ΡΩΣΙΑ : ΤΙ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Η τελευταία δεκαετία υπήρξε μάρτυρας τέτοιων αλλαγών στην παγκόσμια σκηνή που θα φαίνονταν απίστευτες, ακόμα και σε καλά πληροφορημένους πολιτικούς παρατηρητές, σ’ όλη τη διάρκεια αυτού του αιώνα. Στο κέντρο αυτών των δραματικών αλλαγών ήταν τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στη Ρωσία, την καρδιά της παλαιάς Σοβιετικής Ένωσης. Για εκείνους που είχαν έντονες αναμνήσεις των ημερών του Ψυχρού Πολέμου της δεκαετίας του ’50 και ’60, η ειρηνική αποκαθήλωση της κόκκινης σημαίας με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο ήταν ένα θέαμα που ποτέ δεν περίμεναν να δουν. Ωστόσο η αποκαθήλωση έγινε!

Στο τεύχος της 2ας Σεπτεμβρίου 1991 το περιοδικό U.S. News & World Reportανήγγειλε στο εξώφυλλό του, “Η Ρωσία Αναγεννήθηκε”. Περιγράφοντας τις αισιόδοξες ελπίδες και φιλοδοξίες εκείνων των πρωτοπόρων ημερών, το περιοδικό έγραφε, “Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, μια νέα εποχή έχει προβάλλει για τη Σοβιετική Ένωση. Το Κομμουνιστικό Κόμμα είναι πρακτικά νεκρό, ο Γκορμπατσώφ δεν είναι πλέον ηγετική φυσιογνωμία και ο Μπόρις Γιέλτσιν είναι ο ήρωας της νέας Ρωσικής Επανάστασης” (σ. 27).

Πολλά έχουν συμβεί μετά από εκείνη την ιστορική ημέρα τον Αύγουστο του 1991 όταν ο Μπόρις Γιέλτσιν ανέβηκε πάνω σε ένα τανκ στην Κόκκινη Πλατεία και αντιμετώπισε τους Κομμουνιστές. Η Σοβιετική Ένωση διασπάστηκε σε 15 ανεξάρτητες δημοκρατίες, και υπήρχαν μεγάλες ελπίδες για ευημερία, δημοκρατία και αρμονία με τη Δύση. Ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και πολλοί δημοσιογράφοι έγραφαν “νικήσαμε”.

Αλλά, κάπου στο δρόμο για την ευτυχία, κάτι δεν πήγε καλά. Η οικονομία της Ρωσίας έχει συρρικνωθεί και παγιδευτεί στη διαφθορά. Ενώ μερικοί απέκτησαν μυθικό πλούτο και δισεκατομμύρια δολλάρια έχουν κατατεθεί στις Ελβετικές τράπεζες, ο μέσος Ρώσος βλέπει τη ζωή του διαρκώς να χειροτερεύει. Το 1999 η Ρωσία ήταν υποχρεωμένη να στέκεται ταπεινωτικά και να παρακολουθεί τον παραδοσιακό σύμμαχό της, τη Σερβία, να σφυροκοπείται από τη Δύση. Ένα σίγουρο σημάδι για το πόσο το γόητρο και η μεγάλη δύναμή της είχαν ξεπέσει, ήταν το πόσο εύκολα οι Δυτικοί σύμμαχοι αγνόησαν τις Ρωσικές διαμαρτυρίες και προχώρησαν στην πραγματοποίηση των σχεδίων τους.

Τι σημαίνουν όλα αυτά για το μέλλον της Ευρώπης και του κόσμου; Τι είδους ρόλο είναι προορισμένη να παίξει η Ρωσία στα χρόνια που ακολουθούν; Επίσης τι λένε οι προφητείες της Αγίας Γραφής; Αναφέρουν τη Ρωσία, κι αν ναι, τι λένε; Αν σκοπεύουμε να κατανοήσουμε το μέλλον, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε το παρελθόν και το ιστορικό υπόβαθρο του σύγχρονου Ρωσικού κράτους και μετά να δούμε τι η Βίβλος πραγματικά έχει να πει για τα γεγονότα του αύριο.

Κληρονόμος μίας αυτοκρατορίας

Το σφυροδρέπανο, το σύμβολο του Κομμουνιστικού Κόμματος, παραχώρησε τη θέση του στον παλιό δικέφαλο αετό της Αυτοκρατορικής Ρωσίας στις αρχές της περασμένης δεκαετίας. Ποια είναι η σημασία αυτού του παλιού αυτοκρατορικού συμβόλου και τι μας λέει για τον τρόπο που οι Ρώσοι βλέπουν τον εαυτό τους; Για να το κατανοήσουμε αυτό πρέπει να πάμε πίσω στην αρχική διαίρεση Ανατολής-Δύσης και σε μία από τις καθοριστικές στιγμές της παγκόσμιας ιστορίας.

Η διαίρεση Ανατολής-Δύσης στον 20ό αιώνα έχει προέλευση 17 αιώνων, από ένα διάταγμα που είχε εκδοθεί από έναν Ρωμαίο Αυτοκράτορα. Μέχρι τον 3ο αιώνα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είχε επεκταθεί από τη Βρεττανία και την Ατλαντική ακτή της Ισπανίας έως τον Ευφράτη ποταμό στην Ανατολή. Περιλάμβανε και τη Βόρεια Αφρική και τη Βαλκανική περιοχή της Ευρώπης. Εξαιτίας της αχανούς έκτασής της, ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός αποφάσισε να τη διαιρέσει, για διοικητικούς σκοπούς, σε Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, και σε Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ένας από τους διαδόχους του, ο Κωνσταντίνος, ανέγειρε μία νέα πρωτεύουσα για την Ανατολική Αυτοκρατορία στην τοποθεσία της αρχαίας Ελληνικής αποικίας του Βυζαντίου, την οποία ονόμασε Νέα Ρώμη. Οι οπαδοί του τη μετονόμασαν Κωνσταντινούπολη. Μετά την εποχή του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου αυτή η διοικητική διαίρεση έγινε μόνιμη. Όταν η Δυτική Αυτοκρατορία κατέρρευσε το 476 μ.Χ. με το θάνατο του τελευταίου της αυτοκράτορα, του Ρωμύλου Αυγουστίλου, η Ανατολική Αυτοκρατορία συνέχισε να υφίσταται.

Ο αρχαίος Εβραίος προφήτης, ο Δανιήλ, γράφοντας στη Βαβυλώνα του Ευφράτη περίπου 1.000 χρόνια πριν, τα προείδε όλα αυτά. Στο 2ο κεφ. του βιβλίου του Δανιήλ ο προφήτης αφηγήθηκε ένα όνειρο που ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ είχε δει μερικές μέρες πριν και ερμήνευσε τη σημασία του. Στο όνειρό του ο βασιλιάς είχε δει ένα τεράστιο άγαλμα με ένα κεφάλι από χρυσό, στήθος και ώμους από ασήμι, κοιλιά και μηρούς από χαλκό, τα δύο πόδια από σίδηρο, και τα πέλματα από σίδηρο ανάμικτο με πηλό. Το χρυσό κεφάλι συμβόλιζε τη βασιλεία της Βαβυλώνας. Μετά από αυτήν θα εγειρόταν μία άλλη βασιλεία, ιστορικά η Μηδο-Περσία, η οποία κατέκτησε τη Βαβυλώνα το 539 π.Χ. και η οποία ακολουθήθηκε από μια τρίτη βασίλεια, την Ελληνική, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του. Η τέταρτη βασιλεία συμβολιζόταν από δύο πόδια σιδερένια και δεν μπορεί να είναι άλλη από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Στις μέρες των δέκα τελικών βασιλέων που είναι οι κληρονόμοι της αρχαίας Ρώμης, συμβολιζόμενους από τα δέκα δάχτυλα των ποδιών από σίδηρο και πηλό, ο Θεός του ουρανού θα επέμβει και θα ιδρύσει μία βασιλεία που ποτέ δεν θα εκλείψει (εδ. 44).

Η διαίρεση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας σε Ανατολική και Δυτική συμβολίζεται ξεκάθαρα από τα δύο σιδερένια πόδια. Στη Δυτική Ευρώπη, η Λατινική, Γερμανική, και Καθολική βασιλεία ήταν ο κληρονόμος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στην Ανατολική Ευρώπη, η Ελληνική, Σλαβική, και Ορθόδοξη βασιλεία ήταν ο κληρονόμος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτό παρήγαγε μία θρησκευτική, πολιτιστική, και πολιτική διαίρεση που έχει επηρεάσει την ιστορία της Ευρώπης μέχρι σήμερα. Η διαίρεση άρχισε με μία πολιτική οροθεσία και κατέληξε σε ένα πολιτιστικό διαχωρισμό. Στη Δύση η Λατινική γλώσσα και κουλτούρα εξαπλώθηκε από τη Ρώμη και διαμόρφωσε το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Από την Κωνσταντινούπολη, η Ελληνική γλώσσα και κουλτούρα διαμόρφωσε μεγάλο μέρος της Σλαβικής Ανατολής.

Το 861, ο Πρίγκηπας Ροστισλάβ της Μοραβίας έκανε έκκληση στον Βυζαντινό Αυτοκράτορα στην Κων/πολη να στείλει ιεραποστόλους. Ο αυτοκράτορας έστειλε δύο αδελφούς από τη Θεσσαλονική: τους μοναχούς Κύριλλο και Μεθόδιο. Επειδή οι Σλάβοι δεν είχαν αλφάβητο για να εκφράσουν γραπτά τη γλώσσα τους, ένας από τους ιεραποστόλους, ο Κύριλλος, ανέπτυξε ένα με βάση το ελληνικό αλφάβητο. Μέχρι σήμερα το αλφάβητο που χρησιμοποιείται στη Ρωσία, Σερβία, και Βουλγαρία είναι γνωστό ως “Κυριλλικό”.

Για τους επόμενους δύο αιώνες υπήρχε έντονος ανταγωνισμός στο ανατολικό τμήμα της Ευρώπης μεταξύ Ρώμης και Κων/πολης. Η Μοραβία, Σλοβακία, και αργότερα η Ουγγαρία και Πολωνία κερδήθηκαν από τη Λατινική Εκκλησία. Στο μεταξύ, “η Βουλγαρία, η Σερβία, και η Ρωσία δέχτηκαν τη Σλαβική λειτουργία και αλφάβητο, έγιναν σύμμαχοι της Ελληνικής Εκκλησίας, και πήραν την κουλτούρα τους από το Βυζάντιο” (Η Εποχή της Πίστης, Γουιλ Ντουράν, σσ. 535-6).

Το 1054, όταν Πάπας ήταν ο Λέων ο 9ος, η διαμάχη μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ανατολής και της Καθολικής Εκκλησίας της Δύσης επισημοποιήθηκε. Οι πραγματικοί λόγοι της διαμάχης ήταν περισσότερο πολιτικοί παρά θρησκευτικοί. Το 800 μ.Χ. ο Πάπας είχε στέψει τον Καρλομάγνο, τον Φράγκο Βασιλιά, ως Ρωμαίο Αυτοκράτορα, απορρίπτοντας έτσι τον ισχυρισμό του Ανατολικού Αυτοκράτορα που ίσχυε από την Αυτοκρατορική Αποκατάσταση του Ιουστινιανού το 554. Όπως το έθεσε ο ιστορικός Γουιλ Ντουράν, “η παπική στέψη ενός ανταγωνιστή Ρωμαίου αυτοκράτορα, η παπική εισχώρηση στην Ελληνική νότια Ιταλία, και όχι οι μικροδιαφορές στα δόγματα, ήταν που διαίρεσαν τη Χριστιανοσύνη σε Ανατολή και Δύση” (σ. 544).

Μετά, το 1453, η Κων/πολη έπεσε στα χέρια των Τούρκων και η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τερματίστηκε. Η ανηψιά του τελευταίου αυτοκράτορα έφυγε στη Ρώμη όπου, μερικά χρόνια αργότερα, παντρεύτηκε τον Ιβάν τον 3ο, Μέγα Δούκα της Μοσχοβίας, με γάμο που τελέστηκε από τον ίδιο τον Πάπα. Ο Πάπας επιθυμούσε ο γάμος να συμβάλλει σε μία επανένωση της Ορθόδοξης με την Καθολική Εκκλησία κάτω από την ηγεσία του Ρωμαίου Ποντίφηκα. “Ως απόγονος της μεγάλης Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορικής οικογένειας, η Σοφία, ήταν η κινητήρια δύναμη πίσω από την άνοδο του Ιβάν στην εξουσία και πίσω από τη διεκδίκηση της Ρωσίας να θεωρηθεί ως κληρονόμος της Κων/πολης … Αφού η Κων/πολη είχε πέσει στους Τούρκους, η Σοφία οδήγησε τον Ιβάν επίσης και στο να διεκδικήσει τον τίτλο του ‘Τσάρου’...” (Ιστορία της Ρωσίας, Βάλτερ Κίρχνερ, σ. 35). “Τσάρος” (ρωσικά “Τσαρ” ή “Κσαρ”) ήταν η ρωσική μορφή της λέξης “Καίσαρ”. Η αρχαία ρωσική ονομασία της Κων/πολης ήταν “Τσαρ-γκραντ”, δηλ. “Πόλη του Καίσαρα”.

Ήταν εκείνη την εποχή που ο αυτοκρατορικός δικέφαλος αετός, σύμβολο των Βυζαντινών Καισάρων, πέρασε στους Ρώσους Μεγάλους Δούκες. Από εκείνη την εποχή και μετά, οι Ρώσοι κυβερνήτες έβλεπαν τους εαυτούς τους ως τους κληρονόμους των Καισάρων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και ως προστάτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η καταγωγή του Ρωσικού λαού

Πρέπει να καταλάβουμε ποιος είναι ο Ρωσικός λαός και από που προέρχεται. Είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την καταγωγή του ώστε να αναγνωρίσουμε τις Βιβλικές προφητείες που αναφέρονται σ’ αυτόν. Στην πραγματικότητα, δεν ήταν μόνο μία, αλλά αρκετές σχετιζόμενες φυλές που στην αρχαιότητα μετανάστευσαν στην Ευρωπαϊκή Ρωσία και έγιναν οι πρόγονοι των τριών κλάδων του ρωσικού λαού: των Μεγάλων Ρώσων, των Μικρών Ρώσων και των Λευκών Ρώσων. Η ιστορία, ο πολιτισμός και η γλώσσα ενώνουν αυτούς τους λαούς, αν και αρχικά προήλθαν από διαφορετικούς προγόνους.

Στα αρχαιότερα χρόνια βρίσκουμε δύο έθνη, που στη Βίβλο ονομάζονται Μεσέχ και Θουβάλ, και που κατοικούσαν στα ανατολικά άκρα της Μ. Ασίας κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας. Αυτά τα στενά σχετιζόμενα έθνη αποκαλούνταν “Μούσκι” από τους Ασσύριους και “Μόσχοι” από τους Έλληνες. Στα ανατολικά τους υπήρχε ένας συνδεόμενος μ’ αυτούς λαός, οι αρχαίοι Μήδοι, που κατοικούσαν μεταξύ Μαύρης και Κασπίας θάλασσας. Αυτοί οι λαοί, κάτω από την ηγεσία των Μήδων, έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στην καταστροφή της Ασσυριακής πρωτεύουσας, το 612 π.Χ.

Ο πέμπτος και τέταρτος αιώνας π.Χ. είδαν αυξανόμενες συγκρούσεις μεταξύ Περσικών και Ελληνικών βασιλείων, με λαούς όπως οι Μεσέχ, Θουβάλ, Λουδ (Λυδία), Μήδοι και Ελαμίτες που αναμιγνύονταν στους πολέμους. Με το κλείσιμο του 4ου αιώνα π.Χ. οι Έλληνες, κάτω από τον Μεγάλο Αλεξάνδρο, είχαν θριαμβεύσει πάνω στην Περσία. Ήταν οι επόμενες Ελληνικές εισβολές στις ανατολικές χώρες που επέφεραν καταπίεση πάνω στους λαούς που ζούσαν μεταξύ της Μαύρης και Κασπίας Θάλασσας και τους ώθησαν να μεταναστεύσουν βόρεια στις Σκυθικές πεδιάδες. Πολλοί διαφορετικοί λαοί, περιλαμβανόμενων υπολλειμμάτων των εξόριστων δέκα βόρειων φυλών του Ισραήλ, κατοικούσαν στις αχανείς πεδιάδες της Σκυθίας.

Σύμφωνα με τον Πολιτιστικό Άτλα της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ενωσης, μέχρι τον 2ο αιώνα π.Χ. ένας “…Ιρανικός νομαδικός λαός … [του οποίου] η ομοσπονδία των φυλών τελικά φαίνεται να περιλάμβανε ένα ισχυρό Σλαβικό στοιχείο …” (σ. 34) εγκαταστάθηκαν στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας. Αυτή η ομοσπονδία λαών περιλάμβανε τους Ελαμίτες και Μήδους, μαζί με τους Μεσέχ και Θουβάλ. Εκείνη την εποχή πρέπει να μιλούσαν μία κοινή γλώσσα, πρωτο-Σλαβική, παρόμοια με την αρχαία Περσική. Το όνομα με το οποίο οι Σλάβοι αποκαλούν τον εαυτό τους προέρχεται από τη λέξη “Σλόβο”, που σημαίνει “λόγος”, και τονίζει το αίσθημα μίας γλωσσικής κοινότητας που διαφέρει από εκείνους που “δεν καταλαβαίνουν”, τους “Νέμετς”, όπως αποκαλούν οι Σλάβοι γενικά τους Γερμανόφωνους λαούς.

Από τα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας οι Ελαμίτες βαθμιαία επεκτάθηκαν προς τα δυτικά και νότια, δημιουργώντας έτσι τους Σλαβικούς λαούς της κεντρικής και νότιας Ευρώπης. Οι φυλές που έλκουν την καταγωγή τους από τους αρχαίους Μήδους κινήθηκαν κάπως βορειότερα και δυτικά και διεκδίκησαν την εύφορη γη της Ουκρανίας, που αποκαλείται και “Μικρή Ρωσία”. Από τους Μεσέχ και Θουβάλ προήλθαν οι Μεγάλοι Ρώσοι, οι οποίοι επεκτάθηκαν βόρεια και ανατολικά, και τελικά ίδρυσαν τη Μόσχα και την περιφέρεια της Μοσχοβίας. Ο ποταμός Μόσκβα, ονομάστηκε έτσι από τον λαό των Μεσέχ (που αρχαία αποκαλούνταν Μούσκι ή Μόσχι), και μετά έδωσε το όνομά του στην πόλη και στην περιφέρεια.

Επί πολλούς αιώνες υπήρχε ένας εμπορικός δρόμος που εκτεινόταν από τη Βαλτική Θάλασσα μέχρι κάτω τον Δνείπερο Ποταμό στη Μαύρη Θάλασσα, και από κει στην Κων/πολη. Οι Σλάβοι εμπορεύονταν γούνες, κερί, μέλι, και κεχριμπάρι στις αγορές της Κων/πολης προμηθεύοντας έτσι την πολυτελή διαβίωση του Ελληνικού κόσμου. Οι Έλληνες επηρέασαν πολύ τους Σλάβους επί πολλούς αιώνες. Το 989 ο Ρώσος πρίγκηπας Βλαδίμηρος υιοθέτησε επίσημα τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και παντρεύτηκε την αδελφή του Βασιλείου του 2ου, Αυτοκράτορα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζαντίου). Όπως γράφει ο ιστορικός Γουίλ Ντουράν, “… έτσι, μέχρι το 1917, η Ρωσία, στη θρησκεία, στο αλφάβητο, στα νομίσματα, και στην τέχνη, ήταν μία κόρη του Βυζαντίου” (σ. 448).

Το 1223, οι πάνοπλοι Μογγόλοι ιππείς του Τζένγκις Χαν σάρωναν τα πάντα μέχρι τον ποταμό Βόλγα. Μέχρι το 1240, όλη η Ρωσία, περιλαμβανόμενης και της Ουκρανίας, βρισκόταν κάτω από Μογγολική κυριαρχία. Αυτός ο ζυγός ήταν πάνω στη Ρωσία μέχρι το 1480. Στη συνέχεια, η Ρωσία άρχισε μία μαζική επέκταση, εποικίζοντας την αχανή Σιβηρία στη διάρκεια του 16ου και 17ου αιώνα και επίσης εκτεινόμενη προς τα νότια στις περιοχές των ίδιων των Μογγόλων, στην κεντρική Ασία. Με την αυγή του 18ου αιώνα, ο Τσάρος Πέτρος ο Μέγας είχε στρέψει τα μάτια του προς τη Δύση και επιδίωκε να αποκτήσει από αυτήν μορφωτικές ικανότητες ώστε οι Ρώσοι να εκσυγχρονιστούν και να γίνουν μια πραγματικά μεγάλη δύναμη. Παίζοντας ένα κρίσιμο ρόλο στους Ναπολεόντιους πολέμους, η Ρωσία, σύρθηκε στην Ευρωπαϊκή δίνη του 19ου αιώνα.

Το 1917 η καθοριστική στιγμή για τη Ρωσική ιστορία του 20ού αιώνα ήταν η πετυχημένη Κομμουνιστική Επανάσταση του Λένιν. Επί σχεδόν 75 χρόνια η Ρωσία ήταν συνώνυμη με τον Κομμουνισμό. Ωστόσο, μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία έχει χάσει τη θέση της υπερδύναμης στην παγκόσμια σκηνή και βρίσκονταν στην ταπεινωτική θέση τού να ζητιανεύει οικονομική βοήθεια από τη Δύση. Βέβαια η Ρωσία ακόμα κατέχει τη δεύτερη θέση στην πυρηνική αρένα, αλλά εξαιτίας της οικονομικής της κατάστασης, θεωρείται πολιτικά ανίκανη. Στο εσωτερικό της, αντιμαχόμενες μερίδες κατηγορούν η μία την άλλη για τα δεινά της χώρας, και επίσης κάνουν λόγο για υποτιθέμενες Αμερικανικές και Εβραϊκές συνομωσίες. Η πληγωμένη υπερηφάνεια μαζί με τη στρατιωτική δύναμη και την οικονομική και πολιτική ανικανότητα αποτελούν έναν επικίνδυνο συνδυασμό, και έχουν παράγει μία αναβράζουσα πικρία, το ξέσπασμα της οποίας αναμφίβολα θα νοιώσει όλος ο κόσμος στα επόμενα χρόνια.

Το μέλλον της Ρωσίας

Η προφητεία της Αγίας Γραφής δείχνει ότι πρόκειται να εγερθεί στην παγκόσμια σκηνή, στα χρόνια που ακολουθούν μπροστά μας, μία Ευρωπαϊκή υπερδύναμη, η οποία θα αντικαταστήσει την κυριαρχία των αγγλόφωνων εθνών. Αυτή θα είναι η έβδομη και τελική αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Αυτήν την εποχή, όπως λέει το 2ο κεφ. του Δανιήλ, δεν θα υπάρχει μια αναζωπύρωση της αυτοκρατορίας μόνο στη Δύση, αλλά επίσης θα περιλαμβάνει έθνη που έχουν διαδεχτεί το Βυζάντιο. Δέκα μελλοντικοί ηγέτες θα δώσουν την εξουσία τους σε έναν παγκόσμιο υπερ-ηγέτη, ο οποίος θα θεωρείται ως ο μόνος που θα μπορεί να σώσει τον κόσμο από την επερχόμενη καταστροφή. Ως επικεφαλής αυτής της ένωσης εθνών, θα συνεργάζεται με έναν χαρισματικό θρησκευτικό ηγέτη ώστε να φέρει όλη την ανθρωπότητα κάτω από την εξουσία του. Αυτή η συνεργασία θα προσφέρει υποσχέσεις για παγκόσμια οικονομική ευημερία, καθώς και για κεντρική στρατιωτική και πολιτική δύναμη, ώστε να εξασφαλιστεί η ειρήνη και η ασφάλεια. Μία επερχόμενη αναζωπύρωση, οδηγημένη από έναν χαρισματικό και ισχυρό θρησκευτικό ηγέτη, θα προμηθεύσει την κοινή ταυτότητα που χρειάζεται ένας διασπασμένος κόσμος για να επιτευχθεί η πλανητική ενότητα.

Ωστόσο, αυτή η ένωση των δέκα ηγετών, των διαδόχων της Ανατολικής και Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας θα έχει εγγενή μοιραία ελαττώματα. Ο Δανιήλ την παρουσιάζει με μίγμα σιδήρου και πηλού. Το Βιβλικό σχολιαστήριο Expositor’s Bible Commentary κάνει μερικές ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις σχετικά με το θέμα: “Το κείμενο καθαρά συνεπάγεται ότι αυτή η τελική φάση θα σημαδευτεί από κάποιας μορφή ομοσπονδία μάλλον, παρά από από ένα ισχυρό μοναδικό βασίλειο … Από αυτό το μίγμα σιδήρου και πηλού προέρχεται αδυναμία και σύγχυση … Ο σίδηρος και ο πηλός μπορεί να συνυπάρχουν, αλλά δεν μπορούν να συνδυαστούν έτσι ώστε να αποτελέσουν μία ισχυρή και διαρκή παγκόσμια τάξη” (τομ. 7, σσ. 47-8). Για μικρό διάστημα, ωστόσο, θα υπάρξει ένας παγκόσμιος συνδυασμός εμπορίου που σίγουρα θα περιλαμβάνει και την Ρωσία (Ιεζεκιήλ 27:13), καθώς και πολλούς άλλους. Οι έμποροι της γης θα γίνουν αμύθητα πλούσιοι ως αποτέλεσμα αυτού (εδ. 33, συγκρ. Αποκάλυψη 18:1, 15). Αλλά μετά από μία εκστρατεία της ομοσπονδίας αυτής κατά του Ισραήλ, καχυποψίες και δυσπιστία θα αρχίσουν να εμφανίζονται στους κόλπους της (συγκρ. Δανιήλ 11:41-45).

Από τις μέρες του Καρλομάγνου υπήρξαν μερικές αποτυχημένες προσπάθειες από τη Ρώμη να ενώσει ξανά τη Δυτική με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κάτω από την κυριαρχία της. Ο Παπισμός από το παρελθόν επιθυμούσε να αποκαταστήσει τη διασπασμένη ενότητα του Χριστιανικού κόσμου, με το να φέρει τις Διαμαρτυρόμενες και Ορθόδοξες κοινότητες κάτω από τα φτερά του.

Τα τελευταία 200 χρόνια, και ο Ναπολέων και ο Χίτλερ απέτυχαν να κατακτήσουν τα αγγλόφωνα έθνη, κυρίως γιατί μάχονταν με τη Ρωσία την ίδια εποχή. Αυτό δεν θα ξανασυμβεί την επόμενη φορά! Αν και η επερχόμενη έβδομη αναζωπύρωση της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αρχικά θα φανεί πιο πετυχημένη από όλες αυτές τις προηγούμενες προσπάθειες, αυτή η τελική προσπάθεια να επανενωθεί η Ρώμη με το Βυζάντιο είναι επίσης προορισμένη να αποτύχει.

Οι δέκα ηγέτες που θα παραδώσουν την εξουσία τους σε έναν υπερ-ηγέτη τελικά θα συνειδητοποιήσουν ότι έχουν προδοθεί από το θρησκευτικό σύστημα στο οποίο έθεσαν την εμπιστοσύνη τους. Θα στραφούν ενάντια σ’ αυτό με μεγάλη οργή (Αποκάλυψη 17:16). Το Ιερεμίας 51:7-11 δείχνει ότι οι Ουκρανοί Ρώσοι, καταγόμενοι από τους αρχαίους Μήδους, θα βρίσκονται επικεφαλής μίας επίθεσης ενάντια στην ίδια τη Ρώμη (συγκρ. Αποκάλυψη 18:9-10). Υπάρχουν άλλες προφητείες, στο Ιεζεκιήλ 38 και 39, οι οποίες περιγράφουν μία συμμαχία των Ρώσων με τα Μογγολικής καταγωγής έθνη της Κίνας και της Άπω Ανατολής. Μετά την επιστροφή Του, ο δοξασμένος Ιησούς Χριστός θα καταστρέψει τους στρατούς που θα έχουν μαζευτεί στον Αρμαγεδδώνα (Αποκάλυψη 16:16, 19:19-21). Θα μαζέψει ξανά το υπόλοιπο των αιχμαλωτισμένων Ισραηλιτών και θα τους ξαναφέρει πίσω στην αρχαία γη των πατέρων τους. Θα ιδρύσει ένα βασίλειο που θα έχει ως πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, και το οποίο βαθμιαία θα επεκταθεί σε όλη τη γη.

Ο Ρωσικός λαός είχε μία μακραίωνη και πολυτάραχη ιστορία. Ζώντας ταπεινωμένος και κάτω από εκμετάλλευση από καταπιεστικούς απολυταρχικούς ηγεμόνες και από απατηλές και διεφθαρμένες ιδεολογίες, έπρεπε πάντα να αγωνίζεται σκληρά για να επιβιώσει. Θα έρθει όμως ο καιρός που, όπως όλα τα έθνη, δεν θα εξαπατηθούν πλέον, αλλά θα βιώσουν τα καλά νέα (ευ-αγγέλιο) της Βασιλείας του Θεού. Μέχρι τότε δεν θα μπορέσει η Ρωσία να βιώσει μία αυθεντική θρησκευτική, πολιτιστική, πολιτική, και οικονομική αναγέννηση. Τελικά, η θλιβερή και πονεμένη ιστορία της Ρωσίας θα έχει ένα χαρούμενο τέλος και ταυτόχρονα μία καινούργια ζωή!

John H. Ogwyn

Μετάφραση κατόπιν αδείας από το περιοδικό Tomorrow’s World – Mάϊος/Ιούνιoς 2000.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στο περιοδικό Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΕΥΧΟΣ 12 (ΣΕΠΤΕΒΡΙΟΣ-ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2000).

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *