ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ: Ποια Πρέπει να είναι η Χριστιανική Στάση

Τι είναι ο Εθνικισμός

Όλοι οι λαοί γνωρίζουν τα φρικιαστικά αποτελέσματα που έχει ένας πόλεμος. Πρόσφατα παραδείγματα είναι η Συρία, η Λιβύη, το Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Η βασική ιδέα του εθνικισμού είναι πως το δικό μας έθνος (Ελληνικό, Σερβικό, Ρωσικό, Γερμανικό, Αλβανικό κλπ.) είναι ιερό και ανώτερο απ’ όλα τ’ άλλα έθνη. Και γι’ αυτό ο εθνικισμός πάντοτε οδηγεί στην διεκδίκηση ακόμη και μέσω πολεμικής σύγκρουσης των πάλαι ποτέ δικών μας εδαφών ή απαιτεί τα εδάφη που ζουν οι ομοεθνείς μας, και τα οποία ανήκουν σε άλλο κράτος! Είναι, για να φέρουμε ένα παράδειγμα, σαν κάποιος αλαζονικός οικογενειάρχης που θεωρεί την οικογένειά του ανώτερη από τις γειτονικές, να απαιτεί και τα γειτονικά σπίτια να γίνουν ιδιοκτησία του!

Συχνά ο εθνικισμός φοράει και θρησκευτικό προσωπείο. Αυτό το έδειξε ιδιαίτερα η στάση της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας ενάντια στους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία την δεκαετία του 1990, όχι διότι απέκτησε ξαφνικά αντιπολεμικά αισθήματα, αλλά επειδή τα θύματα ήταν οι ορθόδοξοι “αδελφοί” μας Σέρβοι. Είναι βέβαιο, πως αν τα θύματα ήταν ο Τούρκικος άμαχος πληθυσμός, ο οποίος βομβαρδίζονταν για τις τουρκικές βαρβαρότητες σε βάρος των Κούρδων, η Ελληνική Εκκλησία, θα τηρούσε σιγήν ιχθύος, – εάν δεν πανηγύριζε κι όλας γι’ αυτό!

Ενώ στην Ορθόδοξη Εκκλησία κυριαρχούν εθνικιστικές θέσεις, το Οικουμενικό Πατριαρχείο διαφέρει. Με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου έγινε το 1872 στη Κωνσταντινούπολη, Μεγάλη Σύνοδος της Εκκλησίας, η οποία καταδίκασε τον εθνικισμό σαν αίρεση! Παραθέτουμε απόσπασμα από την απόφαση εκείνης της Συνόδου: “Αποκηρύττομεν κατακρίνοντες και καταδικάζοντες τον φυλετισμόν, τουτέστι τας φυλετικάς διακρίσεις και τας εθνικάς έρεις και ζήλους και διχοστασίας εν τη του Χριστού Εκκλησία, ως αντικείμενον τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και τοις ιεροίς κανόσι των μακαρίων Πατέρων ημών… Τους παραδεχομένους τον τοιούτον φυλετισμόν και επ’ αυτώ παραπηγνύναι καινοφανείς φυλετικάς παρασυναγωγάς κηρύττομεν, συνωδά τοίς ιεροίς κανόσιν, αλλοτρίους της μίας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, και αυτό δη τούτο ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ”.

Ο Εθνικισμός είναι Ειδωλολατρεία!

Επίσης, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, δεν πρέπει να έχουμε άλλους θεούς πλην του Ενός Αληθινού Θεού: “NA MH έχεις άλλους θεούς εκτός από μένα“(Έξοδος 20: 3).
Ο εθνικισμός είναι στην πραγματικότητα ειδωλολατρεία, διότι σαν υπέρτατη αξία και αντικείμενο λατρείας, γίνεται στη ζωή του ατόμου, η ιδέα του έθνους που την τοποθετεί πάνω από κάθετί άλλο, ακόμα και τον ίδιο τον Θεό. Και μάλιστα ενώ μπορεί να υπάρχει μια υγιής αγάπη προς την χώρα που γεννηθήκαμε, στην περίπτωση του εθνικισμού δεν μιλάμε πλέον για αγάπη, αλλά για λατρεία τυφλή, γεμάτη μίσος, φανατισμό και τρομερή διαστρέβλωση της αλήθειας. Κι οτιδήποτε γίνεται “θεός μας” είναι ειδωλολατρεία, λατρεία ενός ψεύτικου θεού, ο οποίος δεν έχει την δύναμη να μας σώσει.

Οι συνέπειες του εθνικισμού

Ο εθνικισμός ευθύνεται για τους πολέμους και το χύσιμο άπειρου ανθρώπινου αίματος. Τα νούμερα των θυμάτων από τις στρατιωτικές συγκρούσεις, που έγιναν στον 20ο αιώνα, μετά τούς δύο παγκόσμιους πολέμους είναι τρομακτικά! Έγιναν πάνω από 100 πόλεμοι με αποτέλεσμα: Δύο εκατομμύρια παιδιά, ηλικίας μέχρι 12 ετών, νεκρά από σφαίρες. Πέντε εκατομμύρια παιδιά ανάπηρα. Δώδεκα εκατομμύρια παιδιά άστεγα, χωρίς φαγητό και φροντίδα. Ένα εκατομμύριο παιδιά ορφανά. Ενώ συνολικά, μετά τούς δύο μεγάλους πολέμους του αιώνα, έχουμε πάνω από 20 εκατομμύρια νεκρούς και 40 εκατομμύρια πρόσφυγες ! Κι αυτή τη στιγμή που γράφουμε, οι ένοπλες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο ξεπερνούν τις 40 ! Δηλαδή κάθε άλλο παρά ειρηνικός είναι ο πλανήτης, στον οποίο ζούμε!

Χριστιανοί σκοτώνουν χριστιανούς!

Συχνά, οι εκκλησίες ευθύνονται εξίσου για τους πολέμους, όταν διδάσκουν τα μέλη τους ότι πρέπει να πολεμάνε και να σκοτώνουν τους εχθρούς τους. Είναι χαρακτηριστικό πως η Καθολική Εκκλησία δίδασκε κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα μέλη της, ότι πρέπει να πολεμάνε με θάρρος σε όποια πλευρά κι αν μάχονταν! Κι έτσι Καθολικοί σκότωναν Καθολικούς. Επίσης και οι Ευαγγελικοί συμμετείχαν σε εκείνον τον πόλεμο και συχνά πολεμούσαν από αντιμαχόμενα στρατόπεδα, με αποτέλεσμα πολλοί Ευαγγελικοί να σκοτώνουν άλλους Ευαγγελικούς. Και τώρα δεν έχει αλλάξει η θέση του Καθολικισμού και του Προτεσταντισμού. Απόδειξη ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία (Κόσοβο), όπου στα αντιμαχόμενα μέρη εμπλάκησαν χριστιανοί και των τριών δογμάτων, δηλαδή Ευαγγελικοί και Καθολικοί, ενάντια σε Ορθόδοξους! Ακόμη και ο τ.Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε δηλώσει πως θα “ευλογήσει τα όπλα τα ιερά”. Όπως και οι Αμερικανοί Ευαγγελικοί ηγέτες ευλόγησαν “τα όπλα τα ιερά” του ΝΑΤΟ, λέγοντας ένας απ’ αυτούς, ο Φράνκλιν Γκράχαμ, γιός του γνωστού κήρυκα Μπίλλυ Γκράχαμ, πως “οι χριστιανοί πρέπει να προσεύχονται για τον Πρόεδρο και τα στρατεύματα! Όμως και οι χριστιανοί της άλλης πλευράς, προσεύχονταν για να τους βοηθήσει ο Θεός να νικήσουν τα αντίπαλα “χριστιανικά” στρατεύματα! Ποια απ’ τις δύο αντιμαχόμενες “χριστιανικές” παρατάξεις ο Θεός θα ευλογούσε, αφού και των δύο οι ιερείς τους προσεύχονταν στον ίδιο Θεό για τη νίκη; Και μάλιστα όταν και οι δύο παρατάξεις θεωρούσαν ότι έκαναν “δίκαιο πόλεμο”, η καθεμιά απ’ την πλευρά της…

Ενώ σίγουρα, οι “χριστιανικές” σφαίρες και οι βόμβες, όταν σκοτώνουν ή καταστρέφουν, δεν κάνουν διάκριση στο θρήσκευμα των θυμάτων τους: Μπορεί να είναι απ’ οποιαδήποτε εκκλησία του Χριστιανικού Κόσμου, Καθολικοί, Ορθόδοξοι και Διαμαρτυρόμενοι, ή αλλόθρησκοι ή άθεοι!

Η ατομική βόμβα που έριξαν οι “χριστιανικές” ΗΠΑ στην Χιροσίμα, έπεσε στην Καθολική συνοικία, και γι’ αυτό η Καθολική κοινότητα της πόλης εξοντώθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά! Πάλι δηλαδή χριστιανοί σκότωσαν χριστιανούς! Η ευθύνη των εκκλησιών και η ενοχή αίματος που έχουν μπροστά στον Θεό είναι πολύ μεγάλη, λόγω της θετικής στάσης που έχουν στη συμμετοχή των μελών τους στους πολέμους. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή λέει πως στη Μεγάλη Βαβυλώνα, σύμβολο της Ψεύτικης, κατ’ όνομα “Χριστιανικής” Εκκλησίας, “βρέθηκε αίμα προφητών και αγίων, και όλων των σφαγμένων επάνω στη Γη (Αποκάλυψη 18: 24).

Υπάρχουν καλοί και κακοί πόλεμοι;

Κάποιοι χριστιανοί είναι πρόθυμοι να δηλώσουν πως είναι κατά της στράτευσης σε περίπτωση που η χώρα τους κάνει επιθετικό ή κατακτητικό πόλεμο. Ενώ αντίστοιχα είναι έτοιμοι να συμμετάσχουν στον στρατό σε έναν αμυντικό πόλεμο. Στην πραγματικότητα, στις περισσότερες ένοπλες συγκρούσεις, είναι δυσδιάκριτα τα όρια “αμυντικού” και “επιθετικού” πολέμου. Η κάθε πλευρά, θεωρεί ότι έχει το δίκαιο με το μέρος της, όταν γίνεται ένας πόλεμος. Δηλαδή, για παράδειγμα, στη Γιουγκοσλαβία, οι Σέρβοι θεωρούσαν ότι έκαναν έναν δίκαιο αμυντικό πόλεμο, κατά των Νατοϊκών στρατευμάτων και κατά των Αλβανών ανταρτών. Οι Αλβανοί Κοσοβάροι μαχητές, θεωρούσαν κι αυτοί ότι έκαναν δίκαιο αμυντικό πόλεμο κατά της Σερβικής επιθετικότητας. Ακόμα, και οι Νατοϊκοί, πίστευαν πως έκαναν δίκαιο πόλεμο, κατά του Σέρβικου επεκτατισμού, και υπέρ της προστασίας και άμυνας των Αλβανών προσφύγων! Τελικά, όμως δεν μπορεί να έχουν όλοι δίκιο!

Και για την προαιώνια διαμάχη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, έχουμε να πούμε πως στην αύξηση του εθνικιστικού πάθους έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό η εσωτερική προπαγάνδα και των δύο κρατών. Δηλαδή, ο καθένας απ’ την πλευρά του, οι ΄Ελληνες και οι Τούρκοι, θεωρούν, πως η “άλλη” μεριά είναι προκλητική και επιθετική! Μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργός της Τουρκίας, ο Ερμπακάν, είχε δηλώσει πως η Τουρκία είναι πολύ άτυχη να έχει έναν τέτοιον κακό και επιθετικό γείτονα, όπως η Ελλάδα!

Πρακτικά, όταν κάποιος είναι στρατιώτης έχει ορκιστεί να υπακούει απόλυτα τούς ανωτέρους του, γι’ αυτό δεν έχει δικαίωμα επιλογής όσον αφορά την συμμετοχή του σε αμυντικές ή επιθετικές ενέργειες της μονάδας του. Και συνήθως, οι στρατιώτες δεν έχουν καν ενημέρωση, για το τι πρόκειται να κάνουν! Απλά θα λάβουν μια εντολή να πάνε με την μονάδα τους κάπου, και θα πάνε! Μήπως οι χριστιανοί, εκείνη την ώρα θα κάθονται να ρωτάνε τον διοικητή τους, αν αυτό που θα κάνουν είναι επίθεση ή άμυνα; Άλλωστε η παροιμία λέει ότι “η καλύτερη άμυνα, είναι η επίθεση”! Εάν π.χ. η Ελλάδα κάνει εισβολή και κατάληψη της Νότιας Αλβανίας (Βόρειο Ήπειρο) με την αιτιολογία της προστασίας της Ελληνικής μειονότητας, αυτό θα είναι επίθεση ή άμυνα, δίκαιος ή άδικος πόλεμος; ΄Η εάν κάνει η χώρα μας κατάληψη των Μικρασιατικών παραλίων, αυτό θα είναι επίθεση ή άμυνα, δίκαιος ή άδικος πόλεμος; Μήπως κάποτε δεν ήταν Ελληνικά όλα αυτά; Και η Τουρκία δεν μπορεί π.χ. να καταλάβει Σάμο, Χίο, Λέσβο με την αιτιολογία πως κάποτε ανήκαν σε αυτούς, και πως η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάνης, που προβλέπει να είναι χωρίς στρατό αυτά τα νησιά;

Έτσι κάθε πλευρά πάντα έχει “δίκιο” όταν πολεμάει! Συνεπώς, δεν ευσταθεί η δικαιολογία πως “οι χριστιανοί μπορούμε να πολεμάμε αν είναι δίκαιος ο πόλεμος”. Όλοι οι πόλεμοι είναι κακοί, διότι όλοι έχουν τραγικά αποτελέσματα σε ανθρώπινα θύματα και υλικές ζημιές.

Η Αγία Γραφή για τη σωστή στάση του Χριστιανού

Ποιά πρέπει όμως, να είναι η χριστιανική θέση, σύμφωνα με την Αγία Γραφή κι όχι σύμφωνα με τις γνώμες των εκκλησιαστικών ηγετών; Άραγε ποια στάση είχαν οι πρώτοι χριστιανοί;

Κατ’ αρχήν μία παρατήρηση. Υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ του Ισραήλ και της Εκκλησίας. Ο λαός του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη πολεμούσε τους εχθρούς του, υπερασπιζόμενος τη γη που ο Θεός του είχε δώσει, με σαρκικά όπλα σύμφωνα με την κατεύθυνση και τις οδηγίες του ίδιου του Θεού (Δείτε Πράξεις 7:45, 13: 17-19). Ωστόσο οι πόλεμοι του λαού Ισραήλ δεν είχαν εθνικιστικό αλλά πνευματικό χαρακτήρα, είχαν στόχο την προστασία της γης και του λαού που μοναδικός σε σχέση με τους γείτονές του λάτρευε τον Ένα και μόνο Αληθινό Θεό, καθώς και τη διατήρηση της μοναδικής μονοθεϊστικής θρησκείας πάνω στη γη. Γι’ αυτό και όταν οι Ισραηλίτες έπεφταν σε ειδωλολατρεία ο Θεός τους παρέδιδε στα χέρια των εχθρών τους, και μάλιστα τους διέταζε να παραδοθούν! (όπως στην περίπτωση της εισβολής των Βαβυλωνίων).

Ο λαός του Θεού στην χριστιανική οικονομία όμως αποτελείται από κάθε φυλή, λαό, έθνος και γλώσσα: “Άξιος είσαι, να πάρεις το βιβλίο, και να ανοίξεις τις σφραγίδες του· επειδή, σφάχτηκες, και αγόρασες στον Θεό με το αίμα σου, από κάθε φυλή και γλώσσα και λαό και έθνος” (Αποκάλυψη 5: 9) και είναι διασκορπισμένος ανάμεσα σε όλα τα έθνη, κρατώντας τη γνήσια λατρεία του Ενός και μόνου Αληθινού Θεού, και έχει εντολή να μην πολεμάει τους εχθρούς του με σαρκικά όπλα. Τι γράφει ο απόστολος Παύλος; “Επειδή αν και περπατάμε με σάρκα, όμως δεν πολεμάμε κατά σάρκα, επειδή τα όπλα του πολέμου μας δεν είναι σαρκικά, αλλά δυνατά με τον Θεό για καθαίρεση οχυρωμάτων” (Β’ Κορινθίους 10: 3-4).

Και γιατί οι αληθινοί χριστιανοί δεν πολεμάνε κατά σάρκα; Διότι η διδασκαλία του Ιησού Χριστού, μας το απαγορεύει αυτό. Ο Άρχοντας της Ειρήνης δίδαξε τούς μαθητές του: “Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, επειδή αυτοί θα ονομαστούν γιοί του Θεού … Αγαπάτε τούς εχθρούς σας, αγαθοποιείτε εκείνους που σας μισούν, ευλογείτε εκείνους που σας καταρώνται, και προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν. Σ’ εκείνον που σε χτυπάει επάνω στο σαγόνι, πρόσφερέ του και το άλλο, και από εκείνον που αφαιρεί το ιμάτιό σου, μην εμποδίσεις και τον χιτώνα. … Κι αν αγαπάτε εκείνους που σας αγαπούν, ποια χάρη οφείλεται σε σας; Επειδή και οι αμαρτωλοί αγαπούν εκείνους που τούς αγαπούν. Κι αν αγαθοποιείτε εκείνους που σας αγαθοποιούν, ποια χάρη οφείλεται σε σας; … Πλην, αγαπάτε τούς εχθρούς σας, και αγαθοποιείτε, και δανείζετε, χωρίς να ελπίζετε σε καμμιά απολαβή. Και ο μισθός σας θα είναι μεγάλος, και θα είστε γιοί του Υψίστου (Ματθαίος 5:9, Λουκάς 6: 27-35).

Ο Ιησούς και η θέση του της μή-βίας

Ενδιαφέρον είναι πως ο Ιησούς λέγοντας αυτά τα λόγια είχε υπόψη του και την αντιμετώπιση των Ρωμαίων στρατιωτών, οι οποίοι είχαν υπό την κατοχή τους το Ισραήλ εκείνη την εποχή! (Ματθαίος 5: 38-42, 27: 32). Ο Ιησούς αρνήθηκε να ενθαρρύνει την πολιτική ή στρατιωτική αντίσταση κατά του εχθρικού Ρωμαϊκού κατακτητικού στρατού. Ακόμη και τον φόρο προς την Ρώμη, δεν τον αρνήθηκε! (Ματθ. 22: 15-22). Κι ενώ τότε, θα είχε ο Ιησούς την καλύτερη ευκαιρία να διδάξει στους μαθητές του, το δικαίωμα της πολεμικής αντιμετώπισης ενός εχθρικού στρατού, δεν το έκανε όμως!

Επίσης με τον χρυσό κανόνα που μας έδωσε, όλα όσα θέλετε να κάνουν σε σας οι άνθρωποι, έτσι κι εσείς να κάνετε σ’ αυτούς (Ματθ. 7: 12), πάλι αποκλείει την συμμετοχή των ακολούθων του στους πολέμους. Διότι με άλλα λόγια, ο Ιησούς είπε πως αν θέλετε οι άλλοι, να σας πυροβολούν, να σας βομβαρδίζουν, να σας σκοτώνουν, να σας αφήνουν ανάπηρους, ορφανούς ή χήρες, τότε κάντε κι εσείς το ίδιο! Αν όμως δεν θέλετε αυτές οι βιαιοπραγίες και φρικαλεότητες να γίνονται σε βάρος σας, τότε μην κάνετε κι εσείς αυτά τα πράγματα στους άλλους!

Επίσης ο Μεσσίας απαγόρευσε στους μαθητές του την χρήση όπλων, για οποιονδήποτε λόγο, ακόμη κι ενάντια στους εχθρούς του: “Kαι ξάφνου, ένας, από εκείνους που ήσαν μαζί με τον Iησού, απλώνοντας το χέρι, τράβηξε τη μάχαιρά του, και χτυπώντας τον δούλο τού αρχιερέα, του απέκοψε το αυτί του. Tότε, ο Iησούς λέει σ’ αυτόν: Ξαναβάλε τη μάχαιρά σου στη θέση της· επειδή, όλοι όσοι πιάσουν μάχαιρα, με μάχαιρα θα πεθάνουν” Ματθαίος 26: 51-52.
Όποιος φέρνει σε αιχμαλωσία, θα πάει σε αιχμαλωσία· όποιος φονεύσει με μάχαιρα, αυτός πρέπει να φονευθεί με μάχαιρα. Eδώ είναι η υπομονή και η πίστη των αγίων.” ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΙΩΑΝΝΟΥ 13:10.

Οι Χριστιανοί αποτελούν ένα άλλο έθνος!

Οι αληθινοί μαθητές του Χριστού αποτελούν ένα άλλο έθνος, το οποίο είναι άγιο, έναν άλλο λαό “τον οποίο ο Θεός απέκτησε, για να εξαγγείλετε τις αρετές εκείνου, ο οποίος σας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως”, είναι ένας ξεχωριστός λαός “λαός εκλεκτός, ζηλωτής καλών έργων” (Α’ Πέτρου 2: 9, Τίτος 2: 14). “Το πολίτευμά μας είναι στούς ουρανούς, απ’ όπου και προσμένουμε Σωτήρα, τον Κύριο Ιησού Χριστό” (Φιλιππησίους 3: 20). Η ελπίδα μας είναι στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είναι στον ουρανό, στα δεξιά του Θεού και τον περιμένουμε να επιστρέψει για να εγκαθιδρύσει την βασιλεία του Θεού πάνω στη Γη για πάντα. “Επειδή δεν έχουμε εδώ πόλη που παραμένει αλλά την μέλλουσα επιζητούμε” (Εβραίους 13: 14), “την πόλη που είχε τα θεμέλια, της οποίας τεχνίτης και δημιουργός είναι ο Θεός” (Εβραίους 11:10).

Γι’ αυτό πνευματικά είμαστε “ξένοι και παρεπίδημοι (Α’ Πέτρου 2: 11). Διότι δεν ζούμε ακόμα στην αληθινή πατρίδα μας, την Βασιλεία του Θεού, στην οποία “δικαιοσύνη κατοικεί” (Β’ Πέτρου 3: 13). Είμαστε πρεσβευτές, λοιπόν, υπέρ του Χριστού (Β’ Κορ.5:20). Οι Χριστιανοί σε όποιο κράτος κι αν ζούμε, στην ουσία ζούμε σε μία ξένη χώρα, διότι είμαστε υπήκοοι και πρεσβευτές ενός άλλου κράτους, της Βασιλείας του Θεού και του Χριστιανικού Έθνους. “Είμαστε κι εμείς μέσα σ’ αυτό τον κόσμο” (Α’ Ιωάννου 4:17), αλλά δεν είμαστε μέρος αυτού του κόσμου. “Αν ήσασταν από τον κόσμο, ο κόσμος θα αγαπούσε το δικό του. Επειδή όμως, δεν είστε απ’ τον κόσμο , αλλ’ εγώ σας διάλεξα από τον κόσμο, γι’ αυτό ο κόσμος σας μισεί” (Ιωάννης 15: 19), και “Aπό τον κόσμο δεν είναι, όπως εγώ δεν είμαι από τον κόσμο” είπε ο Ιησούς. (Ιωάννης 17: 16).

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η “Επιστολή Προς Διόγνητον”, ένα απολογητικό κείμενο των πρώτων Χριστιανών (3ος μ.Χ. αι.), για τους Χριστιανούς, κάθε ξένη γη είναι πατρίδα τους, και κάθε πατρίδα είναι ξένη γη“.

Πνευματικός ο πόλεμος των Χριστιανών, των στρατιωτών του Χριστού

Ο πόλεμος που διεξάγουν οι αληθινοί χριστιανοί δεν γίνεται εναντίον άλλων εθνοτήτων, αλλά εναντίον των πονηρών πνευματικών δυνάμεων: η πάλη μας δεν είναι ενάντια σε αίμα και σάρκα, αλλά ενάντια στις αρχές, ενάντια στις εξουσίες, ενάντια στούς κοσμοκράτορες του σκότους τούτου του αιώνα, ενάντια στα πνεύματα της πονηρίας στα επουράνια” (Εφεσίους 6: 12). Θα πρέπει να πολεμάμε με σαρκικά όπλα τούς ανθρώπους που είναι εχθροί μας όσον αφορά το Ευαγγέλιο; Όχι μόνο δεν πρέπει να τους πολεμάμε, αλλά όπως είδαμε πιο πριν, θα πρέπει να τους αγαπάμε! Κι όχι να βλάψουμε όσους μας βλάπτουν, αλλά να προσευχόμαστε γι’ αυτούς και να κάνουμε το καλό σε αυτούς!

Σε κανένα μην ανταποδίδετε κακό αντί κακού. Προνοείτε τα καλά ενώπιον όλων των ανθρώπων … Αγαπητοί, μην εκδικείτε τον εαυτό σας, αλλά δώστε τόπο στην οργή, επειδή είναι γραμμένο ‘Σε μένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα κάνω ανταπόδοση, λέει ο Κύριος’. Αν λοιπόν, ο εχθρός σου πεινάει, δίνε του να φάει, αν διψάει, δίνε του να πιεί, επειδή, κάνοντας αυτό, θα επισωρεύσεις κάρβουνα φωτιάς επάνω στο κεφάλι του. Μη νικάσαι από το κακό, αλλά νίκα το κακό διαμέσου του αγαθού (Ρωμαίους 12: 17-21).

Η Γραφή διδάσκει ότι είμαστε στρατιώτες του Ιησού Χριστού: “Eσύ, λοιπόν, να κακοπαθήσεις ως καλός στρατιώτης τού Iησού Xριστού. Kανένας στρατευόμενος δεν εμπλέκεται στις βιοτικές υποθέσεις, για να αρέσει σ’ αυτόν που τον στρατολόγησε” (Β’ Τιμ. 2: 3-4). Μπορούμε άραγε, παράλληλα να είμαστε και στρατιώτες του κόσμου; “Κανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δύο κυρίους, επειδή, ή τον έναν θα μισήσει και τον άλλον θα αγαπήσει, ή στον έναν θα προσκολληθεί και τον άλλον θα καταφρονήσει” (Ματθ. 6: 24).

Η Αγάπη είναι το χαρακτηριστικό σημείο των αληθινών χριστιανών

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό των αληθινών ακολούθων του Ιησού είναι η αγάπη μεταξύ τους, ανεξάρτητα του έθνους ή της φυλής που ανήκει κανείς: “Μια καινούργια εντολή σας δίνω: Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον, όπως εγώ σας αγάπησα κι εσείς να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Από τούτο θα γνωρίσουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν έχετε αγάπη ο ένας προς τον άλλον (Ιωάνννης 13: 34-35). Πώς όμως πολλοί ονομαζόμενοι χριστιανοί, Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί δείχνουν αγάπη προς τους ομοπίστους τους, όταν λαβαίνοντας μέρος στους στρατούς των εθνών και τις πολεμικές συγκρούσεις, σκορπάνε τον θάνατο και την καταστροφή στο αντίπαλο έθνος, στο οποίο επίσης υπάρχουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, Καθολικοί, Ευαγγελικοί, Πεντηκοστιανοί;

Τι λέει η Αγία Γραφή; “Να αγαπάμε ο ένας τον άλλον, όχι όπως ο Κάιν, που ήταν από τον πονηρό και έσφαξε τον αδελφό του…Εμείς γνωρίζουμε ότι έχουμε μεταβεί από τον θάνατο στην ζωή, επειδή αγαπάμε τούς αδελφούς. Εκείνος που δεν αγαπάει τον αδελφό του, μένει μέσα στον θάνατο. Καθένας που μισεί τον αδελφό του, είναι ανθρωποκτόνος, και ξέρετε ότι κάθε ανθρωποκτόνος δεν έχει αιώνια ζωή, που να μένει μέσα του (Α’ Ιωάννου 3: 11-15). Οφείλουμε όσοι είμαστε μαθητές του Ιησού, να έχουμε αυτή την αγάπη μεταξύ μας, η οποία ξεπερνά τα εθνικά σύνορα. Η Γραφή λέει: “Είτε λοιπόν τρώτε, είτε πίνετε, είτε κάνετε κάτι, νά κάνετε τα πάντα προς δόξαν του Θεού(Α’ Κορ. 10:31). Μπορούν οι χριστιανοί να πάρουν τα όπλα προς εξόντωση απίστων (ατακτοποίητων με τον Θεό) και πιστών (αδελφών μας εν Χριστώ) για τη δόξα του Θεού; Ποιός μπορεί να απαντήσει “Ναί” με καθαρή χριστιανική συνείδηση;

Η μη ομοζυγία με τους απίστους

Η Αγία Γραφή λέει: “Μην ομοζυγείτε με τους απίστους, διότι ποια συμμετοχή έχει η δικαιοσύνη με την ανομία, ποια κοινωνία το φως με το σκοτάδι; (Β’ Κορινθίους 6:14). Όπως οι χριστιανοί δεν πρέπει να μπαίνουν κάτω από τον ίδιο ζυγό με μη πιστούς, με το να παντρεύονται ή να συνεταιρίζονται με ανθρώπους απίστους, πολύ περισσότερο δεν επιτρέπεται να μπούν κάτω από τον ίδιο ζυγό με τους απίστους στον στρατό και τον πόλεμο, και μάλιστα κάτω από τις διαταγές ασεβών αξιωματικών! Η εντολή της Γραφής παραβιάζεται οφθαλμοφανώς όταν κάποιος χριστιανός γίνεται ένα με τους μη χριστιανούς, και μάλιστα για έναν κακό σκοπό: την ενεργή συμμετοχή σε οργανισμό ένοπλης βίας που στην αποστολή του έχει να σκοτώσουν και να τραυματίσουν ανθρώπους, κατ’ εικόνα Θεού πλασμένους!

Η αγάπη συνεχίζεται ακόμα και στον πόλεμο!

Η χριστιανική συμπεριφορά και ηθική δεν έχει εξαιρέσεις στην περίπτωση πολέμου. Η εντολή που λάβαμε είναι “να γίνετε άγιοι σε κάθε διαγωγή (Α’ Πέτρου 1: 15). Να είμαστε άγιοι, ακόμα και στην περίπτωση πολέμου! Δηλαδή, ακόμη και σε μια τέτοια άσχημη κατάσταση, θα πρέπει να αγαπάμε τους όποιους εχθρούς μας, να τους αγαθοποιούμε, να προσευχόμαστε γι’ αυτούς και να συνεχίσουμε να εμπιστευόμαστε τον Ουράνιο Πατέρα μας.

Η υπακοή στον Θεό και στις εξουσίες

Κι ενώ βέβαια, οι χριστιανοί υπακούουν στις πολιτικές εξουσίες, πληρώνοντας κανονικά τους φόρους τους και σεβόμενοι τους κυβερνήτες του έθνους, η υπακοή στον Θεό είναι ανώτερη όταν συγκρούεται με τη θέληση της Πολιτείας. “Πρέπει να πειθαρχούμε στον Θεό περισσότερο, παρά στους ανθρώπους (Πράξεις 5: 29). Υπάρχουν περιπτώσεις που θα κληθούν οι αληθινοί χριστιανοί να πληρώσουν το κόστος του να ακολουθούν τον Ιησού Χριστό ως τον Κύριό τους. Πρέπει, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού, να βάλουμε Αυτόν πάνω απ΄όλα! Πάνω από πατέρα, μητέρα, γυναίκα, παιδιά, αδέλφια, την ζωή μας, τα υπάρχοντά μας, πάνω απ’ το κάθετί, άρα και το κατά σάρκα έθνος μας, πρέπει να είναι ο Χριστός (Λουκάς 14: 25-33).

Ο Ιησούς Χριστός έχει ανώτερη εξουσία, “πάνω από κάθε αρχή και εξουσία και δύναμη και κυριότητα, πάνω από καθετί που ανήκει όχι μόνο στον τωρινό αλλά και στον μελλοντικό κόσμο. Τα σύμπαντα τα υπέταξε [ο Θεός] στην εξουσία του, κι αυτόν τον ίδιο τον Χριστό τον έδωσε στην εκκλησία ως υπέρτατο αρχηγό (Εφεσίους 1: 21-22, Δημοτική Μετάφραση Ελλ.Βιβλικής Εταιρίας). Οι χριστιανοί πρέπει να υπακούν ως ανώτατη εξουσία, υψηλότερη από κάθε ανθρώπινη κυβέρνηση, τον Ιησού! Και για τους ονομαζόμενους χριστιανούς, οι οποίοι δεν υπακούν σε Αυτόν, καθώς συμμετέχουν στις ένοπλες συγκρούσεις, ο Ιησούς ρωτάει: “Γιατί με προσφωνείτε ‘Κύριε, Κύριε’ και δεν εφαρμόζετε αυτά που σας λέω; (Λουκάς 6:46). Ο Κύριος Ιησούς μας προτρέπει: “Αν με αγαπάτε, τηρήστε τις εντολές μου (Ιωάννης 14:15). Και οι εντολές του είναι να αγαπάμε τους αδελφούς μας και τους εχθρούς μας.

Θα αποφασίσουμε να γίνουμε ΣΕ ΟΛΑ ακόλουθοι του Ιησού απ’ τη Ναζαρέτ, του Υιού του Θεού; Θα αποφασίσουμε να είμαστε “φως για τον κόσμο”; Θα αφήσεις “να λάμψει και το δικό σου φως μπροστά στους ανθρώπους, για να δούν τα καλά σου έργα και να δοξολογήσουν τον ουράνιο Πατέρα σου; ” (Ματθ. 5: 14-16). Θα είσαι “το αλάτι για τον κόσμο; (Ματθ.5:13).

Συμμετέχοντας οι χριστιανοί στους στρατούς των εθνών και στους πολέμους, παραβαίνουν την διδασκαλία του Ιησού Χριστού και των Αποστόλων. Αντί να μεταδίδουν τα χαρμόσυνα νέα του Ευαγγελίου της Ζωής, εκπαιδεύονται για να σκορπάνε θάνατο, δυστυχία και άπειρο πόνο, κάνοντας ακριβώς το έργο του διαβόλου που είναι ανθρωποκτόνος (Ιωάννης 10:10). Η Αγία Γραφή είναι σαφής: “ Όποιος λέει ‘Τον γνώρισα’, δεν τηρεί όμως τις εντολές Του, είναι ψεύτης, δε λέει την αλήθεια. Όποιος όμως υπακούει στο λόγο Του, ασφαλώς αυτός αγαπάει το Θεό με όλη του την καρδιά..(Α΄ Ιωαν. 2:4-5).

Τι θα έκανε ο Ιησούς στον πόλεμο;

“Όποιος λέει πως μένει σταθερά ενωμένος μαζί του οφείλει να ζει όπως ακριβώς έζησε εκείνος(Α΄ Ιωαν. 2:6). Φαντάζεστε τον Ιησού να σκορπάει τον θάνατο και τη δυστυχία παντού, συμμετέχοντας στους στρατούς των εθνών του κόσμου; Φαντάζεστε τον Ιησού να κρατάει ένα πυροβόλο όπλο, ή να χειρίζεται τανκς, ή να βομβαρδίζει τους αμάχους οδηγώντας πολεμικό αεροπλάνο; Αν όχι, τότε πως μπορούν πολλοί αυτοαποκαλούμενοι ‘χριστιανοί’ να κάνουν ακριβώς αυτό;

Και ο Ιησούς ασφαλώς δεν πήγε στρατιώτης ούτε με τον Ρωμαϊκό στρατό, ούτε με το Εβραϊκό απελευθερωτικό κίνημα των Ζηλωτών, ενώ είχε την δυνατότητα να το κάνει, αν ενέκρινε κάτι τέτοιο! Πρέπει να μιμούμαστε το παράδειγμα του Κυρίου Ιησού Χριστού: “Δεδομένου ότι, σε τούτο προσκληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για χάρη σας, αφήνοντας παράδειγμα σε σας, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του, ο οποίος ‘δεν έκανε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του’. Ο οποίος καθώς τον λοιδορούσαν, δεν ανταπέδιδε λοιδορίες, πάσχοντας δεν απειλούσε, αλλά παρέδινε τον εαυτό του σ’ αυτόν που κρίνει δίκαια” (Α’ Πέτρου 2: 21-23).

Πρακτικά, υπάρχει αυτή τη στιγμή και στη χώρα μας, η εναλλακτική κοινωνική θητεία για τους αντιρρησίες συνείδησης στην υποχρεωτική στράτευση. Έτσι οι χριστιανοί τώρα, μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτή την δυνατότητα, δηλαδή αντί να κάνουν ένοπλη στρατιωτική θητεία, να προσφέρουν κοινωνικές υπηρεσίες σε νοσοκομεία, σχολεία, ιδρύματα κλπ.
Αλλά τα παιδιά του Θεού μπορούν να προσευχηθούν και να εκζητήσουν την οδηγία του Θεού στο συγκεκριμένο ζήτημα. Τι ακριβώς να κάνουν ή όχι. Μπορούν με τη θαρραλέα στάση τους άρνησης συμμετοχής τους στους πολέμους και στους κοσμικούς στρατούς, να δείξουν ότι είναι πραγματικοί ακόλουθοι και μαθητές του Άρχοντα της Ειρήνης, του Ιησού Χριστού!

Μανώλης Καλομοίρης

Σημείωση: Το άρθρο ελαφρά διορθωμένο αναδημοσιεύεται από το αρχικό άρθρο που εμφανίστηκε στο Περιοδικό Ο ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ τεύχος 7 -Ιούνιος/ Ιούλιος/ Αύγουστος 1999.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *