ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Δηλώσεις από ανθρώπους που συμμετείχαν σε πολέμους, και είτε σοκαρίστηκαν ψυχικά, είτε αποκτηνώθηκαν. Διαβάστε αυτές τις εμπειρίες για να κατανοήσετε τις αληθινές συνέπειες των πολέμων:

-Ακράμ, πρώην στρατιώτης του Λιβάνου, πολέμησε κατά των Ισραηλιτών. “Ούτε ξέρω πόσους ανθρώπους έχω σκοτώσει. Πάντως σίγουρα, πάνω από εκατό. Υπήρχε ένας κανόνας όταν πολεμούσαμε που έλεγε ότι δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να κοιτάξει τα πτώματα ύστερα από μια μάχη. Γι’ αυτό είναι δύσκολο να υπολογίσω. Μερικές φορές, την ώρα που τα πτώματα τινάζονταν στον αέρα, τα βλέπαμε, αλλά συνήθως τα ακούγαμε την επόμενη μέρα στην τηλεόραση ή τα διαβάζαμε στις εφημερίδες….Ο πρώτος μας βομβαρδισμός ήταν…μόλις είχε φθάσει μια καινούργια ομάδα ισραηλινών στρατιωτών…Την κατάλληλη στιγμή πάτησα ένα κουμπί. Με το που έσκασε η πρώτη βόμβα δημιουργήθηκε πανικός. Είδα ανθρώπους να εκτινάσσονται στον αέρα, να ουρλιάζουν, να ματώνουν, ανθρώπους χωρίς χέρια, χωρίς κεφάλια… Είναι μεγάλη συγκίνηση να πατάς το κουμπί. Νιώθεις λες και όλος ο κόσμος σου ανήκει… Δεν λυπάμαι κανέναν… Αν αύριο πεθάνω, θα πάω στον παράδεισο ακριβώς επειδή πολέμησα για την χώρα μου και επειδή σκότωσα”(!)

-Σαγιόν, από 9 ετών έγινε αντάρτης στον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβερία. “Η πρώτη φορά που σκότωσα ήταν όταν πιάσαμε έναν στρατιώτη… Ο αρχηγός με διέταξε να το κάνω. Τον είχαν δέσει και τον είχαν ξαπλώσει στο έδαφος. Με την ξιφολόγχη μου έκοψα τον λαιμό του παλιοαλήτη. Το φχαριστήθηκα πάρα πολύ και οι σύντροφοί μου άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα για να το γιορτάσουν. Με αντιμετώπιζαν σαν ήρωα… Σκότωσα τόσους πολλούς σνθρώπους που δεν μπορώ να θυμηθώ τον αριθμό. ΄Εχω βγάλει τα μάτια των στρατιωτών που συλλαμβάναμε… Ποτέ δεν άκουσα τις ικεσίες τους. Και ούτε το μετανιώνω… ΄Οταν είμαι μόνος μου, ακούω ανθρώπους να κλαίνε και να μου λένε “Μη με σκοτώσεις”… Γνωρίζω τα πρόσωπά τους. Για να μπορέσω να κοιμηθώ πρέπει να καπνίσω χόρτο. Αν δεν καπνίσω… όλη τη νύχτα πετάγομαι στον ύπνο μου”.

-Μέρφυ, Αμερικάνος βετεράνος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. “Ενώθηκα με το Ναυτικό όταν ήμουν 20 ετών και είχα μια γυναίκα και δύο παιδιά… Τότε μια μέρα σκότωσα έναν Γιαπωνέζο στρατιώτη. Το πορτοφόλι του πετάχτηκε έξω από το πανωφόρι του και το άνοιξα και το κοίταξα. Και εκεί υπήρχε μια φωτογραφία του ίδιου με τη γυναίκα του και τα τρία του παιδιά. Και είπα, «Τί κόλαση δημιουργώ εδώ; Εδώ είναι ένας νέος που ποτέ δεν είχε κάνει κάτι εναντίον μου, και έπρεπε να τον σκοτώσω διότι το αφεντικό του του είπε ‘πήγαινε στον πόλεμο’ και το αφεντικό μου είπε ‘πήγαινε στον πόλεμο’.»

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΡΙΤΣΗΣ

Πηγές: ΤΟ ΒΗΜΑ 16/5/99 & το βιβλίο HELL, HEALING AND RESISTANCE

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *