Η ΒΙΒΛΟΣ ΜΑΣ ΛΕΕΙ ΠΟΤΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ;

Από τις ημέρες των αποστόλων οι άνθρωποι έχουν προβλέψει την επιστροφή του Χριστού. Μήπως η βιβλική προφητεία μας δείχνει πότε αυτό το πολυαναμενόμενο γεγονός θα συμβεί;

Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά και ποιο το σημείο της παρουσίας σου και της συντέλειας του αιώνα;” (Ματθ. 24:3) Με αυτά τα λόγια, οι μαθητές ζήτησαν από τον Ιησού Χριστό να τους πει ποια γεγονότα ή συνθήκες θα σημάδευαν την εποχή της επιστροφής Του και της αντικατάστασης της ανθρώπινης διακυβέρνησης με τη δική Του διακυβέρνηση της βασιλείας του Θεού (Ματθ. 24:3).

Αν και ρητά δήλωσε στους μαθητές Του ότι κανείς δεν θα γνώριζε τον ακριβή χρόνο της επιστροφής Του, ούτε ακόμα και ο ίδιος, παρά μόνον ο Πατέρας Θεός (εδ. 36, 44), έδωσε κάποια σημεία που θα αποτελούν προειδοποιήσεις για το ότι η έλευσή Του είναι πολύ κοντά. Παρατήρησε ότι, όπως όταν βγάζει φύλλα η συκιά καταλαβαίνουμε ότι το καλοκαίρι είναι κοντά, “έτσι κι εσείς, όταν δείτε όλα αυτά, να γνωρίζετε ότι κοντά είναι [ο ερχομός Μου], επί θύραις” (εδ. 32-33).

Ο Μεσσίας προειδοποίησε ότι η προφητείες είναι ένα αντικείμενο που πρέπει να το χειριζόμαστε με μεγάλη προσοχή (εδ. 23-26), γιατί αλλιώς θα πλανηθούμε (εδ. 4-5, 11). Δυστυχώς, πολλά θλιβερά γεγονότα έχουν συμβεί από την εποχή Του και μετά, στα οποία ειλικρινείς αλλά αφελείς άνθρωποι, οδηγημένοι από λανθασμένες ερμηνείες προφητειών, πήραν δρόμους που οδήγησαν στην καταστροφή ή στη γελοιοποίηση. Κάθε χρόνο ακούμε να αναφέρονται τέτοιες τραγικές ιστορίες.

Θλιβερή κληρονομιά θρυμματισμένων ελπίδων

Αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας δεν είναι τίποτα καινούργιο. Πίσω, στον 1ο αιώνα, δύο τέτοιες περιπτώσεις αναφέρονται στις Πράξεις κεφ. 5. Ο Γαμαλιήλ, ένας ραβίνος, ανέφερε δύο τέτοιους ψευδομεσσίες οι οποίοι σηκώθηκαν και οδήγησαν τον λαό να πιστέψει ότι οδηγούνταν από τον Θεό : “Γιατί πριν από αυτές τις ημέρες σηκώθηκε ο Θευδάς, λέγοντας πως είναι κάποιος, στον οποίο προσκολλήθηκε ένας αριθμός αντρών περίπου τετρακοσίων. Αυτός σκοτώθηκε, και όλοι όσοι πείθονταν σ’ αυτόν διαλύθηκαν και έγιναν ένα τίποτα. Μετά από αυτόν σηκώθηκε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος κατά τις ημέρες της απογραφής και έσυρε λαό πίσω του. Κι εκείνος χάθηκε και όλοι όσοι πείθονταν σ’ αυτόν διασκορπίστηκαν” (Πράξεις 5:36-37).

Τα τελευταία 2.000 χρόνια πολλοί άνδρες και γυναίκες ισχυρίστηκαν ότι ήταν προφήτες ή μεσσίες και πλάνησαν πολλούς. Έτσι είναι φυσικό πολλοί άνθρωποι σήμερα να είναι καχύποπτοι σχετικά με τις προφητείες και να τις αποφεύγουν. Ωστόσο αυτό μπορεί εύκολα να οδηγήσει στο άλλο άκρο, όπου πολλοί αγνοούν ή περιφρονούν την προφητεία.

Ας μην κάνουμε λάθος: η Προφητεία έχει πράγματι έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην Αγία Γραφή. Αλλά πρέπει να αποφύγουμε τις δύο παγίδες, αφενός του να μας απορροφήσουν τόσο ώστε να ερμηνεύουμε κάθε σημαντικό γεγονός σαν ένα σημάδι του τέλους, και αφετέρου του να παραβλέπουμε κάθε σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στον κόσμο ως άσχετο με την προφητική διάσταση.

Η κατάλληλη άποψη για την προφητεία

Αναφερόμενος στην πρώτη έλευση του Μεσσία Ιησού, ο Πέτρος ανέφερε ότι η ήδη εκπληρωμένη προφητεία θα πρέπει να μας ενισχύει στην ελπίδα και στην πίστη ότι θα εκπληρωθούν και οι υπόλοιπες προφητείες που δεν έχουν ακόμα εκπληρωθεί. “Και έχουμε βεβαιότερο τον προφητικό λόγο, στον οποίο καλά κάνετε να προσέχετε όπως σε λύχνο που φέγγει σε σκοτεινό τόπο, ωσότου έρθει η αυγή της ημέρας και ο αυγερινός ανατείλει μέσα στις καρδιές σας” (Β΄ Πέτρου 1:19).

Εδώ ο Πέτρος συγκρίνει τις προφητείες της Αγίας Γραφής με ένα φως που μας παρέχει ορατότητα μέχρι να έρθει τελικά η Βασιλεία του Θεού, την οποία θα φέρει ο Βασιλιάς Ιησούς πάνω στη γη. Όταν αυτό θα λάβει χώρα, κάθε μάτι θα δει τη δόξα Του ως λαμπρό φως (Ματθ. 24:27, 30, Αποκ. 1:7).

Ο Θεός μέσα στο Λόγο Του μας δίνει ένα ευρύ περίγραμμα και μία ακολουθία προφητικών γεγονότων, αλλά πολλές λεπτομέρειες είναι ασαφείς. Μερικά πράγματα μπορούν να φανούν καθαρά, αλλά άλλα είναι ακόμα πέρα από την ορατότητά μας, τουλάχιστον σ’ αυτό το σημείο της ιστορίας που βρισκόμαστε.

Με άλλα λόγια, υπάρχει ένα πλαίσιο προφητείας το οποίο είναι αξιόπιστο,αλλά μπορεί να είναι επιζήμιο το να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε κάθε λεπτομέρεια που περιέχεται μέσα σ’ αυτό.

Ποιο όμως είναι αυτό το πλαίσιο της προφητείας; Ανάμεσα στις πολλές προρρήσεις γεγονότων που οδηγούν στην επιστροφή του Χριστού, είναι διάφορες βασικές προφητικές συνθήκες οι οποίες μπορούν να επιβεβαιωθούν και να προσδιοριστούν ιστορικά.

Πρώτη συνθήκη: η ικανότητα του ανθρώπου για την εξάλειψη της ζωής

Η πρώτη από αυτές τις σίγουρες προφητείες έχει να κάνει με μία ειδική συνθήκη που περιγράφεται από τον Χριστό ότι θα υπάρχει μόνον όταν θα πλησιάζει το τέλος του χρόνου. Είπε στους μαθητές Του: “Γιατί θα γίνει τότε θλίψη μεγάλη, τέτοια που δεν έχει γίνει από την αρχή του κόσμου ως τώρα, ούτε και θα γίνει ξανά. Και αν δε συντομεύονταν οι ημέρες εκείνες, δεν θα σωζόταν καμιά σάρκα [ζωντανή ύπαρξη]. Για τους εκλεκτούς, όμως, θα συντομευτούν οι ημέρες εκείνες” (Ματθαίος 24:21-22).

Ο Ιησούς προειδοποίησε ότι θα ερχόταν μία εποχή που η ικανότητα του ανθρώπου για καταστροφή θα ήταν τόσο τρομερή ώστε όλη η ζωή θα μπορούσε να εξαλειφθεί από τη γη. Αυτό είναι που κάνει την εποχή της “μεγάλης θλίψης” τόσο τρομακτική, τέτοια που να μη συγκρίνεται με καμία προηγούμενη στην ανθρώπινη ιστορία.

Το ανθρώπινο γένος διεξάγει πολέμους από την αυγή της ιστορίας, αλλά ποτέ πριν¾όταν πολεμούσε με πέτρες και ρόπαλα, με τόξα και ακόντια, ή με κανόνια και τουφέκια¾δεν είχε την ικανότητα να εξαφανίσει όλη τη ζωή και να εκπληρώσει έτσι αυτή την προφητεία. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά το 1945 με την έκρηξη της πρώτης ατομικής βόμβας και με την εξέλιξη που ακολούθησε της βόμβας υδρογόνου. Με χιλιάδες είδη πυρηνικών όπλων στη διάθεσή της, η ανθρωπότητα σήμερα έχει την τρομακτική ικανότητα να αφανίσει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς από τον πλανήτη, και μάλιστα όχι μόνον μία φορά, αλλά πολλές!

Η συνθήκη αυτή δεν υπήρχε ποτέ πριν στην ιστορία, μέχρι το δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα. Ο άνθρωπος ποτέ δεν υπήρξε καλός διαχειριστής της γης, αλλά ποτέ πριν δεν είχε την ικανότητα να καταστρέψει πλήρως όλη τη ζωή. Αλλά ο Ιησούς προείπε ότι, αν αφηνόταν ανεξέλεγκτο, το ανθρώπινο γένος θα έκανε ακριβώς αυτό, και αυτός είναι ένας από τους λόγους που Αυτός πρέπει να επέμβει για να σώσει την ανθρωπότητα.

Για τις τελευταίες ημέρες η Αγία Γραφή λέει: “Και τα έθνη οργίστηκαν, αλλά ήρθε η οργή Σου, και ο καιρός των νεκρών για να κριθούν, και για να δώσεις την αμοιβή στους δούλους Σου τους προφήτες και στους αγίους και σ’ όσους φοβούνται το όνομά Σου, τους μικρούς και τους μεγάλους, και να καταστρέψεις εκείνους που καταστρέφουν τη γη” ( Αποκ. 11:18). Μόνο στις τελευταίες δεκαετίες η ανθρωπότητα έχει φτάσει στην τρομακτική ικανότητα να “καταστρέψει τη γη”!

Δεύτερη συνθήκη: το σύγχρονο Ισραήλ

Η δεύτερη συνθήκη που πρέπει να υπάρχει πριν από την έλευση του Χριστού αφορά την ύπαρξη του έθνους του Ισραήλ.

Η επιβίωση της θρησκείας και του πολιτισμού αυτού του αρχαίου λαού, ο οποίος υπήρξε μάρτυρας της ακμής και της παρακμής τόσο μεγάλων πολιτισμών όπως του Αιγυπτιακού, του Βαβυλωνιακού, του Περσικού, του Ελληνιστικού και του Ρωμαϊκού, είναι ένα θαύμα πέρα από κάθε λογική. Ένας κοσμικός Εβραίος ιστορικός του 19ου αιώνα, ο Heinrich Graetz, είχε πει ότι “ένα έθνος που υπήρξε μάρτυρας της ακμής και της παρακμής των περισσότερων αρχαίων αυτοκρατοριών, και το οποίο συνεχίζει να κρατάει τη θέση του σήμερα, αξίζει την πιο έντονη προσοχή“.

Ο Max Dimont, ένας άλλος Εβραίος ιστορικός, αναφέρει ένα ανέκδοτο για τον Ναπολέοντα, ο οποίος κάποτε πέρασε κοντά από μία συναγωγή και άκουσε από μέσα κλάμμα. Ρώτησε, “τι είναι αυτό το κλάμα;” Του απάντησαν ότι οι Εβραίοι θρηνούν για την καταστροφή του ναού τους. Εντυπωσιασμένος, ο Ναπολέων είπε, “Ένας λαός που ποθεί τόσο πολύ την πόλη του και το Ναό του είναι προορισμένος να τα αποκαταστήσει μία μέρα!” (Thomas Ice and randall Price, Ready to Rebuild, Harvest House, Eugene, Oregon, 1992, σσ. 23-24).

Αυτή η πρόρρηση έχει εκπληρωθεί κατά μέρος. Τώρα οι Εβραίοι έχουν την Ιερουσαλήμ, και ο “θρήνος” τους λαμβάνει χώρα στη δυτική πλευρά του Όρους του Ναού, στον τοίχο αντιστήριξης της ευρείας υποδομής που ο Ηρώδης ο Μέγας κατασκεύασε για να υποστηρίξει τον ξαναχτισμένο ναό. Εκεί, στο Δυτικό Τείχος, πολλοί Εβραίοι ακόμα κλαίνε και θρηνούν για την απώλεια του Ναού και προσεύχονται για την αποκατάστασή του. Έτσι το μέρος εκείνο μερικές φορές ορθά ονομάζεται “Τείχος των Δακρύων”.

Η προσφορά και το τέλος των θυσιών

Οι προφητείες στα βιβλία του Ιωήλ, του Ζαχαρία και αλλού στην Αγία Γραφή συνεπάγονται ότι θα υπάρχει μία σημαντική Εβραϊκή παρουσία μέσα και γύρω από την Ιερουσαλήμ πριν τη δεύτερη έλευση του Μεσσία Ιησού. Το Δανιήλ 12:11 φαίνεται να δείχνει ότι τα θυσιαστικά τελετουργικά θα ανανεωθούν και μετά θα διακοπούν ακριβώς πριν την έλευση του Μεσσία. Ο ίδιος ο Μεσσίας προειδοποίησε, “Όταν λοιπόν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, που ειπώθηκε μέσω του Δανιήλ του προφήτη, να έχει σταθεί σε τόπο άγιο – ο αναγνώστης ας εννοήσει – τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη” (Ματθ. 24:15-16).

Το “βδέλυγμα της ερημώσεως”, το οποίο περιγράφεται μερικές φορές στα κεφ. 8-12 του Δανιήλ, έχει να κάνει με τη βεβήλωση των θυσιών και του αγίου τόπου στην Ιερουσαλήμ. Για να εκπληρωθούν τέτοιες προφητείες, χρειάζεται τουλάχιστον ένα θυσιαστήριο σε κάποιον “άγιο τόπο”, έστω κι αν ακόμα ο Ναός δεν ξαναχτιστεί.

Πριν από τον 20ό αιώνα αυτό φαινόταν σαν κάτι αδύνατο να συμβεί. Ο Εβραϊκός λαός είχε διασκορπιστεί επί σχεδόν 2.000 χρόνια, και η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε τον έλεγχο της γης Ισραήλ. Οι Εβραίοι δεν είχαν στρατό, ενότητα ή υποστήριξη από το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου για να επιστρέψουν στην αρχαία τους γη. Πολλά βιβλία γράφτηκαν για τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που συνάντησε ο Σιωνισμός, το πολιτικό κίνημα που οργανώθηκε περί τα τέλη του 19ου αιώνα για την επανίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Ωστόσο όμως αυτό έγινε. Αφού σχηματίστηκε το νεαρό έθνος του Ισραήλ το 1948, ακόμα φαινόταν αδύνατο οι Εβραίοι να πάρουν τον έλεγχο όλης της Ιερουσαλήμ, και τα πιο πολυπληθή Αραβικά έθνη που ήταν γύρω από το Ισραήλ αποφάσισαν ποτέ να μην επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Ωστόσο, στον Πόλεμο των Έξη Ημερών το 1967, το Ισραήλ ανέκτησε όλη την μέχρι τότε διαιρεμένη πόλη.

Η Ισραηλινή κυβέρνηση, όμως, για να αμβλύνει τη θρησκευτική ένταση μεταξύ Εβραίων και Μουσουλμάνων, αποφάσισε ότι το Όρος του Ναού ¾ η περιοχή όπου βρισκόταν ο ναός και προσφέρονταν οι θυσίες ¾ θα έπρεπε να παραμείνει κάτω από τον έλεγχο των Μουσουλμανικών αρχών.

Προσπάθειες να ανοικοδομηθεί ο Ναός

Μία από τις λιγότερο γνωστές πλευρές αυτής της ιστορίας είναι οι πολλές προσπάθειες που έγιναν τα τελευταία 2.000 χρόνια για να ξαναχτιστεί ο Ναός, ο οποίος είχε καταστραφεί από τους Ρωμαίους το 70 μ.Χ.

Μετά την καταστροφή του 70 μ.Χ., οι Εβραίοι άρχισαν να εγκαθίστανται και πάλι στην Ιερουσαλήμ. Επτά συναγωγές χτίστηκαν στους πρόποδες του Όρους του Ναού. Το 117 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός έδωσε άδεια να ξαναχτιστεί ο Ναός. Ωστόσο, δύο χρόνια αργότερα, ανακάλεσε το διάταγμά του και διέταξε η Ιερουσαλήμ να ανοικοδομηθεί ως Ρωμαϊκή αποικία.

Το 132 ξέσπασε μία εξέγερση των Εβραίων με αρχηγό τον Σίμωνα μπαρ Κοχμπά, που από άλλους έγινε δεκτός ως ο Μεσσίας. Η εξέγερση κράτησε τρία χρόνια. Και τότε πάλι έγινε μία προσπάθεια να ανοικοδομηθεί ο Ναός, αλλά η νίκη του Αδριανού έσβησε κάθε ελπίδα.

Η επόμενη προσπάθεια να ανοικοδομηθεί ο Ναός έγινε το 363, όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουλιανός έδωσε άδεια στους Εβραίους να ξεκινήσουν την οικοδόμηση του Ναού. Τους έδωσε ακόμα και χρήματα και οικοδομικά υλικά. Κάτι παράξενο συνέβη όμως, σύμφωνα με ιστορικούς της εποχής, όταν επρόκειτο να αρχίσουν την ανοικοδόμηση: ένας ισχυρός σεισμός χτύπησε και ματαίωσε τη θεμελίωση του όλου έργου.

Ένας συγγραφέας εξηγεί: “Οι λίθοι είχαν στοιβαχτεί και ήταν έτοιμοι. Ακριβή ξυλεία είχε αγοραστεί. Το απαραίτητο μέταλλο ήταν κοντά. Οι Εβραίοι της Ιερουσαλήμ πανηγύριζαν. Την επόμενη, 20 Μαϊου του 363 μ.Χ., θα ξανάρχιζε το χτίσιμο του Ναού!… Ξαφνικά … οι δρόμοι της Ιερουσαλήμ έτρεμαν και τα κτίρια λύγιζαν, σωριάζοντας στο έδαφος διακόσια χρόνια ελπίδων.” (Philip C. Hammond, “New Light on the Nabateans”, Biblical Archaeology Review, March-April 1981, σ. 23). Τους αιώνες που ακολούθησαν οι Χριστιανοί αυτοκράτορες του Βυζαντίου, λόγω αντιζηλίας και εχθρότητας προς τον λαό και τη θρησκεία των Εβραίων, δεν επέτρεψαν την ανοικοδόμηση του Ναού.

Η επόμενη ευκαιρία για ανοικοδόμηση ήρθε το 614, όταν οι Πέρσες κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ από τους Βυζαντινούς. Εφόσον οι Εβραίοι τους είχαν βοηθήσει στην κατάληψή της, οι Πέρσες τους έδωσαν άδεια να ξαναχτίσουν το Ναό. Ωστόσο γρήγορα το έργο σταμάτησε, όταν ο Σάχης άλλαξε γνώμη και απέσυρε το διάταγμά του.

Μετά, το 638, οι Άραβες κάτω από τη σημαία του Ισλάμ κατέκτησαν την πόλη, και, με εξαίρεση λίγων χρόνων, αυτοί ή οι Τούρκοι κατείχαν την Ιερουσαλήμ μέχρι τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Από τότε, με την ήττα των Τούρκων (που ήταν σύμμαχοι με τους Γερμανούς), η Βρετανία ανέλαβε την κυριαρχία της περιοχής, η οποία της ανατέθηκε από την Κοινωνία των Εθνών, και μετέπειτα από τα Ηνωμένα Έθνη, μέχρι την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ το 1948.

Όλους εκείνους τους αιώνες το Όρος του Ναού ήταν ένα προπύργιο της Ισλαμικής πίστης, και στους Εβραίους απαγορεύονταν να λατρεύουν σε εκείνη την περιοχή. Ένα Ισλαμικό Τέμενος οικοδομήθηκε στο σημείο που υπήρχε παλιά ο Ναός, και μάλιστα, όπως πολλοί ειδικοί πιστεύουν, εκεί ακριβώς όπου γίνονταν οι θυσίες. Τώρα πλέον θεωρείται ένας από τους κυριότερους ιερούς τόπους του Ισλάμ.

Ήταν αδύνατον η προφητεία του Χριστού να εκπληρωθεί τόσους αιώνες, που οι Ρωμαίοι, Πέρσες, Άραβες, και Τούρκοι κατείχαν την πόλη. Αλλά η επανάκτηση της Ιερουσαλήμ από τους Εβραίους το 1948 βοήθησε στο να φτιαχτεί η σκηνή στην οποία θα λάβει χώρα η εκδήλωση αυτής της προφητείας.

Προετοιμασίες καθ’ οδόν

Τι συνέβη από τότε; Ένα βιβλίο πάνω στο θέμα γράφει: “Ο Ναός είτε θεωρείται απλώς ως εθνικό σύμβολο, ένα σημείο αναζωογόνησης για τους Εβραίους του Ισραήλ και της Διασποράς, είτε θεωρείται ως προφητική ελπίδα ουσιαστική για την εκπλήρωση της αποστολής του Ιουδαϊσμού, από την εποχή της απελευθέρωσης της Ιερουσαλήμ, δημιουργήθηκε η πιθανότητα της ανοικοδόμησής του. Ενώ μερικές προσπάθειες έγιναν μετά το 1967 για να οργανωθούν συζητήσεις σχετικά με την ανοικοδόμηση, δεν ήταν παρά μέχρι … την Παλαιστινιακή εξέγερση [το 1987] που τα κινήματα για την ανοικοδόμηση του Ναού άρχισαν ορατά να οργανώνονται … όλη η Εβραϊκή ιστορία όσο μας αφορά είναι μία τεράστια παρένθεση μέχρις ότου επιστραφεί ο Ναός. Η ζωή χωρίς το Ναό δεν είναι ζωντανή” (Ice and Price, σ. 99).

Στο Έσδρας 3 κεφ. Βλέπουμε ότι, μετά την καταστροφή του πρώτου Ναού (που είχε χτίσει ο Σολομών), οι Εβραίοι που επέστρεψαν από τη Βαβυλώνια αιχμαλωσία πρόσφεραν θυσίες, προτού οικοδομηθεί ο Ναός, στην ανάλογη τοποθεσία. Μία σύγχρονη αναζωπύρωση του συστήματος των θυσιών, θα μπορούσε, κατά συνέπεια, να υπάρξει χωρίς να απαιτείται η οικοδόμηση του Ναού.

Σήμερα, οι Μουσουλμανικές θρησκευτικές αρχές ελέγχουν το Όρος του Ναού, τον “άγιο τόπο” στον οποίο αναφέρθηκε ο Χριστός στην προφητεία του. Μερικές από τις συνθήκες που είναι απαραίτητες για την εκπλήρωση αυτής της προφητείας δεν υπάρχουν ακόμη.

Από το 1989, ωστόσο, έχουν αρχίσει οργανωμένες προσπάθειες για την προετοιμασία της οικοδόμησης ενός ναού. Μερικές Εβραϊκές ομάδες έχουν οργανωθεί δημόσια για να εκτελέσουν αυτό το σχέδιο. Μία από αυτές αποκαλείται “Οργάνωση για την Προετοιμασία του Ναού”, και τυπώνει ένα διμηνιαίο περιοδικό σχετικό με το αντικείμενο.

Μία άλλη ομάδα, η οποία εστιάζεται στην προετοιμασία ιερατικών ενδυμάτων και λειτουργικών σκευών, είναι το “Ινστιτούτο του Ναού”. Μέχρι τώρα έχουν κατασκευαστεί 53 από τα 103 απαραίτητα λειτουργικά όργανα. Υπάρχουν επίσης αρχιτέκτονες και μηχανικοί οι οποίοι έχουν ετοιμάσει σχέδια για το Ναό. Μακέτες έχουν εκτεθεί με σκοπό να προωθήσουν αυτές τις ιδέες.

Μία άλλη ομάδα, που έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα, είναι “Οι Πιστοί του Όρους του Ναού”. Κάτω από την ηγεσία του Gershon Salomon, ενός καθηγητή ανατολικών σπουδών στο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, η ομάδα αυτή έχει σαν σκοπό να πάρει το Όρος του Ναού από τους Άραβες και να ξαναχτίσει εκεί το Ναό. Θα ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του, “ένας Ναός που θα γινόταν ξανά το κέντρο της θρησκευτικής, εθνικής, πνευματικής και ηθικής ζωής του Ισραήλ“.

Από το 1990 και μετά, μέλη αυτής της ομάδας έχουν προσπαθήσει να βάλουν την πρώτη πέτρα του ναού πάνω στο Όρος του Ναού, αλλά δεν το κατόρθωσαν. Η Ισραηλινή αστυνομία και οι Μουσουλμανικές αρχές απαγόρευσαν τις προσπάθειές τους.

Ωστόσο, σ’ αυτό το σημείο της ιστορίας μόνο μία μικρή σχετικά μειοψηφία των Εβραίων θεωρούν ως ευθύνη τους να ξαναχτίσουν το Ναό, χωρίς άμεση θεϊκή επέμβαση.

Το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ είναι στο μεγαλύτερο τμήμα του κοσμικό, μη θρησκευτικό, θα χρειαζόταν μία δραματική αύξηση στον θρησκευτικό ζήλο για να εγείρει αρκετή υποστήριξη για την αποκατάσταση του Ναού και των θυσιών.

Έτσι έχουν τα πράγματα προς το παρόν. Φυσικά, αυτές οι συνθήκες θα μπορούσαν να αλλάξουν ταχύτατα μέσα στο μεταβλητό πολιτικό κλίμα της Μέσης Ανατολής.

Τρίτη συνθήκη: μία νέα δύναμη στην παγκόσμια σκηνή

Η τρίτη συνθήκη που θα πρέπει να προσέξουμε έχει να κάνει με την τελική αναζωπύρωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, πράγμα που προφητεύεται εκτεταμένα στα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης.

Ο προφήτης Δανιήλ, ερμηνεύοντας το όνειρο του τεράστιου ανθρώπινου αγάλματος που είχε ο Ναβουχοδονόσορ, μίλησε για μία σειρά “βασιλείων” που θα εγείρονταν στην παγκόσμια σκηνή. Η πρώτη από αυτές τις βασιλείες, είπε ο Δανιήλ, ήταν η Βαβυλωνιακή Αυτοκρατορία κάτω από την ηγεσία του ίδιου του Ναβουχοδονόσορ (Δανιήλ 2:28-38). Επρόκειτο να ακολουθηθεί από άλλες τρεις βασιλείες (εδ. 39-40). Συγκρίνοντας την ιστορία με άλλες Βιβλικές προφητείες, μπορούμε να καταλάβουμε ότι αυτές οι τέσσερις βασιλείες ήταν, κατά σειρά, η Βαβυλωνιακή, η Μηδο-Περσική, η Ελληνική, και η Ρωμαϊκή.

Μιλώντας για την τέταρτη και τελική βασιλεία, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ο Δανιήλ είπε ότι θα ήταν “ισχυρή σαν το σίδηρο, όπως το σίδηρο κατακόβει και καταλεπταίνει τα πάντα, μάλιστα καθώς το σίδηρο που συντρίβει τα πάντα έτσι θα κατακόβει και θα κατασυντρίβει” (εδ. 40). Η Ρώμη πράγματι αποδείχτηκε να είναι η πιο ισχυρή και διάρκεσε πολύ περισσότερο από αυτές που προηγήθηκαν, καταπίνοντας τα υπολείμματά τους σε μία βασιλεία που διάρκεσε αιώνες.

Ωστόσο, ο Δανιήλ επίσης αποκάλυψε μερικές συναρπαστικές προφητικές λεπτομέρειες γι’ αυτή τη βασιλεία. Είπε ότι τα πόδια και τα πέλματα του αγάλματος στο όνειρο του Ναβουχοδονόσορ αντιπρόσωπευε αυτή τη βασιλεία, που αργότερα φάνηκε να είναι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το άγαλμα είχε πόδια και δάχτυλα που ήταν “κατά μέρος από πηλό και κατά μέρος από σίδηρο“. Αυτό έδειχνε ότι “η δύναμη του σιδήρου θα είναι μέσα του“, αλλά επίσης και ότι “η βασιλεία θα είναι διαιρεμένη” και θα είναι “κατά μέρος δυνατή και κατά μέρος εύθραυστη“. Επίσης, “όπως ο σίδηρος δεν αναμιγνύεται με τον πηλό“, τα συστατικά αυτής της βασιλείας δεν θα κρατιόνταν σταθερά μεταξύ τους για πολύ καιρό (εδ. 41-43).

Μετά, λέει ο Δανιήλ, “κατά τις ημέρες εκείνων των βασιλιάδων, ο Θεός του ουρανού θα σηκώσει μια βασιλεία, που δεν θα φθαρεί στον αιώνα και η βασιλεία αυτή δεν θα περάσει σε άλλον λαό, θα κατασυντρίψει και θα συντελέσει όλες αυτές τις βασιλείες, ενώ αυτή θα διαμένει στους αιώνες” (εδ. 44).

Αυτή είναι μία ξεκάθαρη προφητεία για τη Βασιλεία του Θεού, που θα γίνει πραγματικότητα πάνω στη γη από τον Ιησού Χριστό κατά την επιστροφή Του. Είναι μόνον τότε που «Η βασιλεία του κόσμου έγινε του Κυρίου μας και του Χριστού Του, και θα βασιλέψει στους αιώνες των αιώνων» (Αποκ. 11:15).

Αλλά υπάρχει κάτι λάθος με αυτή τη διαδοχή γεγονότων; Σίγουρα η Βασιλεία του Θεού δεν εγκαθιδρύθηκε τις μέρες της αρχαίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ενθρονισμένος ως ο ανώτατος άρχοντας του κόσμου (Α΄ Ιωαν. 5:19). Μήπως είχε κάνει λάθος ο Δανιήλ σχετικά με τη χρονολόγηση αυτών των γεγονότων;

Κατανοώντας την προφητεία του Δανιήλ

Η απάντηση πρόκειται να βρεθεί όταν εξετάζουμε άλλες προφητείες που μιλάνε γι’ αυτή την τέταρτη βασιλεία. Μαθαίνουμε ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όχι μόνον δεν εξαφανίστηκε και ξεχάστηκε, αλλά είναι προορισμένη να αναστηθεί και πάλι!

Ο απόστολος Ιωάννης, πλησιάζοντας προς το τέλος της ζωής του, είχε ένα εκπληκτικό όραμα από τον Ιησού Χριστό (Αποκ. 1:1) για το τι θα συνέβαινε στο υπόλοιπο της ανθρώπινης ιστορίας. Ο Ιωάννης, σαν τον Δανιήλ, εμπνεύστηκε από τον Θεό να γράψει για τα γεγονότα που θα οδηγήσουν στην δεύτερη έλευση του Χριστού. Η Αποκάλυψη στο 19ο κεφάλαιο περιγράφει την ένδοξη επιστροφή Του στη γη, που θα καταλήξει στην ανατροπή και καταστροφή “των βασιλειών της γης, και των στρατευμάτων τους“, σε έναν μεγάλο θρησκευτικό ψευδο-προφήτη, και κάτι που αποκαλείται “το θηρίο” (Αποκ. 19:19-20).

Αυτό το “θηρίο” αντιστοιχεί στην τέταρτη βασιλεία, τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που είδε συμβολικά ο Ναβουχοδονόσορ και ερμήνευσε ο Δανιήλ. Και το θηρίο που είδε ο Ιωάννης και η βασιλεία του σιδήρου και πηλού όπως ερμήνευσε ο Δανιήλ θα υπάρχουν και θα καταστραφούν από τον Ιησού Χριστό κατά την έλευσή Του. Έτσι η προφητεία δείχνει ότι η δύναμη του θηρίου και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα είναι ένα και το αυτό.

Μία αυτοκρατορία που πάλι θα υψωθεί

Το 17ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης μας δίνει πρόσθετες λεπτομέρειες για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τη φύση αυτής της αυτοκρατορίας και πως θα μπορούσε να υπάρχει και στην αρχαιότητα και κατά την εποχή της επιστροφής του Χριστού. Αυτό το κεφάλαιο περιγράφει ένα “θηρίο κόκκινο … που είχε επτά κεφάλια και δέκα κέρατα” (εδ.3). Περιγράφεται ότι υπήρχε σε κάποια χρονική εποχή, ότι μετά δεν θα υπήρχε, και τελικά όμως θα υπήρχε πάλι (εδ. 8, 11). Αυτό μας δίνει το κλειδί για την κατανόηση αυτών των προφητειών που πολλές φορές φαίνονται μπερδεμένες. Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία υπήρχε στο παρελθόν, δεν υπάρχει τώρα εδώ και αιώνες, αλλά θα υπάρξει πάλι.

Το εδάφιο 10 μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι τα επτά κεφάλια του θηρίου αντιπροσωπεύουν “επτά βασιλείς” που κυβερνούν για κάποιο χρονικό διάστημα. Μία μελέτη της Ευρωπαϊκής ιστορίας δείχνει ότι μετά από την διάλυση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 476, διάφοροι βασιλείς, αυτοκράτορες, και δικτάτορες, προσπάθησαν, αρχίζοντας το 554 με τον Ιουστινιανό, με διαφορετικούς βαθμούς επιτυχίας, να αναβιώσουν το μεγαλείο και τη δύναμη της Αυτοκρατορίας εκείνης. Αυτές οι προφητείες του Δανιήλ και της Αποκάλυψης δείχνουν ότι η Αυτοκρατορία θα αναστηθεί πάλι.

Η εικόνα του αγάλματος που ερμηνεύθηκε από τον Δανιήλ είχε πόδια και δάχτυλα από σίδηρο ανάμικτο με πηλό. Στο 17ο κεφ. της Αποκάλυψης βλέπουμε τι παρίσταναν αυτά τα δέκα δάχτυλα. Τα δέκα δάχτυλα αντιστοιχούν στα δέκα κέρατα του θηρίου που είδε ο Ιωάννης. “Και τα δέκα κέρατα που είδες είναι δέκα βασιλείς, οι οποίοι βασιλεία ακόμη δεν έλαβαν, αλλά εξουσία λαβαίνουν ως βασιλείς για μια ώρα μαζί με το θηρίο. Αυτοί έχουν μια γνώμη, και δίνουν τη δύναμη και την εξουσία τους στο θηρίο. Αυτοί θα πολεμήσουν με το Αρνίο και το Αρνίο θα τους νικήσει, γιατί είναι Κύριος κυρίων και Βασιλιάς βασιλέων” (Αποκ. 17:12-14).

Τώρα η εικόνα γίνεται καθαρότερη. Λίγο πριν την επιστροφή του Χριστού οι 10 “βασιλείς”¾ η λέξη αυτή έχει και τη γενικότερη σημασία “ηγέτες”, όχι κατ’ ανάγκην βασιλείς” θα ενωθούν σε μία πολιτική, οικονομική και στρατιωτική συμμαχία. Μερικοί θα είναι ισχυρότεροι από τους άλλους, όπως ο σίδηρος είναι ισχυρότερος από τον πηλό. Επειδή θα αντιπροσωπεύουν διαφορετικές εθνικότητες και κουλτούρες, θα είναι διχασμένοι σε άλλα θέματα εκτός από την συμμαχία τους με το θηρίο. Η δύναμη και η εξουσία που προέρχεται από τη συνομοσπονδία τους θα διαρκέσει μικρό μόνο διάστημα προτού κάνουν το μοιραίο λάθος να αντισταθούν στον Χριστό κατά την επιστροφή Του, οπότε και θα συντριφτούν και θα καταστραφούν.

Είναι πιθανό, λοιπόν, μία ομάδα 10 ηγετών, μέσω συμμαχιών ή άλλων συμφωνιών, να δημιουργήσουν μία ένωση η οποία θα εκπληρώσει αυτά τα εσχατολογικά γεγονότα. Η προφητεία του Δανιήλ δείχνει ότι αυτοί οι ηγέτες θα διατηρήσουν τις κουλτούρες και γλώσσες τους, ώστε δεν θα αποτελούν μία ομοιόμορφη ομοσπονδία, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά 10 ατομικές πολιτικές και πολιτιστικές οντότητες ενωμένες πολιτικά και στρατιωτικά για έναν κοινό σκοπό.

Μερικοί αναρωτιούνται αν οι σύγχρονες κινήσεις για ενοποίηση των Ευρωπαϊκών χωρών έχουν κάποια σχέση με αυτή την προφητευμένη δύναμη. Είναι ενδιαφέρον να αφήσουμε την ιστορία να μας δείξει τις ρίζες αυτού του κινήματος. Το Newsweekείχε γράψει πρόσφατα: “Τον Ιανουάριο του 1957, έξη έθνη υπέγραψαν μία συνθήκη στην τοποθεσία του αρχαίου Ρωμαϊκού Καπιτωλίου, και έφεραν σε ύπαρξη την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα … Ένας ακόλουθος του Πωλ-Ενρί Σπάακ, του τότε Βέλγου υπουργού εξωτερικών, θυμάται ότι εκείνος είχε πει, ‘Νομίζετε ότι έχουμε θέσει τον θεμέλιο λίθο για μία νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία;’ και πρόσθεσε πως “είχαμε όλοι νοιώσει έντονα ότι είμασταν Ρωμαίοι εκείνη την ημέρα’ ” (“Don’t Spoil a Success”, ΝewsweekMag azine, 29 Ιανουαρίου 1996, σ. 40).

Τουλάχιστον, η ιδέα του να αρχίσουν μία νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν στο νου των θεμελιωτών αυτού του οργανισμού εθνών. Έχει συνεχίσει να ευημερεί καθώς τα διαχωριστικά φράγματα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών πέφτουν το ένα μετά το άλλο και προχωρούν σε μεγαλύτερη συνεργασία στον οικονομικό και πολιτικό τομέα. Ο χρόνος θα δείξει που αυτές οι τάσεις θα οδηγήσουν και πόσο γρήγορα.

Σε ποιο σημείο της προφητείας είμαστε τώρα;

Που μας οδηγούν όλα αυτά; Με την ανθρωπότητα να έχει την δυνατότητα να καταστρέψει τη ζωή πάνω στη γη, με το Ισραήλ να έχει την Ιερουσαλήμ και να θέλει να αποκαταστήσει το Ναό, και με τις αποφασισμένες προσπάθειες για ενοποίηση της Ευρώπης, θα κάναμε καλά να ακούσουμε τις προειδοποιήσεις της Βιβλικής προφητείας και να μην αγνοούμε τη σχέση της με τις παγκόσμιες συνθήκες. Φυσικά, οι προφητείες που εξετάσαμε σ’ αυτό το άρθρο δεν είναι οι μοναδικές που πρέπει να έχουμε υπόψη μας, αλλά είναι βασικές γιατί μας παρέχουν ένα πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορούμε να βλέπουμε το μέλλον.

Η Βίβλος είναι γεμάτη από τις πολύτιμες αλήθειες του Θεού για έναν αποπροσανατολισμένο και άθεο κόσμο. Αυτές οι αλήθειες περιλαμβάνουν βιβλικές προφητείες. Ο Ιησούς Χριστός προείπε ότι η Εκκλησία Του θα κήρυττε πιστά το αληθινό ευαγγέλιο¾την καλή αγγελία¾της ερχόμενης Βασιλείας Του, ως μία μαρτυρία σε όλα τα έθνη, μέχρις ότου εκπληρωθεί πλήρως. Όταν ολοκληρωθεί η μαρτυρία αυτή του Ευαγγελίου της Βασιλείας, “τότε θα έρθει το τέλος” (Ματθ. 24:14).

Mario Seiglie

(Μετάφραση κατόπιν αδείας από το Περιοδικό The Good News Σεπτ/Οκτ 1997).
Πηγή: https://www.beyond-today.ca/beyond-today-magazine/issues/?get=/the-good-news/does-prophecy-tell-us-when-christ-will-return

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *