ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ο Θεός βλέπει στο σύμπαν δύο συλλογικούς ανθρώπους. Ο ένας είναι ο “πρώτος άνθρωπος, ο Αδάμ”. Φτιάχτηκε να έχει την εικόνα και την ομοίωση του Θεού, και να ασκεί εξουσία στη γη. Ο άνθρωπος αυτός αμάρτησε και απέτυχε, και σαν αποτέλεσμα κληρονόμησε την οργή του Θεού και τον θάνατο. Μέσα σ’ αυτόν τον ένα άνθρωπο κρύβεται όλο το ανθρώπινο γένος και γι’ αυτό “μέσα στον Αδάμ όλοι πεθαίνουν” (Α’ Κορ.15:22). Κάποια στιγμή, στο “πλήρωμα του χρόνου” ο Θεός έφερε έναν άλλο Αδάμ, τον “έσχατο Αδάμ”. Ήταν ο Ιησούς Χριστός, που περπάτησε στη γη σαν “δεύτερος Άνθρωπος”, σαν Νέος Άνθρωπος, σαν “εικόνα του Θεού του αοράτου” (Κολ. 1:15), ο Οποίος ήταν απόλυτα αρεστός στον Θεό.

Η συνέχεια του Χριστού πάνω στη γη, μαζί με τις αρετές Του αυτές, οι οποίες ικανοποιούν τα σχέδια και τις επιθυμίες του Θεού, είναι τώρα η εκκλησία Του, το σύνολο των λυτρωμένων Του, οι οποίοι αποτελούν το σώμα Του. “Για να γνωρισθεί τώρα στις αρχές και στις εξουσίες στα επουράνια μέσω της εκκλησίας η πολυποίκιλη σοφία του Θεού” (Εφ. 3:10). Το σώμα του Χριστού στα μάτια του Θεού δεν είναι ένα πλήθος ανεξάρτητων μελών αλλά ένα πλήθος ενωμένων μελών, που απαρτίζουν μια ενιαία οντότητα. Η εκκλησία έχει τον Χριστό σαν Κεφαλή αλλά και σαν ζωή, υπακούοντάς Τον και εκφράζοντάς Τον στη γη.

Κάποιο μέλος μπορεί κι από μόνο του να εκφράσει κάποιες θείες αρετές, να εκδηλώσει κάτι από τη θεία ζωή, να μεταδόσει κάτι από τη σωτήρια αλήθεια του ευαγγελίου. Δεν μπορεί όμως να εκφράσει τον ένα συλλογικό νέο άνθρωπο, το ένα ζωντανό Σώμα. Από την άλλη, αν κάπου βρίσκονται μαζί μερικοί αδελφοί, έστω “δύο ή τρείς”, που ενωμένοι μεταξύ τους μένουν υποταγμένοι στην Κεφαλή, τότε το Σώμα εκφράζεται. Αλλά και πάλι, δύο ή τρεις ή περισσότεροι αδελφοί που ίσως έχουν καλές προθέσεις αλλά που δεν βιώνουν την αληθινή αγάπη και ενότητα μεταξύ τους και την υποταγή στην Κεφαλή, μπορεί να αποτελούν μια καλή παρέα, μια συνεργασία, μια συμμελέτη, έναν όμιλο πιστών, αλλά όχι έκφραση του Σώματος.

Υπάρχουν λοιπόν δύο πλευρές στην χριστιανική μας ζωή, η ατομική και η συλλογική. Ατομικά μπορεί να προοδεύουμε με τον Κύριο, να αυξάνουμε σε αγιασμό, να αλλάζει ο χαρακτήρας μας και να δοξάζεται ο Θεός στη ζωή μας. Αλλά μόνο ατομικά, τα σχέδια και οι επιθυμίες του Θεού δεν ικανοποιούνται, και η μαρτυρία Του στη γη δεν είναι ολοκληρωμένη. Υπάρχει και η συλλογική πλευρά. Αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με την προσωπική μας σχέση με τον Κύριο, αλλά και με την εκκλησία, με την καθημερινή μας σχέση με τους αδελφούς. Είναι η πρακτική ζωή του Σώματος του Χριστού.

Ο νέος άνθρωπος και η εκκλησία

Η εκκλησία είναι ένα θέμα μεγάλο και πολύ σημαντικό. Είναι ένα μυστήριο, καθώς αποτελεί “το συμπλήρωμα Εκείνου που γεμίζει τα πάντα” (Εφεσ. 1:23). Ο Θεός μας δείχνει κάτι από το σχέδιό Του σχετικά με την εκκλησία, στη δημιουργία της Εύας. Η Εύα δεν πλάστηκε από πηλό. Ο Θεός έριξε τον Αδάμ σε ύπνο βαθύ και έβγαλε απ’ αυτόν ένα πλευρό. Απ’ αυτό το πλευρό και χωρίς να προσθέσει τίποτα άλλο, έφτιαξε την Εύα. Έτσι η Εύα αποτελείτο μόνο από υλικό παρμένο από τον Αδάμ, όπως είπε και ο ίδιος, “κόκαλο από τα κόκαλά μου και σάρκα από τη σάρκα μου” (Γεν. 2:23). Πριν την Εύα “δεν βρισκόταν βοηθός όμοιος με αυτόν” (Γεν. 2:21). Στο πρόσωπο όμως της Εύας η επιθυμία αυτή του Αδάμ εκπληρώθηκε. Η Εύα ήταν όμοια με εκείνον.

Ο Χριστός ήταν ο “έσχατος Αδάμ” (Α’ Κορ. 15:45). Στο θάνατό Του βγήκε από το τρυπημένο πλευρό Του αίμα και νερό. Η εκκλησία του Χριστού αποτελείται από υλικό βγαλμένο αποκλειστικά από τον Χριστό. Είναι πραγματικά το αριστούργημα του Θεού και δεν υπάρχει τίποτα απολύτως που θα μπορούσε να προστεθεί σ’ αυτήν έξω από τον Χριστό. Και όπως η Εύα βγήκε από τον Αδάμ για να δοθεί σ’ αυτόν και να είναι ένα μαζί του, έτσι και η εκκλησία. “Και θα είναι οι δύο σε μια σάρκα. Το μυστήριο αυτό είναι μεγάλο, αλλά εγώ το λέω για τον Χριστό και την εκκλησία“. “Επειδή μέλη είμαστε του σώματός του, από τη σάρκα του και από τα κόκαλά του” (Εφεσ. 5:31,32,30).

Η σχέση Χριστού και εκκλησίας είναι πολύ πιο βαθιά και μυστηριώδης απ’ ότι ο ανθρώπινος γάμος μπορεί να απεικονίσει. Γιατί εδώ πρόκειται και για ένα ενιαίο και ζωντανό σώμα. “Μέλη αλλήλων είμαστε” (Εφεσ. 4:24), μέλη ζωντανά, όχι απλώς προσκολλημένα το ένα με το άλλο, ούτε με κάποια συμμαχία ή συμφωνία μεταξύ τους, αλλά βιολογικά συνδεμένα. Όχι “μέλη μαζί με τους άλλους” αλλά “μέλη αλλήλων“, μέλη ο ένας του άλλου, όπως και ο Ιησούς προσευχήθηκε “να είναι όλοι ένα” (Ιω. 17:21). Ακόμα, πρόκειται και για μια οικοδομή που αποτελείται από ζωντανές πέτρες. Όχι ένας σωρός σκορπισμένου οικοδομικού υλικού αλλά μια ενιαία οικοδομή, που επειδή είναι ζωντανή, δεν μεγαλώνει αλλά “αυξάνεται σε ναό άγιο εν Κυρίω, στον οποίο και εσείς συνοικοδομείσθαι σε κατοικητήριο του Θεού εν Πνεύματι” (Εφεσ.2:21-22).

Ο Χριστός και η εκκλησία Του μαζί αποτελούν τον ένα συλλογικό νέο άνθρωπο. Είναι αυτός ο νέος άνθρωπος που όταν ζει, εκφράζεται και αναπτύσσεται, εκπληρώνει τα σχέδια και τις επιθυμίες του Θεού. Και όταν ζούμε και κινούμαστε μαζί με τους αδερφούς μέσα στα πλαίσια αυτού του νέου ανθρώπου, τότε είμαστε πραγματικά ικανοποιημένοι και πλήρεις στη χριστιανική μας ζωή. Εκεί, στην πρακτική βίωση της ενότητας, της αγάπης και της έκφρασης του σώματος, έχουμε και την πρόγευση του κατοικητηρίου του Θεού, με τη χαρά και τη ξεκούρασή του.

Νέος άνθρωπος και τοπική εκκλησία

Ο νέος άνθρωπος είναι έξω από τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου. Ξεκινά με τον Ιησού, που τώρα είναι ένδοξα καθισμένος στους ουρανούς, και καταλήγει σ’ εμάς τους δικούς Του, που είμαστε πάνω στη γη και που ακόμα έχουμε τους γήινους περιορισμούς. Αλλά ο ίδιος ο Ιησούς που κάθεται στο θρόνο είναι Αυτός που μέσω του Πνεύματος ζει και μέσα στους δικούς Του. Με έναν μυστηριώδη πνευματικό τρόπο είναι ενωμένος μαζί μας, ενώ παράλληλα μας ενώνει και μεταξύ μας για να αποτελούμε ένα σώμα, το δικό Του σώμα.

Εδώ στη γη είναι το επίκεντρο της ανάπτυξης και της δράσης του νέου ανθρώπου. Είναι εδώ που αφού πρώτα πιστέψουμε και γεννηθούμε από το Πνεύμα, κατόπιν “τρέχουμε με υπομονή τον προκείμενο σ’ εμάς αγώνα” , και καθώς “αντικατοπτρίζουμε τη δόξα του Κυρίου, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε δόξα“, “μέχρι να καταλήξουμε όλοι. . . σε άνδρα τέλειο, (όχι σε άνδρες αλλά σε έναν άνδρα, τον νέο άνθρωπο), στο μέτρο του αναστήματος της πληρότητας του Χριστού“. “Ξεντυθήκατε τον παλιό άνθρωπο μαζί με τις πράξεις του και ντυθήκατε τον νέο όπου… τα πάντα και εν πάσι ο Χριστός” (Εβρ. 12:1, Β’ Κορ 3:18, Εφ. 4:13, Κολ. 3:9-11).

Εδώ λοιπόν στη γη, για να εκφραστεί ο νέος αυτός άνθρωπος σαν ένα σώμα, δεν αρκεί η ατομική χριστιανική ζωή. Χρειάζεται η συλλογική ζωή των πιστών, η ζωή της εκκλησίας. Χρειάζεται σε κάθε μέρος, όπου βρίσκονται τα μέλη, να είναι ένα μεταξύ τους όπως και με τον Κύριο, ζώντας τη ζωή του ενός σώματος. Αυτό λοιπόν είναι τοπική εκκλησία, η κοινότητα των αναγεννημένων πιστών σε ένα τόπο, όχι που διάλεξαν ο ένας τον άλλον σύμφωνα με τις προτιμήσεις τους ή την επιμέρους δογματική τους αντίληψη, αλλά που ο Θεός καλεί και συγκεντρώνει, για να ζήσουν και να προχωρήσουν μαζί στη χριστιανική ζωή, φανερώνοντας και εκφράζοντας έμπρακτα στον τόπο αυτό τον ένα νέο άνθρωπο, το ένα σώμα του Χριστού, τη μία εκκλησία, ενωμένη με τον Χριστό σαν Κεφαλή, και υποταγμένη σ’ Αυτόν.

Μια τοπική εκκλησία λοιπόν δεν μπορεί ούτε να ξεκινά ούτε να λειτουργεί με βάση ανθρώπινες σκέψεις και αποφάσεις, έξω από τον νέο άνθρωπο, έξω από τις αρχές του σώματος του Χριστού. Δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά η φανέρωση, η δράση και η εξέλιξη του νέου ανθρώπου, του οποίου Κεφαλή και Ζωή είναι αποκλειστικά ο Χριστός.

Πλησιάζει η μεγάλη μέρα, η μέρα στην οποία το έργο θα ολοκληρωθεί και ο Ιησούς Χριστός θα παραθέσει την εκκλησία δίπλα Του άσπιλη, άμωμη, ένδοξη. Πίσω μας έχουμε δυο χιλιάδες χρόνια ιστορίας, δυο χιλιάδες χρόνια πολύτιμης θείας κατεργασίας στο σώμα του Χριστού. Μακάρι αυτές τις τελευταίες μέρες να ποθήσουμε με όλη μας την καρδιά να ζήσουμε πραγματικά σαν σώμα Χριστού. Σε κάθε τόπο, μαζί με τους αδελφούς με τους οποίους ο Κύριος μας βάζει μαζί, ας ζήσουμε σαν ένα σώμα το οποίο κατέχεται από τη ζωή Εκείνου που τα έδωσε όλα για την εκκλησία. Μακάρι κι εμείς να τα δώσουμε όλα, παραμερίζοντας τους φυσικούς, παλιούς εαυτούς μας και κάθε ανθρώπινο εμπόδιο, για να δοξάσουμε και να ικανοποιήσουμε τον Κύριό μας, εκφράζοντας στον κόσμο όχι κάτι το ανθρώπινο, αλλά μαζί σαν ένα, εκφράζοντας Εκείνον.

ΜΑΚΗΣ ΜΥΚΟΝΙΑΤΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *