Αβραάμ “είχε καλεστεί να πάει σε ένα τόπο τον οποίο αργότερα θα έπαιρνε ως κληρονομιά του” (Εβραίους 11:8), κατοικώντας στην υποσχεμένη γη μόνο σαν ένας ξένος. Αυτό που ο Αβραάμ περίμενε ήταν η μόνιμη απόκτηση της “γης της υπόσχεσης”. Η γη η οποία αναφέρεται, φυσικά βρισκόταν πάνω στον πλανήτη μας και ήταν αυτή η γη “την οποία αργότερα θα έπαιρνε ως κληρονομιά του” (Εβραίους 11:8). Πρόκειται για μία “ουράνια” χώρα επειδή είναι διατεταγμένη από τον Θεό του Ουρανού και θα ευλογηθεί με την παρουσία του ίδιου του Μεσσία ο οποίος θα είναι ο ανώτατος εκπρόσωπός Του. Αλλά η κληρονομιά την οποία ο Θεός εγγυήθηκε με όρκο προς τον Αβραάμ σίγουρα βρίσκεται πάνω στη γη, και όχι στον ουρανό. Δεν τον είχε προσκαλέσει ο Θεός να κοιτάξει προς τον βορρά, το νότο, την ανατολή και τη δύση (Γένεση 13:14);

Ο επίσημος διακανονισμός του Θεού να δώσει στον Αβραάμ τη γη, θεωρείται ο θεμελιώδης βράχος του θεϊκού σχεδίου για την ανθρωπότητα. Σε καιρούς δυστυχίας οι πιστοί παρηγορούσαν τους εαυτούς τους με τη βεβαιότητα ότι: “[ο Θεός] θυμάται πάντοτε τη διαθήκη Του, τον λόγο τον οποίο πρόσταξε σε χίλιες γενιές,τη διαθήκη που έκανε στον Αβραάμ και τον όρκο του στον Ισαάκ, και την βεβαίωσε στον Ιακώβ ως νόμο, προς τον Ισραήλ ως αιώνια διαθήκη, λέγοντας: ‘σε σένα θα δώσω τη γη Χαναάν, για μερίδα της κληρονομιάς σας’ ” (Ψαλμός 105:8-11).

Στη μητέρα του Ιησού, η παρθένος Μαρία, ψάλλει για την μεγαλειώδη ευλογία του Θεού ο οποίος “θυμήθηκε το παντοτινό Του έλεος προς τον Αβραάμ και τους απογόνους του, όπως υποσχέθηκε στους πατέρες μας” (Λουκάς 1:54,55). Ο Ζαχαρίας, ο πατέρας του Ιωάννη, αναπέμπει ύμνο δοξολογίας προς τον Θεό ο οποίος “έδειξε έλεος προς τους πατέρες μας και θυμήθηκε την άγια Του διαθήκη, τον όρκο που ορκίστηκε προς τον Αβραάμ τον πατέρα μας” (Λουκάς 1:72,73). Η υπόσχεση ήταν για μία παγκόσμια κυριαρχία μέσω του Μεσσία Ιησού, ένα θέμα τόσο αγαπητό στους Αποστόλους, όπως φαίνεται όταν ρώτησαν τον αναστημένο Ιησού, μετά από έξη εβδομάδες εντατικής διδασκαλίας σχετικά με την Βασιλεία (Πράξεις 1:3), “Κύριε, έχει έρθει η ώρα τώρα για να αποκαταστήσεις τη Βασιλεία του Ισραήλ;” (Πράξεις 1:6). Αυτό το συμβάν, που προκάλεσε τόση χαρά στον Λουκά, έχει φέρει σε αμηχανία τους χριστιανούς σχολιαστές, επειδή οι προσδοκίες τους δεν έχουν καμία σχέση με εκείνες των εκλεκτών μαθητών του Μεσσία.

Η επαγγελία προς τον Αβραάμ ότι “θα κληρονομούσε τον κόσμο” (Ρωμαίους 4:13) περιμένει την εκπλήρωσή της κατά την Επιστροφή του Χριστού. Στο μεταξύ ο Θεός μέσα στη χάρη Του επέτρεψε στους Εθνικούς που δέχονται το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού και του ονόματος του Ιησού Χριστού (Πράξεις 8:12), και οι οποίοι βαπτίζονται, να γίνουν και αυτοί συγκληρονόμοι με τον Αβραάμ μέσω του Χριστού. “Εάν είστε του Χριστού“, λέει ο Παύλος θριαμβευτικά, “είστε απόγονοι του Αβραάμ και κληρονόμοι σύμφωνα με την υπόσχεση” (Γαλάτες 3:29). Και ποια είναι η υπόσχεση;

Η υπόσχεση εγγυάται ότι “οι ευλογίες που δόθηκαν στον Αβραάμ” θα έρθουν πάνω στους Εθνικούς μέσω του Χριστού (Γαλάτες 3:14). Έχουμε ήδη δει ότι η ευλογία που αναφέρεται στο Γένεση 28:4 ήταν να αποκτήσουν μόνιμα τη γη στην οποία ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και ο Ιακώβ έζησαν σαν ξένοι.

Μέσω του θανάτου του Μεσσία έχουμε λυτρωθεί, με το αίμα της διαθήκης Του. Οι αμαρτίες μας είναι συγχωρημένες. Μέσω της πίστης στη διαθήκη του Θεού προς τον Αβραάμ και τον Δαβίδ, που επικυρώθηκε από τον θάνατο του Ιησού και φέρθηκε σε εκπλήρωση από Αυτόν, πρέπει τώρα να στοχεύουμε στην απόκτηση της υπόσχεσης που έγινε προς τον Αβραάμ. Η ελπίδα μας είναι να κληρονομήσουμε τον κόσμο μαζί με τον Χριστό όταν Αυτός έλθει να αναλάβει τον Μεσσιανικό/Βασιλικό Του ρόλο ως πρώτος και μοναδικός επιτυχημένος παγκόσμιος κυβερνήτης. Μέχρι εκείνη την ώρα πρέπει να ζούμε “ζωές άξιες του Θεού που μας κάλεσε για την δική Του Βασιλεία και δόξα” (Α΄ Θεσσ. 2:12).

Κατά την αναγέννηση [του κόσμου]“, υπόσχεται ο Ιησούς, “‘όταν ο Υιος του Ανθρώπου έρθει να καθίσει πάνω στο θρόνο Του της δόξας, και εσείς θα καθίσετε πάνω σε δώδεκα θρόνους για να κρίνετε [διοικείτε] τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ” (Ματθαίος 19:28). “Αν πάσχουμε μαζί με Αυτόν, τότε θα βασιλεύσουμε και μαζί με Αυτόν” λέει ο Ιησούς μέσω του Παύλου προς την Εκκλησία Του (Β΄ Τίτο 2:12). Ο Απόστολος επαναλαμβάνει το μήνυμα προς τους Κορίνθιους: “Δεν γνωρίζετε πως οι άγιοι θα κρίνουν [κυβερνήσουν] τον κόσμο;” (Α΄ Κορινθίους 6:2). Ο Ιησούς επιβεβαιώνει τον σκοπό των Χριστιανών: “Σε αυτόν που νικάει και κάνει το θέλημά μου μέχρι τέλους, θα δώσω εξουσία πάνω στα έθνη, θα τα κυβερνήσει με ράβδο σιδερένια, θα τα συντρίψει σαν σκεύος κεραμέα, όπως και εγώ έλαβα εξουσία από τον Πατέρα μου” (Αποκ. 2:26, 27).

Ουρανός και Θάνατος;

Αντίθετα με αυτές και άλλες περισσότερες βιβλικές διδασκαλίες, το παραδοσιακό δόγμα “πηγαίνεις στον ουρανό όταν πεθάνεις” στηρίζεται σε ελάχιστα εδάφια τα οποία παρερμηνεύει. Για παράδειγμα, δεν υποσχέθηκε ο Ιησούς “θησαυρούς στον ουρανό” (Ματθαίος 6:20) και “μισθό πολύ στον ουρανό” (Ματθαίος 5:12); Δεν είναι η ελπίδα μας “αποταμιευμένη στον ουρανό” (Κολοσσαείς 1:5). Όμως, ο Ιησούς ενθαρρύνει τους πράους να κληρονομήσουν τη γη (Ματθαίος 5:5). Πώς λύνεται αυτή η φαινομενική αντίφαση;

Το κλειδί δίνεται από τον Πέτρο, ο οποίος γράφει για μία άφθαρτη κληρονομιά “φυλαγμένη στους ουρανούς για σας … έτοιμη να αποκαλυφθεί στους τελευταίους καιρούς” (Α΄ Πέτρου 1:4,5). Όλα τα αγαθά του μέλλοντος δίδασκαν οι αρχαίοι (προ Χριστού) Ραββίνοι καθώς και η Καινή Διαθήκη αποταμιεύονται για μας από τον Θεό στον Ουρανό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα πάμε να ζήσουμε στον ουρανό για να τα αποκτήσουμε, όπως δεν χρειάζεται κάποιος που παίρνει σύνταξη να πάει να ζήσει μέσα στην Τράπεζα στην οποία έχουν αποταμιευτεί οι μόχθοι του. Όταν ο Ιησούς επιστρέψει θα επιτρέψει την είσοδο στη Βασιλεία Του, την Βασιλεία των Ουρανών που θα έχει έρθει πάνω στη γη, σε όλους όσους έμειναν πιστοί και υπάκουοι στον Θεό. Οι αμοιβές συγκεντρώνονται τώρα στον ουρανό, καταγράφονται μπροστά στον Θεό, αλλά θα τις φέρει ο Χριστός κατά την Δεύτερη Έλευσή Του και θα τις αποδώσει στον καθένα. Γι’ αυτό ο Ψαλμωδός λέει: “‘Αλλ’ Εγώ’, θα πει [ο Θεός], ‘έχρισα τον Βασιλιά μου πάνω στο Σιών, το όρος Μου το άγιο’… Αυτός [ο Θεός] μου είπε, ‘Υιός μου είσαι εσύ, Εγώ σήμερα σε γέννησα. Ζήτησε από Εμένα και θα Σου δώσω κληρονομιά τα έθνη, και ιδιοκτησία Σου τα πέρατα της γης. Θα τους ποιμάνεις με ράβδο σιδερένια, σαν σκεύος κεραμέα θα τους συντρίψεις” (Ψαλμός 2:6-9).

Οι δημοφιλείς ιδέες για τον προορισμό των Χριστιανών συγκρούονται με την Αγία Γραφή. Μιλώντας λοιπόν βιβλικά, οι Χριστιανοί δεν πηγαίνουν στον ουρανό. Ο ουρανός είναι εκεί όπου αποθηκεύεται τώρα η κληρονομιά τους. Ο Ιησούς θα επιστρέψει για να μας αποδώσει “την αμοιβή της κληρονομιάς” (Κολοσσαείς 3:24) η οποία είναι κυρίευση της ανακαινισμένης και εξαγνισμένης γης κάτω από την διεύθυνση της Μεσσιανικής κυβέρνησης. “Ο ουρανός θα κρατήσει τον Μεσσία“, λέει ο Πέτρος, “μέχρι τον καιρό της αποκατάστασης όλων των πραγμάτων για την οποία μίλησαν από πολύ καιρό οι προφήτες” (Πράξεις 3:21).

Δεν χρειάζεται να πούμε ότι κανένας προφήτης δεν οραματίστηκε τη μελλοντική μακαριότητα των δικαίων σε διαφορετικό τόπο από την αναγεννημένη γη, μία γη που θα είναι ευλογημένη από τη δίκαιη διακυβέρνηση του Μεσσία και των ακολούθων Του: “Επειδή, γεννήθηκε σε μας ένα παιδί, ένας γιος δόθηκε σε μας και η εξουσία του θα είναι επάνω στον ώμο του … Στην αύξηση της εξουσίας του και της ειρήνης δεν θα υπάρχει τέλος, επάνω στον θρόνο του Δαβίδ κι επάνω στη βασιλεία του, για να τη διατάξει και να τη στερεώσει, με κρίση και δικαιοσύνη από τώρα και μέχρι τον αιώνα” (Ησαΐας 9:6,7)

Κάτω από το φως αυτών των συγκλονιστικών υποσχέσεων για ειρήνη και διεθνή δικαιοσύνη πάνω στη γη, οι Χριστιανοί θα έπρεπε να υψώσουν διαμαρτυρία εναντίον της παραπλάνησης του “ουρανού” που διδάσκεται από κορυφαίους ευαγγελιστές. Για τον Μπίλλυ Γκράχαμ ο ουρανός είναι ένας μέρος πολύ απομακρυσμένο από αυτόν τον πλανήτη, στον οποίο, ωστόσο, οι συνθήκες θα είναι παρόμοιες με τα πιο όμορφα πράγματα που γνωρίζουμε εδώ στη γη. Οι δραστηριότητές μας στον ουρανό, σύμφωνα με αυτή τη δημοφιλή διδασκαλία, θα είναι “να ετοιμάζουμε ουράνια πιάτα”, “θα παίζουμε με παιδιά”, “θα φροντίζουμε κήπους” ή “θα γυαλίζουμε ουράνια τόξα” (2).

  • Να, ένας βασιλιάς θα βασιλεύσει με δικαιοσύνη, και άρχοντες θα κυβερνούν με κρίση” (Ησαΐας 32:1)
  • Και ο θρόνος θα συσταθεί με έλεος κι επάνω σ’ αυτόν θα καθίσει με αλήθεια, στη σκηνή του Δαβίδ αυτός που κρίνει, και αναζητάει κρίση και σπεύδει δικαιοσύνη” (Ησαΐας 16:5)
  • Και η βασιλεία, και η εξουσία και η μεγαλοσύνη των βασιλείων που είναι από κάτω από κάθε ουρανό θα δοθεί στον λαό των άγιων του Υψίστου, που η βασιλεία του είναι βασιλεία αιώνια και όλες οι εξουσίες θα λατρέψουν και θα υπακούσουν σ’ αυτόν” (Δανιήλ 7:27)
  • Να, έρχονται ημέρες, λέει ο Κύριος και θα εκτελέσω τον αγαθό εκείνον λόγο που μίλησα για τον οίκο Ισραήλ … θα ξαναβλαστήσω στον Δαβίδ έναν κλάδο δικαιοσύνης και θα εκτελέσει κρίση και δικαιοσύνη στη Γη.” (Ιερεμίας 33:14-16)
  • Κατά τον καιρό εκείνο, θα ονομάσουν την Ιερουσαλήμ θρόνο του Κυρίου και όλα τα έθνη θα συγκεντρωθούν σ’ αυτή, στο όνομα του Κυρίου, προς την Ιερουσαλήμ και δεν θα περπατήσουν πλέον πίσω από την όρεξη της πονηρής καρδιάς τους” (Ιερεμίας 3:17,18).

Αλλά γιατί ο ευαγγελιστής αυτός δεν παίρνει τις πληροφορίες του από τη Βίβλο; Αυτός ο “ευαγγελικός” ουρανός είναι πολύ απομακρυσμένος από την αποκαταστημένη γη την οποία προείδαν οι προφήτες και αναμενόταν από τον Ιησού. Ο Ιησούς ποτέ δεν μίλησε για αμοιβές που θα απολαύσουμε σε κάποιον ουρανό, μακριά από τη γη, πολύ λιγότερο δεν μίλησε για ασώματες ψυχές. Υποσχέθηκε ότι “στον Νέο Κόσμο, όταν ο Υιός του Ανθρώπου καθίσει στο θρόνο της δόξας Του και εσείς θα καθίσετε πάνω σε θρόνους κυβερνώντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ” (Ματθαίος 19:28) και με έλεος εκτείνει την διακυβέρνηση σε όλους τους μαθητές (Αποκάλυψη 2:26, 3:21, 5:10, 20:1-6).

Ήταν η Πλατωνική φιλοσοφία που προώθησε τόσο πετυχημένα την ιδέα της ψυχής ως μίας συνειδητής οντότητας η οποία αποδρά από το σώμα τη στιγμή του θανάτου, για να πετάξει προς τον ουρανό. Αλλά η φιλοσοφία είναι ο ύπουλος διαφθορέας της Χριστιανικής διδασκαλίας (Κολοσσαείς 2:8). Όπως οι Ισραηλίτες την αρχαία εποχή δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στην έλξη των ειδωλολατρικών πρακτικών, έτσι και η Εκκλησία μετά τον θάνατο των Αποστόλων έπεσε στα σαγηνευτικά δίχτυα της Ελληνικής φιλοσοφίας από τα οποία απεγνωσμένα χρειάζεται να ελευθερωθεί.

Η μετακίνηση από τους Εβραϊκούς τρόπους σκέψης στους Ελληνιστικούς έφερε καταστροφή στην Αποστολική πίστη. Ένας προοδευτικός παγανισμός κατέφαγε τους ιστούς της Αλήθειας. Υπήρξε εποχή που οι εκπρόσωποι του Χριστιανισμού σήμαναν συναγερμό για την εισροή της παγανιστικής φιλοσοφίας που είχε μεταμφιεστεί σε χριστιανική θεολογία και στη συνέχεια επιβλήθηκε ως χριστιανικό δόγμα. Γι’ αυτό ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας το 150 μ.Χ. προειδοποιούσε: “Αν συναντήσετε κάποιους που λένε ότι οι ψυχές τους πηγαίνουν στον ουρανό όταν πεθαίνουν, μην πιστεύετε ότι είναι Χριστιανοί” (3).

Σήμερα αυτό που αρχικά θεωρείτο αίρεση έχει εδραιωθεί ως “ορθοδοξία”. Η αλήθεια της Βίβλου ηχεί παράξενα ξένη στους ελληνοποιημένους Χριστιανούς που διαβάζουν τις Γραφές με το ένα πόδι στο θεόπνευστο κείμενο και το άλλο φυτεμένο στον κόσμο του Πλατωνισμού. Η επιστροφή στην Αγία Γραφή (στη μελέτη και έρευνα της Αγίας Γραφής, “εξετάζετε όλα τα πράγματα προσεκτικά”, παρά απλά να κουβαλάμε μία Βίβλο) θα μπει στο δρόμο όταν τα λόγια διακεκριμένων λόγιων παρθούν σοβαρά, όχι σαν ξερές ακαδημαϊκές παρατηρήσεις, αλλά ως προφητικά καλέσματα για μία ριζική επιστροφή στα Χριστιανικά κείμενα:

Η διαφορά είναι φανερή μεταξύ του τρόπου σκέψης της Καινής Διαθήκης και του μεγαλύτερου μέρους της Χριστιανικής σκέψης στην οποία έχουμε συνηθίσει … Η εξήγηση αυτής της αντίθεσης βρίσκεται στο γεγονός ότι η ιστορική Χριστιανική σκέψη … υπήρξε μάλλον Ελληνική παρά Εβραϊκή. Αν και ισχυρίζεται ότι βασίζεται στις Γραφές, στην πραγματικότητα, έχει παραδώσει πλήρως πολλά Βιβλικά σημεία διδασκαλίας και στη θέση τους έχει δεχτεί τα Ελληνικά αντίστοιχά τους” (4).

Ένας άλλος λόγιος παρατηρεί:

Η ελπίδα της πρώτης εκκλησίας επικεντρωνόταν στην ανάσταση της Τελευταίας Ημέρας … Αυτή η κατανόηση της ανάστασης συνεπάγεται την κατανόηση πως ο θάνατος επηρεάζει όλο τον άνθρωπο … Έτσι οι αρχικές Βιβλικές ιδέες έχουν αντικατασταθεί από δυαλιστικές ιδέες [αντίθεση ψυχής-σώματος] που προέρχονται από τον ελληνιστικό γνωστικισμό … Η διαφορά μεταξύ αυτού και της ελπίδας της Καινής Διαθήκης είναι πολύ μεγάλη” (5).

Συμπέρασμα

Οι λόγοι του Ιησού που υπόσχονται στους πράους ότι “θα κληρονομήσουν τη γη” μας προμηθεύουν μια ωφέλιμη υπενθύμιση για το πόσο μακριά έχουμε μετακινήσει τις καρδιές μας από Εκείνον. Για να συμμεριστούμε την Μεσσιανική πίστη του Διδασκάλου μας πρέπει να κατανοήσουμε ότι η βασιλεία του Θεού μέσω του Χριστού και όλων των αγίων Του δεν έχει ακόμη αρχίσει. Ο Δαβίδ κοιμάται τον ύπνο του θανάτου (Πράξεις 2:29, 34), όπως και όλοι οι άγιοι των περασμένων εποχών, περιμένουν την ανάσταση στη Ζωή του Ερχόμενου Αιώνα [Κόσμου] (Λουκάς 14:14, 20:35, Α΄ Κορινθ. 15:23, Δανιήλ 12:2), μετά την οποία θα εκδηλωθεί παγκόσμια η βασιλεία του Μεσσία Ιησού πάνω στην ανακαινισμένη και εξαγνισμένη γη, η Βασιλεία των Ουρανών θα έρθει πάνω στη γη.

Είθε η ελπίδα της έλευσης αυτού του βιβλικού “ουρανού” πάνω στη γη να κηρυχτεί παντού ως η καρδιά της Καινής Διαθήκης (6) και ως ο σκοπός της υπόσχεσης του Θεού προς τον Αβραάμ η οποία θα πραγματοποιηθεί από τον Χριστό.

Ελθέτω η Βασιλεία Σου, γεννηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της Γης …”

(Μετάφραση από τον Μιχάλη Κατρίτση , κατόπιν αδείας του άρθρου CHRISTIANS AND HEAVEN από το περιοδικό THE NEW MILLENIUM, Ιούλιος 1998)

1 Hebrew and English Lexicon of the Old Testament, Brown, Driver and Briggs, Oxford: Clarendon Press, 1968, σ. 174.

2 “What heaven is Really Like”, Hope for the Troubled Heart, Word Pub. Co., 1991.

3 Διάλογος με τον Τρύφωνα, κεφ. 80.

4 H.E. Fosdick, A Guide to Understanding the Bible, Harper Bros., 1938, σ. 93.

5 Dr. Paul Althaus, The Theology of Martin Luther, Fortress Press, 1966, σσ. 143, 414.

6 Στο αρχαίο (Λουκάς 22:28-30) λέει: “Διατίθεμαι [κάνω διαθήκη] εις εσάς βασιλείαν…”.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *