ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ;

Είτε το πιστεύουμε είτε όχι η Αγία Γραφή — όχι το ξίφος του φόνου και του μακελειού — πρόκειται να έχει την τελευταία λέξη στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, σήμερα, μαζί με τις εύλογες ελπίδες για την τωρινή ειρηνευτική διαδικασία, βρισκόμαστε ακόμα μπροστά σε πεισματικούς και σκληρούς ανταγωνισμούς που φέρνουν σε αμηχανία και αποκαρδιώνουν οποιονδήποτε ελπίζει σε ικανοποιητικές λύσεις. Οι ακανθώδεις συγκρούσεις στη Μ. Ανατολή αποτελούν ένα τεράστιο έλλειμμα και στις φυσικές και στις ανθρώπινες πηγές. Ο δολοφονημένος πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιτζάκ Ράμπιν έπεσε θύμα εσωτερικής τρομοκρατίας, και η συνεχής πολιτική υπονόμευση για το πετρέλαιο γίνεται βαθμιαία αισθητή.

Μία ασταθής παγκόσμια σκηνή

Στη πολυσύνθετη διεθνή σκηνή του σήμερα, η τρομοκρατία σε πόλεις όπως η Ιερουσαλήμ και το Τελ Αβίβ μόνιμα επιβραδύνει την ειρηνευτική διαδικασία. Μια-δυο βόμβες εξαλείφουν χιλιάδες ώρες διπλωματίας. Είναι δύσκολο να κρατήσεις το μυαλό σου προσηλωμένο στην ειρήνη όταν η πατρίδα σου δέχεται επιθέσεις από τρομοκράτες. Το τεύχος του The Economist της 9ης Μαρτίου 1996 συνόψισε τη σκληρή πραγματικότητα της κατάστασης: οι Ισραηλινοί, πληγωμένοι από τη σφαγή 60 περίπου ανθρώπων, πιστεύουν ότι έχουν εξαπατηθεί στη συμφωνία “γη για ειρήνη” με τους Παλαιστίνιους (παραχώρηση εδαφών για επίτευξη ειρήνης). Αλλά η εναλλακτική λύση είναι αποκαρδιωτική: τρία χρόνια θαρραλέου ρίσκου έχουν πάει χαμένα, ένας σκληρός πόλεμος φθοράς, ένα τέλος στις ελπίδες του Ισραήλ για ομαλές σχέσεις με το Μουσουλμανικό κόσμο. Οι σκοτεινοί εγκέφαλοι πίσω από τους βομβιστές αυτοκτονίας μπορούν να συγχαίρουν τους εαυτούς τους. Σπάνια η τρομοκρατία υπήρξε τόσο αποτελεσματική στην επίτευξη των σκοπών της.

Οι βομβιστικές ενέργειες πραγματικά δοκιμάζουν την αφοσίωση ενός έθνους στην ειρηνευτική διαδικασία. Η ενδεχόμενη απειλή πολλών τρομοκρατών που θα είναι έτοιμοι να κάνουν βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας ρίχνει μια σκιά πάνω από όλο το Ισραήλ. Ο πρώην αρχιραββίνος του Λονδίνου Λορντ Γιακόμποβιτς,είχε γράψει ότι πρέπει να συνεχίζουμε τις ειρηνευτικές προσπάθειες σαν να μην υπήρχε τρομοκρατία, και τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας σαν να μην υπήρχαν ειρηνευτικές προσπάθειες.

Αλλά η τρομοκρατία δεν είναι η μόνη απειλή για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Πόλεμοι που έχουν διεξαχθεί με συμβατικές μεθόδους αφθονούν στη διάρκεια αυτού του αιματοβαμμένου αιώνα. Περισσότερο από μία δεκαετία το Κουβέϊτ φοβόταν εισβολή από το Ιράν. Λίγο αργότερα η σφαγή ήρθε πράγματι, αλλά από το Ιράκ.

Όπως σχολίασε ο βετεράνος σχολιαστής ειδήσεων P. Worsthorne αμέσως μετά τον Α΄Πόλεμο στον Κόλπο: ο Σαντάμ Χουσσεϊν δεν ήταν ο μοναδικός στο είδος του. Θα υπάρξουν και άλλοι οπορτουνιστές του Τρίτου Κόσμου ενθαρρυμένοι από το παράδειγμα του, που σχεδόν τα κατάφερε να πραγματοποιήσει το τολμηρό και αδίστακτο σχέδιό του. Έτσι οι ματαιοδοξίες και οι παραλογισμοί της ανθρώπινης φύσης υπερβαίνουν τα σύνορα του χρόνου, του τόπου και της πολιτικής.

Πετρέλαιο και ανταγωνισμοί

Ωστόσο υπάρχει κάθε λόγος να ελπίζουμε μακροπρόθεσμα. Στην πραγματικότητα, η Μέση Ανατολή έχει ένα ένδοξο μέλλον που μπορούμε να το κατανοήσουμε όταν δεχτούμε το υγιές βιβλικό όραμα για την περιοχή. Ας αρχίσουμε μία εκτίμηση των προβλημάτων της περιοχής μέσα από μία σύντομη θεώρηση του πολύ σημαντικού ιστορικού υπόβαθρου που υπάρχει πίσω από τις τωρινές συνθήκες. Το 50% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου βρίσκεται στη Μέση Ανατολή. Σύμφωνα με ένα χάρτη της National Geographic Society, το Ιράκ και το Κουβέϊτ κατέχουν αποθέματα 200 δισεκατομμυρίων βαρελιών. Τόσο μεγάλη είναι η στρατηγική σημασία αυτών των χωρών που προσελκύουν το ενδιαφέρον όλου του κόσμου.

Έτσι το πετρέλαιο είναι ο πραγματικός βασιλιάς (ή ο παντοδύναμος σεΐχης) στη Μ. Ανατολή. Ένας από τους λόγους που οι Δυτικές δυνάμεις πήγαν στον Α΄Πόλεμο του Κόλπου το 1991 ήταν να εμποδίσουν ένα πιθανό μονοπώλιο πετρελαίου από το Ιράκ που θα έλεγχε και τις πηγές του Κουβέϊτ. Θυμηθείτε ότι το πετρέλαιο είναι πάντα ο αόρατος παίκτης στην περιοχή του Περσικού Κόλπου. Αλλά πιο βασικό, ακόμα και από το πολύτιμο πετρέλαιο, για τη Μ.Ανατολή είναι οι πανάρχαιοι ανταγωνισμοί. Παρά τις διπλωματικές προόδους μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων για επίτευξη ενός ξεχωριστού κράτους για τους τελευταίους, οι αρχαίες φιλοδοξίες για την περιοχή συνεχίζουν να δημιουργούν συγκρούσεις. Το Ιράκ και το Κουβέϊτ έχουν μακρά ιστορία αμφισβητήσεων οι οποίες έχουν άλλοτε αναζωπυρωθεί και άλλοτε υποχωρήσει σύμφωνα με την πολιτικό κλίμα που υπερισχύει. Το ίδιο συμβαίνει και μεταξύ Ιράκ και Ιράν: οι δύο αυτές μουσουλμανικές χώρες πολέμησαν η μία την άλλη επί οκτώ χρόνια, προξενώντας εκατομμύρια θυμάτων, καταλήγοντας να συμφωνήσουν για την περιβόητη αμφισβήτηση των συνόρων τους με ένα υποτιθέμενο φιλικό τρόπο, κάτω από την πίεση της Δυτικής παρουσίας στον Περσικό Κόλπο.

Μακροπρόθεσμα, ο πόλεμος έχει κανένα νόημα; Επιλύει πραγματικά κάποιο από τα προβλήματα της περιοχής;

Πως άρχισαν όλα

Περισσότερο ίσως και από οποιαδήποτε άλλη περιοχή στον πλανήτη, η Μέση Ανατολή είναι μία περιοχή στην οποία το παρελθόν συναντάει το μέλλον. Καμία άλλη ανθρώπινη σύγκρουση δεν είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην αρχαιότητα. Η Βίβλος δείχνει ότι η Μέση Ανατολή είναι εκεί όπου το ανθρώπινο γένος συνειδητά άρχισε να σκέφτεται για τους πνευματικούς του προορισμούς στον κόσμο. Είναι εκεί όπου ο άνθρωπος για πρώτη φορά κατάλαβε ότι δεν είναι μόνο ένα υλικό δημιούργημα, αλλά έχει και πνευματικές, άυλες και συναισθηματικές ανάγκες. Όπως δείχνουν ξεκάθαρα τα πρώτα κεφάλαια της Γένεσης, η θρησκεία (και η αληθινή και η ψεύτικη) άρχισαν σε κείνη τη θρυλική περιοχή του πλανήτη.

Η Μέση Ανατολή είναι η πατρίδα τριών κύριων συστημάτων πίστης, τα οποία έχουν σημαντικά επηρεάσει τον τρόπο που κατανοούμε τη ζωή και το θάνατο, το καλό και κακό, το σωστό και το λάθος. Οι ρίζες των τριών παγκόσμιων θρησκειών — του Ιουδαϊσμού, του Ισλαμισμού, και του Χριστιανισμού — βρίσκονται εκεί. Βέβαια κάθε μία από αυτές έχει σοβαρές διαιρέσεις. Φονταμενταλιστές εξτρεμιστές αγωνίζονται να επιβάλλουν ακραίες λύσεις για τα προβλήματα της περιοχής. Το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ κατά καιρούς έχει διεκδικήσει τα βιβλικά όρια της Ιουδαίας και Σαμάρειας. Το Τζιχάντ — ο ιερός πόλεμος — είναι η επαναλαμβανόμενη Αραβική κραυγή την οποία η Δύση έχει συνηθίσει να ακούει. Ένας ιερός πόλεμος δεν είναι κάτι το άγνωστο στον παραδοσιακό Χριστιανισμό, αν θυμηθούμε τις Σταυροφορίες.

Όχι παντοτινοί εχθροί

Παρά τις καλύτερες προσπάθειες των σημερινών πρωταγωνιστών στις ειρηνευτικές διαδικασίες, τα Αραβικά κράτη και το Ισραήλ έχουν ακόμα μεγάλη δυσκολία στο να συνυπάρξουν ειρηνικά στην περιοχή. Ωστόσο, δεν ήταν πάντα εχθροί. Πράγματι, επί αιώνες οι Eβραίοι ευδοκιμούσαν μέσα στον Αραβικό πολιτισμό. Λίγο μετά το θάνατο του Μωάμεθ το 632 μ.Χ., οι Άραβες ξεκίνησαν την κατάκτηση μεγάλων περιοχών του γνωστού κόσμου. Γρήγορα κυριάρχησαν στη Βόρεια Αφρική, την Αραβική χερσόνησο, την Παλαιστίνη, την Περσία, τη Νότια Ιταλία και σε μεγάλο μέρος της Τουρκίας και Ισπανίας. Στους επόμενους αιώνες, ο Αραβικός πολιτισμός αναπτύχθηκε πολύ περισσότερο από τον αντίστοιχο Ευρωπαϊκό.

Ο Μπέρτραντ Ράσσελλ στο βιβλίο του “Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας” περιέγραψε τον τρόπο που οι Εβραϊκές κοινότητες άκμασαν κάτω από τους Άραβες. Μετά την περιγραφή των διωγμών που υπέστησαν οι Εβραίοι στη Χριστιανική Ευρώπη, και την συνεπαγόμενη έλλειψη Εβραϊκής συμμετοχής στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, ο Ράσσελλ συνέχισε: “Στις Μωαμεθανικές χώρες, αντίθετα, οι Εβραίοι τον περισσότερο καιρό δεν υπέφεραν κατά κανένα τρόπο. Ιδιαίτερα στην Ισπανία των Μαυριτανών, συνέβαλλαν στην παιδεία. Μετά, όταν οι Χριστιανοί κατάκτησαν ξανά την Ισπανία, ήταν οι Εβραίοι στο μεγαλύτερο βαθμό που τους μετέδωσαν τις γνώσεις των Μαυριτανών. Μορφωμένοι Εβραίοι, που γνώριζαν Εβραϊκά, Ελληνικά και Αραβικά, και ήταν εξοικειωμένοι με τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη, μετέδωσαν τις γνώσεις τους στους λιγότερο μορφωμένους δασκάλους των σχολείων”(George Allen, Unwin , London, 1969, σ. 324).

Η ανακάλυψη στην Ευρώπη, από Άραβες και Εβραίους, πολλών Ελληνικών κειμένων οδήγησε τελικά στην Αναγέννηση και στην άνοδο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Και σήμερα οι Ευρωπαίοι, οι Άραβες και οι Εβραίοι θα μπορούσαν να κερδίσουν πολλά από τη συνεργασία. Δυστυχώς, οι Σταυροφορίες, οι διωγμοί, και οι Τζιχάντ αποτελούσαν κάτι το πολύ κοινό στην ιστορία τους.

Ωστόσο, στην ερχόμενη βασιλεία του Μεσσία, του Ιησού Χριστού, οι απόγονοι αυτών των τριών ομάδων θα μάθουν να ευημερούν από κοινού και μέσα σε ατμόσφαιρα ειρήνης.

Σήμερα η Μέση Ανατολή δεν είναι η πηγή του πνευματικού φωτός που ο Θεός την είχε προορίσει να είναι σ’ αυτόν τον κόσμο που βρίσκεται σε κατάσταση σύγχυσης και χάους. Αντίθετα, η ατμόσφαιρα της έχει σημαδευτεί από ένοπλες συρράξεις, εχθρότητα, και πάνω απ’ όλα, έλλειψη κατανόησης — όχι πράγματα που ο Δημιουργός ήθελε γι’ αυτήν να προμηθεύει τον κόσμο. Βέβαιη θετική κατεύθυνση, ευκαιρίες προόδου και ελπίδα θα έπρεπε να πηγάζουν από τη Μέση Ανατολή. Σίγουρα, σοβαρά φυσικά και πνευματικά προβλήματα θα παρουσιαστούν στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον. Το ενδεχόμενο για παραβίαση της Έκτης Εντολής, της βιβλικής εντολής ενάντια στο φόνο, παραμένει πολύ μεγάλο. Η αύξηση των οπλοστασίων είναι η τάση που κυριαρχεί στη Μέση Ανατολή. Κανείς δεν ξέρει πότε αυτή η συσσώρευση όπλων θα εκραγεί σε ένα μεγάλης κλίμακας πόλεμο.

Ο λαός Ισραήλ ως παράδειγμα

Στη Βίβλο, ο Θεός είπε στον αρχαίο Ισραήλ ότι οι άνθρωποί του έπρεπε να αποτελούν ένα καλό και δίκαιο παράδειγμα για τα άλλα έθνη. Τους έδωσε ένα σύστημα νόμων που δεν είχε όμοιό του, και αν το υπάκουαν, όλοι οι κάτοικοι της γης του Ισραήλ θα είχαν ειρήνη και δικαιοσύνη. Ο Θεός προσδοκούσε τα άλλα έθνη να θαυμάσουν τη σοφία που θα έρρεε φυσικά από τον τρόπο ζωής του λαού Ισραήλ και με τη θέλησή τους θα τον διάλεγαν κι’ αυτά. Προσέξτε αυτό το βιβλικό απόσπασμα γραμμένο από το χέρι του Μωυσή: “Φυλάξτε λοιπόν και πράττετε αυτά (τα διατάγματα και τις κρίσεις), γιατί αυτή είναι η σοφία σας και η σύνεσή σας μπροστά σε άλλα έθνη, τα οποία θα ακούσουν όλα αυτά τα διατάγματα και θα πουν, ‘Να, λαός σοφός και συνετός είναι το μεγάλο αυτό έθνος’. Γιατί ποιο έθνος είναι τόσο μεγάλο, στο οποίο ο Θεός να είναι τόσο κοντά του, όπως και ο ΚΥΡΙΟΣ ο Θεός μας είναι σε όλα όσα Τον επικαλούμαστε; Και ποιο έθνος είναι τόσο μεγάλο, που να έχει διατάγματα και κρίσεις τόσο δίκαιες όπως αυτός ο νόμος;” (Δευτερονόμιο 4:6-8)

Υπάρχει απόλυτη ανάγκη σήμερα στη Μέση Ανατολή για βιβλική και πνευματική καθοδήγηση. Υπάρχει επίσης ανάγκη για κατανόηση της ιστορίας της περιοχής. Από την αρχαιότητα, υπήρξε κέντρο της προσοχής του κόσμου. Όλα τα έθνη είναι προσδεδεμένα στις γεωπολιτικές της ταλαντεύσεις, επειδή περιλαμβάνει τη πρωταρχική ιστορία του ανθρώπινου γένους. Για να κατανοήσουμε το παρόν, πρέπει, όπως πάντα, να εξετάσουμε το παρελθόν.

Δε θα πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε πως η Βίβλος, στη γεωγραφική της προέλευση, έρχεται από τη Μέση Ανατολή. Ο Κήπος της Εδέμ βρισκόταν κάπου κοντά στη περιοχή που ρέουν ο Τίγρης και ο Ευφράτης. Ο Θεός κάλεσε τον Αβραάμ από τη κάτω Μεσοποταμία, μια χώρα μεταξύ εκείνων των δύο αρχαίων ποταμών.

Συνεχιζόμενη σύγκρουση στον κρατήρα του πολιτισμού

Πόσο ειρωνικό κατά μία έννοια είναι το γεγονός ότι ο πυρήνας του πολιτισμού συχνά γίνεται εστία συγκρούσεων, μίσους και εχθρότητας. Από την Εδέμ “προοδεύσαμε” στη Βαβέλ. Αυτό δεν είναι και τόσο παράξενο όταν το δούμε κάτω από το φως της διήγησης της Γένεσης. Πόσοι καταλαβαίνουν ότι οι σημερινοί ανταγωνισμοί στη Μέση Ανατολή είναι βαθειά ριζωμένοι σε γεγονότα που περιγράφονται στο πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής; Στο κάτω-κάτω οι εθνότητες δεν είναι τίποτα άλλο από οικογένειες που έχουν αυξηθεί σε μεγάλο αριθμό. Για παράδειγμα, μεγάλο μέρος του σημερινού Αραβικού κόσμου προέρχεται από τον Θάρα, τον πατέρα του Αβραάμ.

Ένα αρχαίο απόσπασμα βιβλικής σοφίας συμβουλεύει να κοιτάξουμε προς τον Αβραάμ τον πατέρα μας (Ησαΐας 51:2). Τρεις από τις κυριότερες θρησκείες του κόσμου προέρχονται από αυτόν τον πατριάρχη. Ωστόσο, ιστορικά τα παιδιά του Αβραάμ έχουν χωριστεί σε φατρίες που μισεί η μία την άλλη. Είναι γεγονός ότι αυτή η κληρονομιά των χωρισμένων οικογενειών έχει οδηγήσει έμμεσα στα σημερινά προβλήματα στη Μέση Ανατολή. Οι μάχες μεταξύ αδελφών είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα: ο Άβελ δολοφονήθηκε από τον Κάϊν, ο Ισμαήλ εξορίστηκε μετά από μία οικογενειακή αμφισβήτηση, ο Ιακώβ και ο Ησαύ ανταγωνίζονταν για την ευλογία του πατέρα τους, τα δέκα αδέλφια πούλησαν τον Ιωσήφ σκλάβο. Και η ιστορία συνεχίζεται με τον ίδιο τρόπο.

Φαίνεται πως το δράμα που περιγράφεται στη Γένεση πρόκειται να ξεσπάσει πάνω στον 21ο αιώνα. Στον Α’ Πόλεμο του Κόλπου, οι τρεις γιοι μιας Αιγύπτιας πολεμούσαν, ο ένας στον Αιγυπτιακό στρατό, ο άλλος στο στρατό της Σαουδικής Αραβίας και ο τρίτος στον Ιρακινό στρατό. Ο μεγαλύτερος φόβος αυτής της μητέρας ήταν μήπως ο ένας γιος σκοτώσει τον αδελφό του. Πόσα λίγα έχουν πραγματικά αλλάξει στον κόσμο!

Η Βίβλος και οι κύκλοι του πολέμου

Κανένα πόλεμο δεν τον διαδέχεται μόνιμη ειρήνη. Το μόνο που εξασφαλίζεται με τις συμφωνίες ειρήνης είναι ένας ακόμα πόλεμος, και πολλά δεινά “καθ’ οδόν”. Η πραγματική ειρήνη είναι κάτι που πρέπει να χτιστεί όταν σταματήσουν οι μάχες και οι αντίπαλοι μπορούν ειλικρινά να κατανοήσουν τη ματαιότητα της πολεμικής συμπεριφοράς τους. Αλλά το χυμένο αίμα ζητάει εκδίκηση από αυτούς που πενθούν, και έτσι πάλι να ξαναρχίζει ο πόλεμος. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (ο πόλεμος που υποτίθεται θα τελείωνε όλους τους πολέμους) γέννησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος οδήγησε στον Ψυχρό Πόλεμο. Δεν μας εκπλήσσει, ότι και ο Α΄Πόλεμος του Κόλπου καλλιέργησε ακόμα περισσότερο το έδαφος της εχθρότητας στη Μέση Ανατολή και ακολούθησε αργότερα ο Β΄Πόλεμος του Κόλπου. Ο οκτάχρονος πόλεμος Ιράκ-Ιράν βοήθησε στην εισβολή στο Κουβέιτ και στην προβλεπόμενη επέμβαση των Συμμάχων. Έτσι ο πόλεμος φαίνεται αναξιόπιστος ως λύση των ανθρώπινων διαφορών. Όπως ο είπε κάποτε ο Basil O’ Conner απευθυνόμενος στο National Conference of Christians and Jews: Οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεχίσουν να διεξάγουν πολέμους αισθανόμενοι φυσικοί γίγαντες και να ζητούν ειρήνη ως διανοητικοί πυγμαίοι.

Παρόλα αυτά θα μπορούσε να υπάρξει ελπίδα πάνω σε κοινή βάση. Η αληθινή κατανόηση των ριζών ενός προβλήματος είναι ένα βήμα προς τη λύση του. Ο Θεός δεν έχει αφήσει το ανθρώπινο γένος χωρίς λύσεις. Τα από πολύ καιρό περιφρονημένα πνευματικά όπλα υπάρχουν ακόμα αν και οι άνθρωποι τα αγνοούν. Η Βίβλος πραγματικά ενώνει τους Χριστιανούς, τους Μουσουλμάνους και τους Εβραίους με μία κοινή πνευματική κληρονομιά. Αν και αυτή η κοινή βάση δεν είναι πλήρης και δεν εκφράζεται ποτέ πλήρως, δεν παύουν να είναι όλοι τους “λαοί του Βιβλίου”.

Κοινές πνευματικές αρχές

Κατά συνέπεια, οι βιβλικές αρχές θα μπορούσαν να ενεργήσουν ως πολύτιμες γέφυρες κατανόησης μεταξύ των τριών μεγάλων θρησκειών που κυριαρχούν στην περιοχή της Μεσογείου. Ας σκεφτούμε τρεις κύριους πνευματικούς κανόνες. Διδασκόμαστε να αγαπάμε τον Θεό (Δευτερονόμιο 6:5), τον πλησίον μας (Λευιτικό 19:18) και να φερόμαστε στους άλλους όπως θα θέλαμε και εκείνοι να φέρονται σε μας. Αυτές οι τρεις πνευματικές αρχές βρίσκονται στις ιερές γραφές και του Ιουδαϊσμού, και του Χριστιανισμού, και του Μουσουλμανισμού.

Αλλά στη Μέση Ανατολή σήμερα τα υψηλότερα ιδανικά των τριών θρησκειών παραμερίζονται σε μεγάλο βαθμό μέσα στους κοσμικούς ανταγωνισμούς για εξουσία, γη και πετρέλαιο. Η πίστη έχει χαθεί μέσα στους συμβιβασμούς που απαιτούνται από την ανθρώπινη απληστία και σκοπιμότητα. Τα πανάρχαια πάθη για κυριαρχία και εκδίκηση σύντομα βυθίζουν τα υψηλά ιδανικά μίας ολοκληρωτικά αφιερωμένης στον Θεό ζωής. Ωστόσο, αν πρόκειται ποτέ να λύσουμε τις διαφορές μας, πρέπει πρώτα να εκπληρώσουμε τις βασικές αρχές του Θεού πάνω στις οποίες οι τρεις αυτές θρησκείες συμφωνούν.

Ο αρχιραββίνος της Μ. Βρετανίας και Βρετανικής Κοινοπολιτείας σύντομα περιέγραψε αυτό που απεγνωσμένα χρειάζεται η Μ. Ανατολή, σ’ ένα άρθρο του στην εφημερίδα TheLondonTimes. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο. Δεν μπορείς να έχεις ειρήνη χωρίς να υπάρχει επικοινωνία, χωρίς διάλογο μεταξύ των εμπλεκόμενων θρησκειών, κρατών και λαών. Οι σύγχρονοι διάλογοι ξεπήδησαν από τις μεγάλες θρησκείες, και η θρησκεία για μία ακόμα φορά πρέπει να γίνει ο κύριος μεσολαβητής που θα γεφυρώσει τις διαιρέσεις.”

Ελπίδα βασισμένη στη βιβλική άποψη

Μετά από 45 περίπου χρόνια Ψυχρού Πολέμου, οι ΗΠΑ και η πρώην Σ. Ένωση βιώνουν τώρα κάποια χρόνια στα οποία τουλάχιστον προσπαθούν να κατανοήσουν ο ένας τον άλλο. Ίσως να είχαν πιο πολλά κοινά απ’ ότι νόμιζαν στο παρελθόν. Έτσι το να χτίζονται γέφυρες μέσα και μεταξύ των χωρών είναι κάτι το θεμελιώδες για την ύπαρξη ειρήνης και προόδου. Σήμερα η περιοχή της Μεσογείου έχει τη δυνατότητα να γίνει ένα θετικό παράδειγμα. Ο Απόστολος Παύλος διέσχισε αυτή την αρχαία περιοχή μερικές φορές, διαδίδοντας ένα καινούργιο τρόπο ζωής που περιλαμβάνει τα κύρια σημεία των δύο σημερινών θρησκειών, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Αυτός, ωστόσο έβλεπε αυτές τις δύο θρησκείες σαν μία. Τα προβλήματα μπορούν μερικές φορές να αντιμετωπιστούν μέσα στα πλαίσια των κοινών σημείων. Τί έχουμε κοινό και πως αξιοποιούμε καλύτερα το κοινό μας έδαφος; Από ανθρώπινη άποψη μιλώντας, η μοναδική άλλη επιλογή που έχουμε εκτός απ’ αυτή είναι η καταστροφή. Ο Αρμαγεδδών σύντομα θα βρίσκεται στην πόρτα μας. Τα όπλα γίνονται όλο και πιο φονικά, όλο και πιο καταστρεπτικά κάθε μέρα. Τα αρχαία λόγια του Μωυσή ακόμα αντηχούν στα αυτιά μας: “Επικαλούμαι ως μάρτυρες προς εσάς σήμερα τον ουρανό και τη γη, για το ότι έβαλα μπροστά σας τη ζωή και το θάνατο, την ευλογία και την κατάρα γι’ αυτό διαλέξτε τη ζωή, για να ζήσεις εσύ και οι απόγονοί σου” (Δευτερονόμιο 30:19). Αυτά τα λόγια θα έπρεπε να αποτελούν για την ανθρωπότητα ύμνο.

Μία ακόμα ευρύτερη προοπτική από τα κοινά σημεία των θρησκειών κατευθύνει τη σκέψη μας. Είμαστε όλοι από το ίδιο γένος, είμαστε φτιαγμένοι από ένα αίμα, όπως υπενθύμισε ο Παύλος στους Αθηναίους (Πράξεις 17:26). Η τόσο συναρπαστική θέα του πλανήτη μας από το διάστημα μας υπενθυμίζει ότι αποτελούμε ένα πλανητικό χωριό. Οι μάταιες αμφισβητήσεις των ανθρώπινων συνόρων θα φαίνονται τόσο παράξενες από την θέση του Θεού. Κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε και τη γενετική μας και τη γεωγραφική μας συγγένεια προς όφελός μας. Η ανιδιοτέλεια — το κλειδί για όλα, από την ευημερία του πλανήτη μας μέχρι την επίλυση των αιματηρών συγκρούσεων — είναι μία τέχνη που πρέπει να μαθευτεί.

Όπως πολλοί διεθνείς παρατηρητές επισημαίνουν, ορισμένες ουσιαστικές προτεραιότητες πρέπει να τεθούν μπροστά από τα ατομιστικά συμφέροντα. Είναι απελπιστική η ανάγκη για ένα νέο οραματισμό, ένα νέο τρόπο σκέψης, ένα νέο κόσμο, βασισμένα αληθινά πάνω στις βιβλικές αρχές.

Ο Μεσσίας έρχεται

Ότι κι’ αν συμβεί από ‘δω και πέρα, η μόνη μας σίγουρη ελπίδα βρίσκεται στις σελίδες της Βίβλου, στις υποσχέσεις του Θεού. Σύμφωνα με τη Βίβλο, αυτό που άρχισε στη Μέση Ανατολή θα τελειώσει επίσης εκεί. Οι προφητείες μιλούν για μία μεγάλη σύγκρουση στις τελευταίες ημέρες μεταξύ Αράβων, Εβραίων και Ευρωπαίων (βλ. Δανιήλ κεφ. 11 και 12). Αυτή τελική σύρραξη θα τελειώσει μόνο με την επιστροφή του Βασιλιά όλων των βασιλιάδων, του Χριστού Ιησού, στη γη (Αποκάλυψη 19:11-21).

Μετά, όπως μας βεβαιώνουν οι Γραφές οι ανθρώπινες αξίες θα αλλάξουν αμέσως προς το καλύτερο. Ο μεγάλος νόμος του Θεού για την αγάπη θα εφαρμόζεται στην Ιερουσαλήμ, και τα έθνη θα συρρέουν σ’ αυτήν την πρωτεύουσα του νέου κόσμου (Ησαΐας 2:1-4, Μιχαίας 4:1-4). Η Ιερουσαλήμ, η πόλη της ειρήνης, τελικά θα εκπληρώσει το όνομά της. Το πετρέλαιο και η γη θα πάψουν να είναι ο πρωταρχικός στόχος.

Ένα γεωγραφικό γεγονός θα κυριαρχεί τον πλανήτη: Τα πνευματικό αρχηγείο του μελλοντικού Κυβερνήτη αυτής της γης θα είναι στη Μέση Ανατολή. Από εκεί ο Χριστός που θα βασιλεύει θα φροντίζει για τα καλύτερα οφέλη κάθε χώρας, κάθε λαού και φυλής. Αντιπρόσωποι των εθνών θα συρρέουν τότε στην Ιερουσαλήμ, όχι για να διεξάγουν ιερούς πολέμους, αλλά για να μάθουν την οδό της ειρήνης. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι της Μ. Ανατολής θα αφιερώσουν τη ζωή τους στον Δημιουργό τους. Η λέξη “Μουσουλμάνος” πραγματικά σημαίνει “αφιερωμένος στον Θεό”. Οι Άραβες και οι Ισραηλινοί μαζί θα παραδώσουν τις ζωές τους σε ένα δίκαιο Θεό, αφήνοντας τις στενές απόψεις τους, τις προκαταλήψεις τους και τα ατομιστικά τους ενδιαφέροντα. Τότε όλα τα Μεσογειακά έθνη τελικά θα ζήσουν ενωμένα μεταξύ τους και με όλο το κόσμο, και το πιο σημαντικό, ενωμένα με τον Θεό. Η Μέση Ανατολή για μία ακόμα φορά θα γίνει γη επαγγελίας, ένας τόπος που θα εξαπλώσει την ειρήνη και την αληθινή πνευματικότητα σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Αλλά ένας τέτοιος ριζικός μετασχηματισμός θα απαιτήσει ένα νέο πνεύμα και μία νέα καρδιά (Ιερεμίας 31:31). Θα απαιτήσει μία νέα έκρηξη πνευματικής δύναμης και αγάπης που θα έλθει κατευθείαν από τον Θεό.

Αυτό είναι που ο Ιησούς Χριστός μας έφερε στην πρώτη Του έλευση. Αυτό που άρχισε στη Βηθλεέμ και στη Ναζαρέτ θα απλωθεί σ’ όλο τον κόσμο όταν ο αναστημένος Ιησούς επιστρέψει σ’ αυτή τη γη ως ο αληθινός Μεσσίας-Βασιλιάς.

Μετάφραση κατόπιν αδείας από άρθρο του John Ross Schroeder -περιοδικό GOOD NEWS May 1996

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *