ΠΟΣΟ ΒΙΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤ’ ΑΛΛΗΛΩΝ ΣΗΜΕΡΑ;

Οι σημερινοί Έλληνες συνειδητοί χριστιανοί , ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, έχουν έλλειψη επικοινωνίας, ουσιαστικής κοινωνίας με τους άλλους συγχριστιανούς τους. Είτε λόγω του πολύ χρόνου που τους απασχολεί η εργασία τους, είτε λόγω οικογενειακών βαρών, είτε για άλλους λόγους, η επαφή τους με τους άλλους αδελφούς τους –κατά το μέγιστο ποσοστό- περιορίζεται στις εκκλησιαστικές συνάξεις. Αλλά και εκεί, η επικοινωνία είναι από ανύπαρκτη, έως ελάχιστη, διότι στις συναθροίσεις το μεγαλύτερο μέρος ή και όλος ο διαθέσιμος χρόνος ξοδεύεται στο κήρυγμα, την υμνωδία και την προσευχή. Συνήθως –και πιστεύω οι περισσότεροι θα συμφωνήσετε- η όποια «κοινωνία» μεταξύ των πιστών περιορίζεται σε μία χειραψία και έναν τυπικό Χαιρετισμό, μετά τη λήξη της λειτουργίας. Και έτσι ο καθένας ζει την δική του ατομική ζωή, χωρίς πράγματι να γνωρίζει ουσιαστικά τους αδελφούς του και τα προβλήματά τους. Κι έτσι –γενικά μιλώντας- οι τοπικές εκκλησίες δεν βιώνουν ουσιαστικά μια ζωή ως το συλλογικό Σώμα του  Χριστού, μια και η επαφή μεταξύ τους είναι συνήθως από ανύπαρκτη έως πολύ χλιαρή και επιφανειακή. Μπορεί βέβαια, να είμαστε επηρεασμένοι και από την έμφαση του Προτεσταντισμού στην ατομικότητα (βλ. «ατομική σωτηρία», «προσωπική σχέση με τον Θεό» κλπ).

  Όμως αυτό που ζούμε ΔΕΝ είναι ο βιβλικός Χριστιανισμός! Θυμηθείτε τι είπε ο Ιησούς ως το κύριο χαρακτηριστικό των Χριστιανών: «Μια καινούργια εντολή σας δίνω: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον× όπως εγώ σας αγάπησα, κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Από τούτο θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας προς τον άλλον» (Ιωάν. 13:34-35). Επίσης να ποια πρέπει να είναι η σχέση μεταξύ των μελών του Σώματος του Χριστού: «τα μέλη να φροντίζουν το ίδιο, το ένα για το άλλο, προς το συμφέρον τους. Και είτε ένα μέλος συμπάσχει, όλα τα μέλη συμπάσχουν× είτε ένα μέλος τιμάται, όλα τα μέλη χαίρονται μαζί» (Α’ Κορ. 12:25-26). 

 Επίσης η Αγία Γραφή μας προτρέπει να είμαστε φιλόξενοι: «Τη φιλοξενία ακολουθώντας» (Ρωμ. 12:13), «η φιλαδελφία ας μένει, μη ξεχνάτε τη φιλοξενία…» (Εβρ.13:7), «Προπάντων, όμως, έχετε ένθερμη την αγάπη ο ένας προς τον άλλον…Γίνεστε φιλόξενοι ο ένας προς τον άλλον, χωρίς γογγυσμούς» (Α’ Πέτρου 4:8-9). Προσέξτε τη σύνδεση της φιλαδελφίας με την φιλοξενία. Η βασική έννοια της Φιλοξενίας είναι όχι τόσο το να μείνει και να κοιμηθεί κάποιος στο σπίτι σου (βεβαίως περιλαμβάνεται και αυτό), αλλά να καλέσεις κάποιον στο σπίτι για να έχετε κοινωνία. Να μιλήσετε, να προσευχηθείτε, να φάτε κ.λπ. 

  Αγαπητοί αδελφοί, «αν πούμε ότι έχουμε κοινωνία μαζί Του και περπατάμε στο σκοτάδι, λέμε ψέμματα και δεν πράττουμε την αλήθεια. Αν όμως, περπατούμε μέσα στο φως, έχουμε κοινωνία ο ένας με τον άλλον, και το αίμα του Ιησού Χριστού, του Υιού Του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία» (Α’ Ιωάννου 1:6-7). Αν έχουμε πραγματική κοινωνία με τον Θεό, τότε το αποτέλεσμα είναι να έχουμε κοινωνία «μετ’ αλλήλων». Ας αναρωτηθούμε επίσης τις προτεραιότητές μας. Ποια θέση δίνουμε στα αδέλφια μας εν Χριστώ; Μην ξεχνάτε ότι ο Ιησούς είπε: «Καθ’ όσον εκάμετε [ή δεν εκάμετε] εις ένα τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εις Εμέ εκάμετε» (Ματθ. 25:40,45). Ας τα σκεφθούμε όλα αυτά και ας πράξουμε ανάλογα.

Μανώλης Καλομοίρης