ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟ

-Του Dr.Russel Humphreys-

 Παρουσιάζουμε  μια δωδεκάδα φυσικά φαινόμενα που συγκρούονται με την εξελικτική ιδέα ότι το σύμπαν έχει ηλικία δισεκατομμυρίων ετών. Οι αριθμοί που παραθέτω πιο κάτω με έντονα στοιχεία (συχνά εκατομμύρια χρόνια) είναι οι μέγιστες πιθανές ηλικίες που τίθονται από κάθε διαδικασία, όχι οι πραγματικές ηλικίες. Οι αριθμοί με πλάγια στοιχεία είναι οι ηλικίες που απαιτούνται από την εξελικτική θεωρία για κάθε θέμα. Το σημείο είναι ότι οι μέγιστες πιθανές ηλικίες είναι πάντοτε πολύ λιγότερες απ’ ότι απαιτούν οι εξελικτικές ηλικίες, ενώ η βιβλική ηλικία (6.000 – 10.000 χρόνια) πάντοτε ταιριάζει άνετα μέσα στις μέγιστες πιθανές ηλικίες. ΄Ετσι τα ακόλουθα θέματα είναι απόδειξη ενάντια στο εξελικτικό χρονοδιάγραμμα και υπέρ του βιβλικού χρονοδιαγράμματος. Πολύ περισσότερη απόδειξη υπέρ του νέου σύμπαντος υπάρχει, αλλά έχω επιλέξει αυτά τα θέματα για την συντομία τους και την απλότητά τους. Μερικά από τα θέματα σε αυτή τη λίστα μπορούν να συμφιλιωθούν με ένα παλιό σύμπαν μόνο κάνοντας μια σειρά από απίθανες και αναπόδεικτες υποθέσεις άλλα μπορούν να ταιριάξουν μόνο με ένα νέο σύμπαν. Η λίστα αρχίζει με απομακρυσμένα αστρονομικά φαινόμενα και προχωράει μέχρι την Γη, καταλήγοντας με καθημερινά γεγονότα.

1. Οι γαλαξίες περιστρέφονται πολύ γρήγορα.

Τα αστέρια του δικού μας γαλαξία, περιστρέφονται γύρω από το γαλαξιακό κέντρο με διαφορετικές ταχύτητες, τα εσωτερικά περιστρέφονται ταχύτερα από τα εξωτερικά. Οι παρατηρούμενες ταχύτητες περιστροφής είναι τόσο γρήγορες ώστε αν ο γαλαξίας μας ήταν πάνω από λίγες εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, θα ήταν ένας δίσκος με αστέρια χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, αντί του σημερινού σπειροειδούς του σχήματος.1
Ωστόσο, ο γαλαξίας μας υποτίθεται ότι είναι τουλάχιστον 10 δισεκατομμυρίων ετών. Οι εξελικτικοί ονομάζουν αυτό «πρόβλημα της περιστροφής», το οποίο γνωρίζουν εδώ και πενήντα χρόνια. Έχουν επινοήσει πολλές θεωρίες για να προσπαθήσουν να το εξηγήσουν, καθένας από τους οποίους αποτυγχάνει μετά από μια σύντομη περίοδο δημοτικότητας. Το ίδιο πρόβλημα «περιστροφής» ισχύει και για άλλους γαλαξίες.
Για τις τελευταίες δεκαετίες η ευνοϊκή προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος ήταν μια πολύπλοκη θεωρία που ονομάζεται «κύματα πυκνότητας».1 Η θεωρία έχει εννοιολογικά προβλήματα, πρέπει να ρυθμιστεί αυθαίρετα και πολύ προσεκτικά, και πρόσφατα έχει τεθεί σε σοβαρή αμφισβήτηση από την ανακάλυψη του
διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble  μιας πολύ λεπτομερούς σπειροειδούς δομής στον κεντρικό κόμβο του γαλαξία «Whirlpool»  Μ51.2

2. Οι κομήτες αποσυντίθονται πολύ γρήγορα.

Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, οι κομήτες υποτίθεται ότι έχουν την ίδια ηλικία με το ηλιακό σύστημα, περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ακόμη κάθε φορά που ένας κομήτης περιστρέφεται κοντά στον ήλιο, αυτός χάνει τόσο πολύ από το υλικό του, ώστε δεν θα μπορούσε να επιβιώσει πολύ περισσότερο από 100.000 χρόνια περίπου. Πολλοί κομήτες έχουν πραγματικές μέγιστες ηλικίες τα 10.000 χρόνια.3

Οι εξελικτικοί εξηγούν αυτή την ασυνέπεια υποθέτοντας ότι (α) οι κομήτες έρχονται από ένα απαρατήρητο σφαιρικό ‘νέφος του Οόρτ’ αρκετά πέρα της τροχιάς του Πλούτωνα, (β) απίθανες αλληλεπιδράσεις της βαρύτητας με όχι συχνά διερχόμενα αστέρια συχνά χτυπάνε τους κομήτες μέσα στο ηλιακό σύστημα, και (γ) άλλες απίθανες αλληλεπιδράσεις με πλανήτες επιβραδύνουν τους εισερχόμενους κομήτες αρκετά συχνά ώστε να υπολογιστούν για τους εκατοντάδες παρατηρημένους κομήτες.4  Μέχρι εδώ, καμμιά από αυτές τις υποθέσεις δεν έχει τεκμηριωθεί, είτε με παρατηρήσεις, ή με ρεαλιστικούς υπολογισμούς.

Τελευταία, έχει γίνει πολύ συζήτηση για τη ‘Ζώνη του Κάιπερ’, έναν δίσκο από υποτιθέμενες πηγές κομητών που τοποθετείται στο ηλιακό σύστημα, λίγο έξω από την τροχιά του Πλούτωνα. Ακόμη κι εάν μερικά σώματα πάγου υπάρχουν σ’ εκείνη την τοποθεσία, αυτά δεν θα μπορούσαν αληθινά να λύσουν το πρόβλημα των εξελικτικών, αφού σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία η Ζώνη του Κάιπερ γρήγορα θα εξαντλούνταν εάν δεν υπήρχε κανένα ‘νέφος του Οόρτ’ για να το προμηθεύει. (Για περισσότερες πληροφορίες δείτε στα αγγλικά το αναλυτικό τεχνικό άρθρο Comets and the Age of the Solar System).

3. Όχι αρκετή λάσπη στον βυθό της θάλασσας.

Κάθε χρόνο, το νερό και οι άνεμοι, διαβρώνουν περίπου 25 δισεκατομμύρια τόνους χώματος και βράχων από τις ηπείρους και το συγκεντρώνουν στον ωκεανό.5 Αυτό το υλικό συσσωρεύεται σαν χαλαρό ίζημα (δηλ. λάσπη) πάνω στο σκληρό βασαλτικό (σχηματισμένο από λάβα) πέτρωμα του βυθού του ωκεανού. Το μέσο βάθος όλης της λάσπης σε όλο τον ωκεανό, περιλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας των ηπείρων, είναι λιγότερο από 400 μέτρα.6

Η βασική διαδικασία που είναι γνωστή, για την αφαίρεση της λάσπης από τον ωκεάνιο πυθμένα είναι μέσω της τεκτονικής υποπίεσης της πλάκας: Ο θαλάσσιος πυθμένας ολισθαίνει αργά (λίγα εκατοστά τον χρόνο) κάτω από τις ηπείρους, παίρνοντας λίγο ίζημα μαζί του. Σύμφωνα με την κοσμική επιστημονική βιβλιογραφία, εκείνη η διαδικασία προς το παρόν, αφαιρεί μόνο 1 δισεκατομμύριο τόνους κάθε χρόνο.6 Απ’ ότι καθένας γνωρίζει, τα άλλα 24 δισεκατομμύρια τόνοι ανά έτος απλώς συσσωρεύονται. Με εκείνο τον ρυθμό, η διάβρωση θα συγκέντρωνε το σημερινό ποσό του ιζήματος σε λιγότερο από 12 εκατομμύρια χρόνια.

  Ακόμη σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, η διάβρωση θα έχει προχωρήσει όσο καιρό υπάρχουν οι ωκεανοί, ένα υποτιθέμενο διάστημα 3 δισεκατομμυρίων ετών. Εάν ήταν έτσι, οι ρυθμοί αύξησης υπονοούν ότι οι ωκεανοί θα παραγέμιζαν μαζικά με ντουζίνες λάσπης σε βάθος χιλιομέτρων. Μια εναλλακτική (δημιουργιστική) εξήγηση είναι ότι εκείνη η διάβρωση από τα νερά του Κατακλυσμού της Γένεσης που θα αδειάζονταν στις ηπείρους, θα εναπόθεταν το σημερινό ποσό λάσπης μέσα σε ένα βραχύ διάστημα περίπου 5.000 χρόνια πριν.

4. Όχι αρκετό νάτριο μέσα στη θάλασσα.

Κάθε χρόνο, οι ποταμοί7 και άλλες πηγές8 ρίχνουν πάνω από 450 εκατομμύρια τόνους από νάτριο μέσα στον ωκεανό. Μόνο 27% αυτού του νατρίου καταφέρνει να βγει έξω από τη θάλασσα κάθε χρόνο.8,9  Απ’ ότι καθένας γνωρίζει, το υπόλοιπο απλά συσσωρεύεται στον ωκεανό. Εάν η θάλασσα δεν είχε καθόλου νάτριο για να ξεκινήσει με αυτό, αυτό θα έχει συσσωρευτεί στο σημερινό του ποσό σε λιγότερο από 42 εκατομμύρια χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς εισαγωγής και εξαγωγής.9  Αυτό είναι πολύ λιγότερο από την εξελικτική ηλικία του ωκεανού,  τα 3 δισεκατομμύρια χρόνια. Η συνήθης απάντηση σε αυτή την ασυνέπεια είναι ότι οι ρυθμοί εισαγωγής νατρίου στο παρελθόν πρέπει να είχαν γίνει μικρότεροι, και της εξαγωγής μεγαλύτεροι. Ωστόσο, υπολογισμοί που είναι όσο γενναιόδωροι είναι δυνατον προς τα εξελικτικά σενάρια, ακόμη δίνουν μια μέγιστη ηλικία μόνο 62 εκατομμυρίων ετών.9  Υπολογισμοί 10 για πολλά άλλα στοιχεία του θαλασσινού νερού δίνουν πολύ νεώτερες ηλικίες για τον ωκεανό. [Δείτε ακόμη στα αγγλικά: Salty seas: Evidence for a young Earth].

5. Το μαγνητικό πεδίο της Γης παρακμάζει πολύ γρήγορα.

Η συνολική αποθηκευμένη ενέργεια στο μαγνητικό πεδίο της Γης έχει σταθερά μειωθεί με έναν συντελεστή 2,7 πάνω στα προηγούμενα 1000 χρόνια.11 Οι εξελικτικές θεωρίες που εξηγούν αυτή την ταχεία μείωση, και επίσης το πως η Γη θα μπορούσε να διατηρήσει το μαγνητικό της πεδίο για δισεκατομμύρια χρόνια, είναι πολύ περίπλοκες και ανεπαρκείς.

Μια πολύ καλύτερη δημιουργιστική θεωρία υπάρχει. Αυτή είναι ειλικρινής, βασισμένη πάνω στην υγιή φυσική, και εξηγεί πολλά χαρακτηριστικά του πεδίου: την δημιουργία του, τις ταχείες αναστροφές κατά την διάρκεια του Κατακλυσμού της Γένεσης, τις μειώσεις και τις αυξήσεις της έντασης της επιφάνειας μέχρι την εποχή του Χριστού, και μια σταθερή παρακμή από τότε.12 Αυτή η θεωρία ταιριάζει με τα παλαιομαγνητικά, τα ιστορικά, και τα σημερινά δεδομένα.13 Το βασικό αποτέλεσμα είναι ότι η συνολική ενέργεια του πεδίου (όχι η ένταση της επιφάνειας) έχει πάντοτε παρακμάσει τουλάχιστον τόσο γρήγορα όσο τώρα. Με εκείνο τον ρυθμό, το πεδίο δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι περισσότερο από 10.000 χρόνια παλαιό.14 [Δείτε στα αγγλικά: The Earth's magnetic field: Evidence that the Earth is young].

6. Πολλά στρώματα εδάφους είναι πολύ σφιχτά λυγισμένα.

 Σε πολλές ορεινές περιοχές, στρώματα του εδάφους χιλιάδες πόδια λεπτά είναι λυγισμένα, γερμένα και πτυσσόμενα σε σχήματα διχάλας (σαν το U). Το συμβατικό γεωλογικό χρονοδιάγραμμα λέει ότι αυτές οι μορφοποιήσεις ήταν βαθιά θαμμένες και στερεοποιημένες για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν λυγίσουν. Ακόμη το λύγισμά τους συνέβηκε χωρίς να σπάσουν, με ακτίνες τόσο μικρές, ώστε η όλη μορφοποίηση έπρεπε να είναι ακόμη υγρή και μη στερεοποιημένη όταν το λύγισμα έγινε. Αυτό υπονοεί ότι το δίπλωμα συνέβη σε λιγότερο από χιλιάδες χρόνια μετά την συγκέντρωση του υλικού.15

7. Εγχυμένοι αμμόβραχοι συντομεύουν τους γεωλογικούς ‘αιώνες’.

Ισχυρή γεωλογική απόδειξη υπάρχει,16 ότι ο Καμβριανός Αμμόβραχος Sawatch –μορφοποιημένος υποτίθεται 500 εκατομμύρια χρόνια πριν- του Ute Pass Fault, δυτικά του Colorado Springs, ήταν ακόμη μη στερεοποιημένος όταν εξωθήθηκε προς την επιφάνεια κατά τη διάρκεια της εξύψωσης των Βραχωδών Ορέων, δήθεν 70 εκατομμύρια χρόνια πριν. Είναι πολύ απίθανο ότι ο αμμόβραχος δεν θα στερεοποιούνταν κατά τη διάρκεια των υποτιθέμενων 430 εκατομμυρίων ετών που ήταν κάτω απ’ το έδαφος. Αντίθετα, είναι πιθανόν, ότι τα δύο γεωλογικά γεγονότα απείχαν μεταξύ τους λιγότερο από χιλιάδες χρόνια, έτσι συντομεύοντας πολύ το γεωλογικό χρονοδιάγραμμα.

8. Η απολιθωμένη ραδιενέργεια συντομεύει τους ‘γεωλογικούς αιώνες’ σε λίγα χρόνια.

 Οι ραδιενεργοί δακτύλιοι (radiohalos) είναι έγχρωμα δαχτυλίδια που μορφώνονται γύρω από μικροσκοπικά κομμάτια ραδιοενεργών μετάλλων σε κρυστάλλους των βράχων. Αυτά είναι η απόδειξη των απολιθωμάτων για την παρακμή της ραδιενέργειας.17 Οι ραδιενεργοί δακτύλιοι του Συμπυκνωμένου Πολώνιου 210 δείχνουν ότι οι Ιουρασικές, Τριαδικές και Ηώκαινες μορφοποιήσεις στο οροπέδιο του Colorado συγκεντρώθηκαν εντός μηνών το ένα μετά το άλλο, κι όχι εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια ξεχωριστά καθώς απαιτείται από το συμβατικό χρονοδιάγραμμα.18 Οι ραδιενεργοί δακτύλιοι του ‘Ορφανού’ Πολώνιου 218 , χωρίς να υπάρχουν αποδείξεις της προέλευσής τους, υπονοούν είτε στιγμιαία δημιουργία ή δραστικές αλλαγές στους ρυθμούς παρακμής της ραδιενέργειας.19,20

9. Ήλιον μέσα σε λάθος τοποθεσίες.

 Όλες οι φυσικά συμβαίνοντες οικογένειες των ραδιοενεργών στοιχείων ‘γεννούν’ ήλιον καθώς παρακμάζουν. Εάν τέτοια παρακμή λαβαίνει χώρα για δισεκατομμύρια χρόνια, καθώς υποθέτουν οι εξελικτικοί, πολύ ήλιον θα έπρεπε να έχει βρεθεί στην πορεία του μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης. Ο ρυθμός απώλειας του ήλιου από την ατμόσφαιρα στο διάστημα είναι υπολογίσιμος και μικρός. Μετρώντας εκείνη την απώλεια, η ατμόσφαιρα σήμερα έχει μόνο 0,05% της ποσότητας του ήλιου που θα έπρεπε να έχει συσσωρεύσει σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια.21 Αυτό σημαίνει, ότι η ατμόσφαιρα είναι πολύ νεώτερη απ’ ότι η υποτιθέμενη εξελικτική ηλικία. Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Geophysical Research δείχνει ότι το ήλιον που παρήχθηκε από ραδιενεργή διάσπαση σε βαθιά, θερμά πετρώματα δεν είχε χρόνο να ξεφύγει. Αν και τα πετρώματα υποτίθεται ότι έχουν ηλικία άνω του ενός δισεκατομμυρίου ετών, η μεγάλη κατακράτηση ήλιου τους υποδηλώνει ηλικία μόνο χιλιάδων ετών.22  [Δείτε στα αγγλικά: Blowing Old-Earth Belief Away: Helium gives evidence that the Earth is young.]

10. Όχι αρκετοί σκελετοί της Λίθινης Εποχής.

Οι εξελικτικοί ανθρωπολόγοι λένε ότι η Λίθινη Εποχή διάρκεσε τουλάχιστον 100.000 χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας, ο παγκόσμιος πληθυσμός των Νεάντερταλ και των Κρομανιόν ανθρώπων ήταν περίπου σταθερός, μεταξύ 1 και 10 εκατομμυρίων. Όλο εκείνο το διάστημα θάβανε τους νεκρούς τους μαζί με καλλιτεχνήματα.23 Με αυτό το σενάριο, θα έχουνε θάψει τουλάχιστον 4 δισεκατομμύρια σώματα.24 Εάν το εξελικτικό χρονοδιάγραμμα ήταν σωστό, τα θαμμένα οστά θα έπρεπε να μπορούσαν να διαρκέσουν για πολύ περισσότερο από 100.000 χρόνια, έτσι πολλοί από τους υποτιθέμενους 4 δισεκατομμύρια σκελετούς της Λίθινης Εποχής θα έπρεπε ακόμη να βρίσκονται παντού (και βεβαίως τα θαμμένα καλλιτεχνήματα). Όμως μόνο λίγες χιλιάδες έχουν βρεθεί. Αυτό υπονοεί ότι η Λίθινη Εποχή ήταν πολύ συντομότερη απ’ ότι οι εξελικτικοί νομίζουν, λίγες εκατοντάδες χρόνια σε πολλές περιοχές.

11. Η Γεωργία είναι πολύ πρόσφατη.

Η συνήθης εξελικτική εικόνα έχει ανθρώπους να υπάρχουν ως κυνηγοί και συλλέκτες για 100.000 χρόνια κατά τη διάρκεια της Λίθινης Εποχής πριν ανακαλυφθεί η γεωργία λιγότερο από 10.000 χρόνια πριν.23 Όμως, η αρχαιολογική απόδειξη δείχνει ότι οι άνθρωποι της Λίθινης Εποχής ήταν τόσο έξυπνοι όσο εμείς. Είναι πολύ απίθανο ότι κανείς από τα 4 δισεκατομμύρια ανθρώπους που αναφέρθηκαν στο θέμα 10 δεν θα ανακάλυπτε ότι τα φυτά μεγαλώνουν από τους σπόρους. Είναι περισσότερο πιθανό ότι οι άνθρωποι ήσαν χωρίς γεωργία λιγότερο από λίγες εκατοντάδες χρόνια μετά τον Κατακλυσμό, εάν όχι καθόλου.

12. Η Ιστορία είναι πολύ σύντομη.

Σύμφωνα με τους εξελικτικούς, ο άνθρωπος της Λίθινης Εποχής υπήρχε για 100.000 χρόνια πριν αρχίσει να κάνει γραπτές αναφορές περίπου 4.000-5.000 χρόνια πριν. Ο προϊστορικός άνθρωπος έχτισε μεγαλιθικά μνημεία, έκανε θαυμάσια ζωγραφική στα σπήλαια, και κρατούσε αναφορές των φάσεων της σελήνης.25 Γιατί θα περίμενε χίλιους αιώνες πριν χρησιμοποιήσει τις ίδιες επιδεξιότητες για να καταγράψει ιστορία; Το βιβλικό χρονοδιάγραμμα είναι πολύ περισσότερο πιθανό.24

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Scheffler, H. and H. Elsasser, Physics of the Galaxy and Interstellar Matter, Springer-Verlag, 1987, Berlin, pp. 352–353, 401–413.
  2. D. Zaritsky et al., Nature, 22 July 1993. Sky & Telescope, December 1993, p. 10.
  3. Steidl, P.F., Planets, comets, and asteroids’, Design and Origins in Astronomy, pp. 73–106, G. Mulfinger, ed., Creation Research Society Books, 1983, 5093 Williamsport Dr., Norcross, GA 30092.
  4. Whipple, F.L., Background of modern comet theory, Nature 263:15–19, 2 September 1976.
  5. Gordeyev, V.V. et al., The average chemical composition of suspensions in the world’s rivers and the supply of sediments to the ocean by streams, Doklady Akademii Nauk SSSR 238:150, 1980.
  6. Hay, W.W., et al., Mass/age distribution and composition of sediments on the ocean floor and the global rate of subduction, Journal of Geophysical Research 93(B12):14,933–14,940, 10 December 1988.
  7. Maybeck, M., Concentrations des eaux fluviales en elements majeurs et apports en solution aux oceans, Revue de Geologie Dynamique et de Geographie Physique 21:215, 1979.
  8. Sayles, F.L. and P.C. Mangelsdorf, Cation-exchange characteristics of Amazon River suspended sediment and its reaction with seawater, Geochimica et Cosmochimica Acta 41:767–779, 1979.
  9. Austin, S.A. and D.R. Humphreys, The sea’s missing salt: a dilemma for evolutionists, Proceedings of the 2nd International Conference on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship, 1991, icr.org/article/sea-missing-salt.
  10. Austin, S.A., Evolution: The ocean says NO! ICR Impact No. 8, October 1973, Institute for Creation Research.
  11. Merrill, R.T. and M. W. McElhinney, The Earth’s Magnetic Field, Academic Press, London, 1983, pp. 101–106.
  12. Humphreys, D.R., ‘Reversals of the earth’s magnetic field during the Genesis flood’, Proceedings of the 1st International Conference on Creationism, August 1986, Pittsburgh, Creation Science Fellowship, 1987, 362 Ashland Ave., Pittsburgh, PA 15228, Vol. II, pp. 113–126, creationicc.org/abstract.php?pk=22.
  13. Coe, R.S., M. Prévot, and P. Camps, New evidence for extraordinarily rapid change of the geomagnetic field during a reversal, Nature 374:687–692, 20 April 1995.
  14. Humphreys, D.R., Physical mechanism for reversals of the earth’s magnetic field during the flood, Proceedings of the 2nd International Conference on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship, 1991, icr.org/article/reversals-earths-magnetic-field-flood.
  15. Austin, S.A. and J.D. Morris, Tight folds and clastic dikes as evidence for rapid deposition and deformation of two very thick stratigraphic sequences, Proceedings of the 1st International Conference on Creationism Vol. II, Creation Science Fellowship, 1986, pp.3–15, creationicc.org/abstract.php?pk=16.
  16. ibid., pp. 11–12.
  17. Gentry, R.V., Radioactive halos, Annual Review of Nuclear Science 23:347–362, 1973.
  18. Gentry, R.V. et al., Radiohalos in coalified wood: new evidence relating to time of uranium introduction and coalification, Science 194:315–318, 15 October 1976.
  19. Gentry, R. V., Radiohalos in a Radiochronological and cosmological perspective, Science 184:62–66, 5 April 1974.
  20. Gentry, R. V., Creation’s Tiny Mystery, Earth Science Associates, 1986, P.O. Box 12067, Knoxville, TN 37912-0067, pp. 23–37, 51–59, 61–62.
  21. Vardiman, L., The Age of the Earth’s Atmosphere: A Study of the Helium Flux through the Atmosphere, Institute for Creation Research, 1990, P.O.Box 2667, El Cajon, CA 92021.
  22. Gentry, R. V. et al., Differential helium retention in zircons: implications for nuclear waste management, Geophysical Research Letters 9:1129–1130, October 1982. See also ref. 20, pp. 169–170.
  23. Deevey, E.S., The human population, Scientific American 203:194–204, September 1960.
  24. Marshak, A., Exploring the mind of Ice Age man, National Geographic 147:64–89, January 1975.
  25. Dritt, J. O., Man’s earliest beginnings: discrepancies in the evolutionary timetable, Proceedings of the 2nd International Conference on Creationism, Vol. I., Creation Science Fellowship, 1990, pp. 73–78, creationicc.org.

Μετάφραση: Μανώλης Καλομοίρης. Χρησιμοποιείται ύστερα από άδεια του οργανισμού ANSWERS IN GENESIS.

Μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του, όπου μπορείτε να βρείτε εκατοντάδες άρθρα που δείχνουν την αξιοπιστία της Βίβλου: www.answersingenesis.org

Copyright   Περιοδικό CREATION EX NIHILO, JUNE-AUGUST 1991. Πηγή

Τίτλος πρωτότυπου άρθρου: Evidence for a young world