ΜΟΙΧΕΙΑ: Δεν είναι πλέον αμαρτία ή ντροπή;

Τι φανερώνει για έναν άνθρωπο ή για ένα έθνος;

Χυδαία σκάνδαλα της ελίτ της κοινωνίας έχουν κυριαρχήσει στις ειδήσεις τον τελευταίο καιρό σε μερικές χώρες. Μερικές φορές μοιάζει σαν οι εξωσυζυγικές σχέσεις και η πολιτική εξουσία να πηγαίνουν μαζί. Μερικοί πολιτικοί κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους εκμεταλλευόμενοι σεξουαλικά τις υπαλλήλους τους. Ωστόσο, τα υποτιθέμενα θύματά τους δεν είναι πάντα αθώα. Η ματαιοδοξία μερικών έλκεται απ’ το ότι θα μπορούσαν να καυχιούνται ότι έχουν σχέση με ένα διάσημο πρόσωπο.

Ιστορικά παραδείγματα μοιχείας ηγετών έχουμε άφθονα, όπως ο Βασιλιάς Κάρολος ο Β’ της Μ. Βρετανίας (1660-85) υπήρξε δημόσια γνωστός για τις ερωτοτροπίες του. Άφησε πολλά νόθα παιδιά, αλλά κανένα νόμιμο διάδοχο του θρόνου. Ο Κάρολος προφανώς είχε επηρεαστεί από τη Γαλλική αυλή του Λουδοβίκου ΙΔ’. Όπως οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μονάρχες της εποχής, “ο Λουδοβίκος έζησε ως άθεος και πέθανε ως Καθολικός“, καθώς το έθεσε ένας ιστορικός. Η θρησκεία δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη, και η μετάνοια στο κρεβάτι του θανάτου ήταν κάτι το συνηθισμένο.

Σε αντίθεση, η Βασίλισσα Βικτωρία (1837-1901) υπήρξε στύλος εντιμότητας. Ήταν μία αφιερωμένη στην οικογένεια γυναίκα, πιστή στον πρίγκηπα Αλβέρτο σε τέτοιο βαθμό που δεν ξαναπαντρεύτηκε όταν εκείνος πέθανε. Αλλά ο γιος της και διάδοχος του θρόνου απέκτησε μία φήμη ανθρώπου αμφίβολης ηθικής. Μερικοί Αμερικανοί πρόεδροι δεν υπήρξαν υποδείγματα πιστότητας. Ένας πρόεδρος του 19ου αιώνα ήταν γνωστός για την ερωμένη που είχε και το νόθο παιδί του. Πρόσφατες αποκαλύψεις δείχνουν ότι πιο πρόσφατοι πρόεδροι εντρυφούσαν σε εξωσυζυγικές σχέσεις.

Μερικοί θα έλεγαν ότι η μόνη διαφορά μεταξύ της εποχής εκείνης και της τωρινής είναι η δημοσιότητα που δίνεται στους ηγέτες σήμερα. Παλαιότερα ο τύπος έμενε ήσυχος. Ως μέρος μίας άτυπης συμφωνίας κυρίων, οι δημοσιογράφοι δεν πρόδιναν τις ερωτοτροπίες των πολιτικών, των πριγκήπων ή των βασιλιάδων.

Ένας πανάρχαιος πειρασμός

Η μοιχεία δεν είναι τίποτα καινούργιο. Ούτε και η πορνεία, που συνήθως αποκαλείται “το αρχαιότερο επάγγελμα στον κόσμο“. Σ’ όλες τις εποχές άνδρες και γυναίκες προσπάθησαν να δικαιολογήσουν το σεξ έξω απ’ το γάμο, μερικές φορές ακόμα και να το νομιμοποιήσουν.

Ο εκκλησιαστικός πατέρας Αυγουστίνος, που έδωσε μία μακρόχρονη προσωπική μάχη με το σεξουαλικό πειρασμό, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τη μοιχεία, δίδασκε πως στη μοιχεία η γυναίκα είναι αυτή που διαπράττει το έγκλημα, ενώ ο άνδρας είναι ένας απλός συνένοχος.

Πώς πρέπει να βλέπουμε τη δημόσια ηθική; Μερικοί πιστεύουν ότι οι ερωτικές σχέσεις των πολιτικών είναι ιδιωτική τους υπόθεση.

Θάπρεπε η κοινωνία να “κάνει τα στραβά μάτια” σε σεξουαλικές ατασθαλίες που συμβαίνουν στα υψηλά αξιώματα; Σίγουρα δεν θάπρεπε να φωνάζουμε για κάθε εντυπωσιακή λεπτομέρεια. ο απόστολος Παύλος μας προτρέπει (Φιλιππησίους 4:8) να σκεπτόμαστε “όσα είναι αληθινά, όσα είναι σεμνά, όσα είναι δίκαια, όσο καθαρά, όσα προσφιλή, όσα έχουν καλή φήμη, αν υπάρχει κάποια αρετή ή κάποιος έπαινος, αυτά να συλλογίζεστε“.

Αυτή η συμβουλή αποκλείει τους Χριστιανούς από του να εστιάζουν την προσοχή τους στην αποκαλυπτική πλευρά της ζωής και στα κουτσομπολιά για τους διάσημους.

Αλλά ωστόσο η μοιχεία έχει σημασία. Είτε ο μοιχός είναι ο κ. τάδε είτε ένας βασιλιάς ή πρόεδρος ή κάποιο άλλο είδος ηγέτη, η μοιχεία έχει σημασία, και η μοιχεία είναι πάντοτε λάθος.

ΟΙ πολιτικοί και η κοινή γνώμη μπορεί να έχουν διαφορετικούς ορισμούς της μοιχείας. Αλλά η μοιχεία, σύμφωνα με το βιβλικό ορισμό, είναι η παραβίαση της αμοιβαίας συνθήκης πιστότητας του γάμου είτε από τον ένα σύζυγο είτε και απ’ τους δύο, μέσω σεξουαλικής δραστηριότητας μ’ ένα τρίτο πρόσωπο. Η εντολή κατά της μοιχείας θα πρέπει να κατανοηθεί ότι περιλαμβάνει και την πορνεία (σεξουαλικές σχέσεις πριν το γάμο), την αιμομιξία, και τις ομοφυλοφιλικές πρακτικές, πράγματα που όλα καταδικάζονται στην Αγία Γραφή.

Η μοιχεία θεωρείται τόσο σοβαρή αμαρτία από τον Παντοδύναμο Θεό ώστε απαγορεύεται με μία απ’ τις Δέκα Εντολές. Ο Δημιουργός μας λέει: “Μην μοιχεύσεις” (Έξοδος 20:14, Δευτερονόμιο 5:18).

Ο Θεός ήταν και είναι σοβαρός σχετικά μ’ αυτή την αμαρτία. Στον αρχαίο Ισραήλ, όπως και στους περισσότερους λαούς, εκείνοι που διέπρατταν μοιχεία υπόκεινταν σε θανατική ποινή (Λευιτικό 20:10). Η μοιχεία περιγράφεται ως βδέλυγμα στα μάτια του Θεού (εδ. 13).

Είναι ενδιαφέρον πως ενώ μερικοί μπορεί να αισθάνονται ότι καμία σεξουαλική δραστηριότητα δεν είναι αμαρτία, οι Γραφές μας δείχνουν πως οτιδήποτε έχει σχέση με την “αποκάλυψη της γυμνότητας” — με σκοπό τη σεξουαλική συμπεριφορά είναι αμαρτία (Λευιτικό 18:6-19). Ο Ιησούς Χριστός έφτασε τόσο μακριά ώστε να πει ότι ακόμη και η επιθυμία για σεξουαλική πράξη με κάποιον εκτός από τον/την γαμήλια σύντροφο είναι αμαρτία (Ματθαίος 5:28).

Βαθύτερες διαστάσεις

Όταν δώσουμε χρόνο. για v’ ασχοληθούμε με τις Δέκα Εντολές πιο πολύ, βλέπουμε ότι σαν αρχή η διάπραξη της μοιχείας δεν είναι μόνο η παραβίαση της Έβδομης Εντολής. Στο εδ. Ιακώβου 2:10 μας λέει ότι “όποιος τηρεί όλο το νόμο, και γίνει ένοχος σε μία εντολή, έγινε ένοχος σε όλες“.

Και επίσης δεν είναι καλό να θεωρούμε ένοχο κάποιον άλλον. Ο ίδιος απόστολος που έγραψε ότι “πειράζεται δε ο καθένας από τη δική του επιθυμία, αφού παρασύρεται και δελεάζεται, έπειτα η επιθυμία αφού συλλάβη, γεννά την αμαρτίαν, η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατο” (Ιακώβου 1:14-15).

Νωρίτερα στο ίδιο κεφάλαιο ο Ιάκωβος, ο αδελφός του Κυρίου, είπε ότι “μακάριος είναι ο άνθρωπος ο όποιος υπομένει πειρασμό, διότι αφού δοκιμασθή, θα λάβει το στεφάνι της ζωής, το οποίο υποσχέθηκε ο Κύριος σ’ αυτούς που τον αγαπούν” (εδ. 12).

Είναι ξεκάθαρο πως το θέμα είναι σοβαρό. Η διάπραξη της μοιχείας καταστρέφει την ευτυχία μας και βάζει σε κίνδυνο την αιώνια σωτηρία μας (Ρωμαίους 6:23).

Αλλά γιατί είναι τόσο σημαντική για τον Θεό; Η μοιχεία είναι θέμα που σε τελική ανάλυση αφορά τον χαρακτήρα. Ο Ουράνιος Πατέρας μάς θέλει να είμαστε τέλειοι (Ματθ. 5:48), όπως και Εκείνος είναι τέλειος. Ο Θεός είναι αγάπη (Α’ Ιωαν. 4:8). Είναι ουσιαστικό λοιπόν να μάθουμε να αγαπάμε όπως ο Θεός αγαπάει. Η αγάπη του Θεού είναι τελείως ανιδιοτελής, όχι ατομιστική. Η αγάπη του Θεού δείχνει ενδιαφέρον για τους άλλους. Δεν θέλει να πληγώνει κανέναν (Ησαΐας 11:9). Έδωσε το νόμο Του για να προστατέψει εμάς και τους γύρω μας απ’ την οδό της καταστροφής.

Ο Θεός ενδιαφέρεται ζωτικά για την ευτυχία μας και μας θέλει να έχουμε σχέσεις μόνιμες και γεμάτες αγάπη, και όχι’ να επιδιώκουμε την αυτοικανοποίηση σε βάρος των άλλων. Η παραβίαση του νόμου του Θεού, ή οποιασδήποτε απ’ τις εντολές Του, καταλήγει σε πληγές και πόνο για όλους όσους ενέχονται — ακόμα και για κείνον που μπορεί να έχει κάποια προσωρινή απόλαυση απ’ την αμαρτία (Εβραίους 11:25).

Σε αντίθεση μ’ αυτό που ο Δημουργός μας λέει, οι παράνομες ερωτικές σχέσεις συχνά παρουσιάζονται με ευνοϊκό τρόπο από τον κινηματογράφο και τα άλλα μέσα διασκέδασης. ΟΙ δημιουργοί της δημοφιλούς κουλτούρας αμελούν να δείξουν τη σκοτεινή πλευρά της μοιχείας ως μίας προδοσίας των υποσχέσεων του γάμου, και συχνά παραθεωρούν τις καταστρεπτικές συνέπειες που ακολουθούν.

Ο Jonathan Rauch, αρθρογράφος στην εφημερία The National Joumal της Ουάσινγκτον, παρατήρησε πως “η μοιχεία αντιπροσωπεύει ένα σοβαρό πρόβλημα για την κοινωνία και για τα άτομα σε πολλά επίπεδα. Η κοινωνία έχει ένα έντονο ενδιαφέρον στο δέσιμο ανθρώπων μαζί σε μακροχρόνια ζευγάρια. Ο γάμος εκπολιτίζει και σταθεροποιεί ανθρώπους τους (ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους), προμηθεύει ασφαλή σπιτικά για τα παιδιά, βοηθάει στο να επιτευχθεί οικονομική σταθερότητα και για τους δύο συζύγους, εξασφαλίζει ότι καθένας έχει κάποιον να τον φροντίσει σε καιρούς αρρώστιας. Για να εξυπηρετεί αυτές τις λειτουργίες ο γάμος πρέπει να είναι ανθεκτικός στο χρόνο“. Αλλά σήμερα η απερίσκεπτη αποδοχή της μοιχείας είναι ο κύριος εχθρός των μακράς διάρκειας γάμων.

Πολλές αμαρτίες ενέχονται

Η παραβίαση της Έβδομης Εντολής είναι ένα θέμα χαρακτήρα. Το ένοχο μέρος όχι μόνον έχει παραβιάσει την υπόσχεση του γάμου, αλλά επίσης έχει αφήσει ένα άλλο άτομο να μπει στη ζωή του πάνω από τον Θεό παραβιάζοντας έτσι και την Πρώτη και τη Δεύτερη Εντολή.

Αυτή η αμαρτωλή, πράξη ντροπής δεν δείχνει επίσης σεβασμό στους γονείς και στους πεθερούς, οι οποίοι επίσης υποφέρουν όταν διαπράττεται μοιχεία — παραβιάζοντας έτσι την Πέμπτη Εντολή (Εξοδος 20:12).

Η Όγδοη Εντολή έχει επίσης παραβιαστεί με το γεγονός ότι έγινε κλοπή της αγάπης και της εμπιστοσύνης του άλλου συζύγου (εδ. 15). Έτσι βλέπουμε πως τουλάχιστον έξη από τις Δέκα Εντολές παραβιάζονται με τη μοιχεία μερικές φορές και περισσότερες, αν η μοιχεία οδηγήσει σε φόνο (εδ. 13) ή στο να γίνει ψευδής όρκος στο όνομα του Θεού (εδ. 7), πράγμα που μπορεί να συμβεί όταν οι ένοχοι προσπαθούν να αρνηθούν ή να δικαιολογήσουν την αμαρτία τους.

Οι συνέπειες της μοιχείας

Πώς μπορεί ποτέ κανείς να εμπιστευθεί έναν μοιχό σε οποιοδήποτε θέμα; Αν τόσες απ’ τις Δέκα Εντολές του Θεού του παραβιάζονται με τη μοιχεία, Τότε αυτή είναι παράγοντας που παίζει μεγάλο ρόλο στην εμπιστοσύνη. Το ένοχο μέρος έχει χάσει την εμπιστοσύνη των άλλων, όχι μόνο του/της συζύγου.

Όπως το έθεσε ο Jonathan Rauch: “Ο μοιχός είναι ένας πύραυλος με πολλές κεφαλές, ικανός να καταστρέψει μία σειρά οικογενειών“. Πόσο τραγική αλήθεια! Η μοιχεία έχει συνέπειες μεγάλης εμβέλειας. Συχνά οδηγεί στο διαζύγιο, το οποίο με τη σειρά του διαλύει την οικογένεια. Δεν επηρεάζονται μόνον ο άνδρας και η γυναίκα, αλλά και τα παιδιά, τα ενδεχόμενα εγγόνια, οι γονείς και των δύο συζύγων και η κοινωνία ευρύτερα.

Μια πρόσφατη Βρετανική δημοσκόπηση για τις αιτίες διαζυγίου έδειξε ότι η μοιχεία ήταν η πρώτη με μεγάλη διαφορά απ’ τις άλλες, συμβάλλοντας στο 31% των διαζυγίων (The Daily Mail, 26 Ιαν. 98). Επίσης, στη Βρετανία “είναι γεγονός που φέρνει αμηχανία το ότι 50% των και χωρισμένων διαζευγμένων πατέρων χάνουν την επαφή τους με τα παιδιά μετά από μόλις δύο χρόνια” (Independent on Sunday, 15 Φεβρ. 98). Δεν είναι να απορούμε που ο Θεός στο εδάφιο Μαλαχίας 2:16 λέει πως μισεί το διαζύγιο.

Το εδάφιο συνεχίζει με μία έντονη προειδοποίηση προς τα έθνη μας: “Το διαζύγιο … καλύπτει τα ενδύματα κάποιου με βία“. Μεγάλο μέρος της βίας στην κοινωνία μας είναι άμεσο αποτέλεσμα χωρισμένων οικογενειών — συχνά χωρισμένων λόγω μοιχείας.

Ο Θεός ενδιαφερόταν αρκετά για τον μεγαλύτερο βασιλιά του Ισραήλ ώστε, μετά από την πράξη του της μοιχείας, η οποία με τη σειρά της οδήγησε σε απάτη και φόνο, να στείλει τον προφήτη Νάθαν στον βασιλιά Δαβίδ να τον βοηθήσει να δει την αμαρτία του και να μετανοήσει γι’ αυτήν. “Γιατί περιφρόνησες τον λόγο του ΚΥΡΙΟΥ, ώστε να πράξεις το κακό μπροστά στα μάτια Του; Σκότωσες με ξίφος τον Ουρίαν τον Χετταίο, και τη γυναίκα του στον εαυτό σου σύζυγο …” Το αποτέλεσμα; “Τώρα λοιπόν δεν θα αποσυρθεί ποτέ ξίφος απ’ την επειδή Με οικογένειά σου, πειρφρόνησες και έλαβες σύζυγο τη γυναίκα του Ουρία του Χετταίου” (Β’ Σαμουήλ 12:9-10). Η μοιχεία έχει συνέπειες που μπορούν να διαρκέσουν για γενιές.

Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις στις εντολές του Θεού

Δεν είναι μόνον οι πολιτικοί ένοχοι. Και άλλοι που έχουν υψηλά αξιώματα έχουν πέσει θύματα αυτής της αμαρτίας. Αυτό είναι λυπηρό ότι περιλαμβάνει και θρησκευτικούς ηγέτες, οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα τον Λόγο του Θεού, αλλά μερικές φορές πέφτουν στην παγίδα να σκέπτονται ότι η υποτιθέμενη ιδιαίτερη σχέση τους με τον Θεό κατά κάποιον τρόπο τους προστατεύει ή τους εξαιρεί από τις συνέπειες της αμαρτίας. Ο Θεός όμως δεν το βλέπει έτσι. “Ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος“, ενέπνευσε τον απόστολο Παύλο να γράψει (Ρωμ. 6:23). Και “ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης” (Πράξεις 10:34).

Ο ίδιος απόστολος έδωσε ένα κατάλογο προσόντων για τον πρεσβύτερο, στην πρώτη του επιστολή στον νεαρό ευαγγελιστή Τιμόθεο: “Ο επίσκοπος πρέπει να είναι άμεμπτος, σύζυγος μίας γυναίκας …” (Α’ Τιμοθ. 3:2). Οι μοιχοί δεν θα πρέπει να χειροτονούνται σε διακονίες, και η μοιχεία είναι λόγος για αποβολή από διακονία. ΟΙ πρεσβύτεροι “πρέπει να έχουν καλή μαρτυρία από τους ανθρώπους που είναι έξω [από την εκκλησία], για να μη πέσουν σε ονειδισμό και παγίδα του διαβόλου” .

Αυτό δεν σημαίνει ότι εκείνοι που διέπραξαν μοιχεία δεν μπορούν να μετανοήσουν και να συγχωρηθούν. Όταν η γυναίκα που συνελήφθη για μοιχεία (Ιωάν. 8) φέρθηκε απ’ τους θρησκευόμενους ζηλωτές μπροστά στον Ιησού, αυτός την υπερασπίστηκε στρεφόμενος προς τους κατηγόρους της και λέγοντας, “αυτός που δεν έχει αμαρτία, ας ρίξει πρώτος την πέτρα” .

Επειδή κανείς δεν μπορούσε με αυτοδικαίωση να διακηρύξει ότι ήταν αναμάρτητος, όλοι έφυγαν. Τότε o Ιησούς στράφηκε προς τη γυναίκα και της είπε: “Πήγαινε και μην αμαρτάνεις πλέον” (εδ. 11). Αν και την υπερασπίστηκε, δεν υπερασπίστηκε την αμαρτία της, και κατηγορηματικά της είπε να μην αμαρτήσει ξανά.

Αυτό το χωρίο πρέπει- να είναι ενθαρρυντικό για κείνους που έχουν διαπράξει το αμάρτημα της μοιχείας. Ο Ιησούς Χριστός πλήρωσε την ποινή για κάθε είδους ανθρώπινη αμαρτία — αλλά, όποιος μετανοήσει, είναι απολύτως βασικό να σταματήσει εντελώς την πράξη της αμαρτίας.

Αυτό λέγεται πιο εύκολα απ’ ότι πράττεται. Μερικοί έχουν μία σεξουαλική εξάρτηση ισοδύναμη μ’ εκείνη της ηρωίνης ή του αλκοόλ. Ο αμαρτωλός συχνά χρειάζεται βοήθεια από άλλους. οι πρεσβύτεροι ή κάποιοι αξιόπιστοι φίλοι μπορούν να δώσουν ανεκτίμητη βοήθεια, αλλά σε περιπτώσεις που το σεξουαλικό πάθος επιμένει, θα πρέπει να ζητηθεί επίσης και η βοήθεια επαγγελματιών.

Κανένας που είναι παγιδευμένος σε σεξουαλική εξάρτηση δεν θα πρέπει να διστάσει να ζητήσει βοήθεια. Το να καλέσουμε βοήθεια είναι ένα στερεό σημάδι μίας στάσης μετάνοιας και ειλικρινούς επιθυμίας να υπερνικηθεί η αμαρτία. Εκείνοι που καλούνται για να βοηθήσουν δεν θα πρέπει να περιφρονήσουν κανέναν που ειλικρινά ζητάει βοήθεια ούτε και να προδώσουν την εμπιστοσύνη του (Γαλατ. 6:1-2).

Η Μετάνοια απαιτεί αλλαγή

Εδώ βρίσκεται καλή συμβουλή για οποιονδήποτε είναι παγιδευμένος στην αμαρτία της μοιχείας, ακόμα και για διάσημους ανθρώπους στην κοινωνία μας. Όταν έχει διαπραχθεί αυτή η αμαρτωλή πράξη, η εμπιστοσύνη έχει τραυματιστεί βαθειά. Αν πρόκειται να ανακτηθεί, πρέπει να δειχτεί ειλικρινής μετάνοια, όπως έκανε ο Δαβίδ (Β’ Σαμουήλ 12:13) και αναφέρει στον Ψαλμό 51: 17 “Καρδιά συντριμμένη και ταπεινωμένη, Θεέ, δεν θα περιφρονήσεις” — αυτή ήταν η καρδιά του Δαβίδ που είχε μετανοήσει.

Αν και οι παγκόσμιοι και εθνικοί ηγέτες μπορεί να ακολουθούν τα βήματα βασιλιάδων όπως ο Κάρολος ο Β’ και ο Λουδοβίκος ο ΙΔ’, οι μετάνοιες που γίνονται στο κρεβάτι του θανάτου δεν είναι αυτό που ο Θεός θέλει. Δεν έχει αξία να ζει κάποιος μία αμαρτωλή ζωή ελπίζοντας να διορθώσει τα πράγματα αργότερα. Ο Θεός θέλει μία αλλαγή καρδιάς τώρα — όχι μόνο για χάρη Του, αλλά για τους εαυτούς μας επίσης, ατομικά και συλλογικά.

Ο Σολομών έγραψε: “Η δικαιοσύνη υψώνει έθνος, αλλά η αμαρτία είναι ντροπή των λαών” (Παροιμίες 14:34). Είναι δύσκολο για άλλα έθνη να πάρουν τους ηγέτες στα σοβαρά όταν αυτοί περιβάλλονται από φήμες για ανηθικότητα. Ίσως πολλοί δεν έχουν πραγματικά καταλάβει τη σοβαρότητα της σεξουαλικής ανηθικότητας. Είναι φανερό πως η Δυτική κοινωνία μας παίρνει πολύ ελαφρά τη συζυγική απιστία. Αυτός είναι ένας λόγος περισσότερο v’ ακούσουμε τη συμβουλή του απόστολου Παύλου προς τους Αθηναίους : “Αλήθεια, o Θεός παραβλέπει τους καιρούς της άγνοιας, αλλά τώρα παραγγέλλει παντού σ’ όλους τους ανθρώπους να μετανοήσουν” (Πράξεις 17:30).

Όσο πιο σύντομα οι ηγέτες αρχίσουν να ζουν σύμφωνα με τους νόμους του Θεού, τόσο πιο γρήγορα κι αυτοί κι εκείνοι που είναι φυσικό να τους θεωρούν υποδείγματα θα γίνουν το είδος των ανθρώπων που ο Ιησούς Χριστός περιέγραψε: “το φως του κόσμου” και ” Ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, ώστε να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας στον ουρανό” (Ματθ. 5:14-16).

Μετάφραση κατόπιν αδείας
Melvin Rhodes – Περιοδικό The Good News, Ιουλ./Αυγ. 1998

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *