Η τοπικΗ εκκληΣΙα στην ΚαινΗ ΔιαθΗκη:
ΛΙγες παρατηρΗσεις

 ΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΠΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Υπήρχε μια λέξη στην εποχή της Καινής Διαθήκης που πολλοί σήμερα ταυτίζουν με την έννοια της τοπικής εκκλησίας. Είναι η λέξη "συναγωγή", από το συν-άγω, συν-άγομαι, δηλαδή φέρνω ή έρχομαι μαζί. Οι Ιουδαίοι τη χρησιμοποιούσαν για τις δικές τους συναθροίσεις, και όχι μόνο για τις φυσικές συνάξεις τους αλλά και με μια πιο ευρεία έννοια, τη συναγωγή σαν θεσμό. Επίσης χρησιμοποιούσαν τη λέξη αυτή και για τον τόπο που συναθροίζονταν για το σκοπό αυτό.

Αυτή όμως είναι και η έννοια που οι περισσότεροι σήμερα προσδίδουν στη λέξη "εκκλησία" όταν εννοούν την τοπική εκκλησία. Και πραγματικά, με την ανθρώπινη λογική, οι τοπικές εκκλησίες θα μπορούσαν κάλλιστα να ονομάζονται "συναγωγές των μαθητών" ή "χριστιανικές συναγωγές". Όμως, με εξαίρεση το Ιάκωβος 2:2, δεν βρίσκουμε τη λέξη αυτή να αναφέρεται στις τοπικές εκκλησίες. Κι ο Ιάκωβος ακόμα, αναφέρεται απλώς στη φυσική σύναξη της τοπικής εκκλησίας και όχι σ' αυτή την ίδια.

Από τη χρήση λοιπόν των λέξεων στην Καινή Διαθήκη μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η έννοια της τοπικής εκκλησίας είναι διαφορετική ή μεγαλύτερη από αυτήν που είχε η συναγωγή του πρώτου αιώνα. Παρ' όλα αυτά όμως, πολλοί εσφαλμένα θεωρούν ότι η τοπική εκκλησία εννοιολογικά είναι απλώς μια χριστιανική συναγωγή.

 

Τα Ορια

Κάτι άλλο που επίσης είναι πολύ ενδιαφέρον στον Λόγο του Θεού ως προς τη χρήση της λέξης "εκκλησία" (εννοώντας και πάλι την τοπική και όχι τη μία παγκόσμια) είναι το πότε εμφανίζεται στον ενικό αριθμό και πότε στον πληθυντικό. Στην Καινή Διαθήκη μια τοπική εκκλησία ποτέ δεν ξεπερνά τα όρια της πόλης στην οποία βρίσκεται και της οποίας έχει και το όνομα. Κι από την άλλη πλευρά, δεν φαίνεται τα όριά της να είναι μικρότερα από αυτή την πόλη, ακόμα κι' όταν οι αδελφοί συναθροίζονται σε πολλά και διαφορετικά μέρη, εκατοντάδες ίσως μέρη, όπως συμπερασματικά γινόταν στην εκκλησία της Ιερουσαλήμ. Έτσι έχουμε την εκκλησία (ενικός) της Ιερουσαλήμ, την εκκλησία της Κορίνθου, την εκκλησία των Θεσσαλονικέων. Έχουμε ακόμα τις εκκλησίες (πληθυντικός) της Ιουδαίας, τις εκκλησίες της Γαλατίας, τις εκκλησίες της Μακεδονίας, επειδή αυτές ήταν περιοχές ή επαρχίες με πολλές πόλεις. Βλέπουμε ακόμα τις εκφράσεις "πρεσβύτεροι σε κάθε εκκλησία" (Πραξ. 14:23) και "πρεσβύτεροι σε κάθε πόλη" (Τιτ. 1:5) να χρησιμοποιούνται σαν συνώνυμες. Υπάρχουν μερικές αναφορές σε εκκλησίες "κατ' οίκον", αλλά αυτές ήταν οι καθεαυτού τοπικές εκκλησίες, πολύ μικρές ίσως, στις πόλεις, χωριά, ή προάστια όπου αυτές βρίσκονταν.

 

Η βΑση ενΟτητας

Κάτι ακόμα που φαίνεται στις πρώτες τοπικές εκκλησίες είναι η βάση της ενότητας της κάθε μιας. Δεν βλέπουμε πουθενά να σχηματίζεται μια εκκλησία με βάση κάποιες επί μέρους αλήθειες από τον Λόγο του Θεού. Ούτε να υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο "πιστεύω" που έπρεπε να αποδεχτούν οι συγκεκριμένοι πιστοί ώστε να γίνουν μέλη. Ιδιαίτερες προτιμήσεις σε διαφορετικούς εργάτες του Θεού και ταύτιση με αυτούς, όπως εμφανίζονται στην Κόρινθο, χαρακτηρίζονται σαρκικότητα. Το όνομα, η πίστη και η υπακοή στον Κύριο Ιησού ήταν η μοναδική ενότητά τους. "Πιστεύω" τους ήταν αυτά που τους παραδόθηκαν από τους αποστόλους. Και αυτή η ενότητα και αυτό το "πιστεύω" ήταν που αυτόματα τους καθιστούσαν και μέλη της τοπικής εκκλησίας.

Ολοκληρώνοντας τις λίγες αυτές παρατηρήσεις, θα μπορούσαμε να πούμε απλά ότι η τοπική εκκλησία δεν μπορεί παρά να είναι μια τοπική έκφραση της μιας γενικής και παγκόσμιας εκκλησίας, η οποία είναι το σώμα και η νύφη του Χριστού. Χρειάζεται λοιπόν πρώτα να έχουμε κάποια κατανόηση της έννοιας αυτής της μιας εκκλησίας, όπως μας αποκαλύπτεται στον Λόγο του Θεού, για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε και την τοπική της έκφραση.

 ΜΑκης ΜυκονιΑτης