ΤΟ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΩΣ ΘΕΑΤΗΣ;

-Του Darryl M. Erkel, πανεπιστημιακού καθηγητή Θεολογίας-

Όταν οι περισσότεροι Χριστιανοί σκέφτονται να παρευρεθούν στην εκκλησία, συνήθως σκέφτονται να κάθονται σιωπηλά στο κάθισμά τους και να παρακολουθούν τη διακονία ενός επιλεγμένου και πολύ λίγων προνομιούχων (δηλαδή, του πάστορα και των συνεργατών του). Ξέρουν ότι αναμένονται πολύ λίγα από αυτούς – τους «λαϊκούς».

Στην πραγματικότητα, η ίδια η ιδέα του να έρθετε στην εκκλησία για να οικοδομήσετε και να υπηρετήσετε αμοιβαία τους αγίους, είναι ξένη στη σκέψη των περισσότερων πιστών. Και όμως, η Καινή Διαθήκη δεν γνωρίζει τίποτα από μια αδρανή, ιεροσύνη των πιστών, των οποίων η μόνη λειτουργία είναι να απορροφούν παθητικά κηρύγματα και να περνάνε ο ένας στον άλλον το καλάθι με τις συνεισφορές! Αλλά δεν είναι αυτή η παθητικότητα από μέρους των μελών το πιο προφανές πράγμα στις εκκλησιαστικές συναθροίσεις μας;

Σε αντίθεση με τις ανθρωπινες παραδόσεις μας, η Καινή Διαθήκη διδάσκει ότι η συνάντηση με τους αδελφούς είναι μια συμμετοχική εκδήλωση όπου κάθε πιστός επιτρέπεται να συνεισφέρει το πνευματικό του χάρισμα για το κοινό καλό (Α Κορινθίους 12: 7 · 14:26). Σκεφτείτε τα ακόλουθα αποσπάσματα και αναρωτηθείτε: “Η εκκλησία μου μού επιτρέπει να συνεισφέρω με αυτόν τον τρόπο;“:

Έχοντας δε διάφορα χαρίσματα, σύμφωνα με τη χάρη που δόθηκε σε μας, είτε προφητεία, ας προφητεύουμε σύμφωνα με την αναλογία τής πίστης· είτε διακονία, ας καταγινόμαστε στη διακονία· είτε κάποιος διδάσκει, ας καταγίνεται στη διδασκαλία· είτε κάποιος προτρέπει, στην προτροπή· αυτός που μεταδίδει, ας μεταδίδει με απλότητα· ο προϊστάμενος, ας προΐσταται με επιμέλεια· αυτός που ελεεί, ας ελεεί με πρόσχαρη διάθεση.” (ΡΩΜΑΙΟΥΣ 12:6-8)

Yπάρχουν διαιρέσεις χαρισμάτων, το Πνεύμα όμως είναι το ίδιο· υπάρχουν και διαιρέσεις διακονιών, ο Kύριος όμως είναι ο ίδιος· υπάρχουν και διαιρέσεις ενεργημάτων, ο Θεός όμως είναι ο ίδιος, που ενεργεί τα πάντα μέσα σε όλους. Σε κάθε έναν, όμως, δίνεται η φανέρωση του Πνεύματος προς το συμφέρον. ” (ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 12:4-7. Δες και τα εδάφια 8-14).

Έτσι κι εσείς, επειδή είστε ζηλωτές πνευματικών χαρισμάτων, να ζητάτε στο να περισσεύετε σ’ αυτά για την οικοδομή τής εκκλησίας.” (ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 14:12 ).

Tι πρέπει, λοιπόν, αδελφοί; Όταν συνέρχεστε, κάθε ένας από σας έχει ψαλμόν, έχει διδασκαλία, έχει γλώσσα, έχει αποκάλυψη, έχει ερμηνεία· όλα ας γίνονται για οικοδομή” (Α ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 14:26. Δες και τα εδάφια 27-32).

Nα βαστάζετε ο ένας τα βάρη τού άλλου, και να εκπληρώσετε έτσι τον νόμο τού Xριστού.” (ΠΡΟΣ ΓΑΛΑΤΑΣ 6:2)

αλλά, ζώντας την αλήθεια με αγάπη, να αυξηθούμε σ’ αυτόν σε όλα, αυτός που είναι η κεφαλή, ο Xριστός· από τον οποίο ολόκληρο το σώμα, καθώς συναρμολογείται και καθώς συνδέεται με κάθε συνάφεια των μελών που συνεργούν, σύμφωνα με την ανάλογη ενέργεια καθενός μέρους ξεχωριστά, κάνει την αύξηση του σώματος, για τη δική του οικοδομή, με αγάπη” (ΕΦΕΣΙΟΥΣ 4:15-16).

O λόγος τού Xριστού ας κατοικεί μέσα σας πλούσια, με κάθε σοφία· διδάσκοντας και νουθετώντας ο ένας τον άλλον, με ψαλμούς και ύμνους και πνευματικές ωδές, ψάλλοντας με χάρη από την καρδιά σας στον Kύριο” (Κολοσσαείς 3:16. Δες και Εφεσίους 5:19).

και ας φροντίζουμε ο ένας για τον άλλον, παρακινώντας σε αγάπη και καλά έργα· μη αφήνοντας το να συνερχόμαστε μαζί, όπως είναι συνήθεια σε μερικούς, αλλά προτρέποντας ο ένας τον άλλον· και, μάλιστα, τόσο περισσότερο όσο βλέπετε να πλησιάζει η ημέρα“. (Εβραίους 10:24-25. Δες και Α Θεσσαλονικείς 5:11,14).

Kάθε ένας, ανάλογα με το χάρισμα που πήρε, να υπηρετείτε ο ένας τον άλλον σύμφωνα μ’ αυτό, ως καλοί οικονόμοι τής πολυειδούς χάρης τού Θεού. Aν κάποιος μιλάει, ας μιλάει σαν κάποιον που μιλάει λόγια Θεού· αν κάποιος υπηρετεί, ας υπηρετεί σαν κάποιον που υπηρετεί από τη δύναμη που χορηγεί ο Θεός, για να δοξάζεται σε όλα ο Θεός διαμέσου τού Iησού Xριστού” (Α Πέτρου 4:10-11).

Υπό το φως των παραπάνω κειμένων, οι πρώτες εκκλησιαστικές συναθροίσεις σηματοδοτήθηκαν από την αμοιβαία διακονία και οικοδόμηση – ή – χαρακτηρίζονταν από σιωπηλούς αγίους που κάθονταν παθητικά στα καθίσματά τους; Οι συναντήσεις τους επικεντρώνονταν στα χαρίσματα και τη συνεισφορά κάθε πιστού που ήταν παρών – ή – επικεντρώνονταν πάνω σε έναν άνδρα και στο περίφημο κήρυγμά του;

Αν η Καινή Διαθήκη διδάσκει ότι η συγκέντρωση των αγίων πρέπει να χαρακτηρίζεται από την πολλαπλή συμμετοχή και την άσκηση των πνευματικών μας χαρισμάτων, γιατί οι περισσότεροι από εμάς έρχονται στην εκκλησία και δεν λένε ή δεν κάνουν τίποτα; Γιατί οι ποιμένες ή οι κήρυκες δεν ενθαρρύνουν τα μέλη τους να υπηρετούν και να οικοδομούν ο ένας τον άλλον το πρωί της Κυριακής; Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να δικαιολογούμε την ανάθεση της ευθύνης μας για αμοιβαία οικοδόμηση και διακονία στους επαγγελματίες [ή μη επαγγελματίες] κληρικούς; Ένας αδελφός το είπε καλά: “Έχουμε επικεντρώσει όλη τη διακονία μας στους αμειβόμενους [ή μη] επαγγελματίες μας και έτσι πουλήσαμε τα πρωτοτόκια για ένα κάθισμα στην εκκλησιαστική αίθουσα.”

Η αλήθεια είναι ότι οι παραδοσιακοί και σύγχρονοι τρόποι μας να λειτουργούμε την εκκλησία με τους “λαϊκούς” ως παθητικούς θεατές και τους υπερενεργητικούς “κληρικούς” της να κάνουν όλα τα καθήκοντα της διακονίας, δεν έχει καμία βάση στη Καινή Διαθήκη.

Ο Edward Schweizer, στην περιγραφή του για την παλαιοχριστιανική λατρεία, γράφει:

Η συλλογικότητα της εκκλησίας και των υπηρεσιών της δεν είναι αυτή ενός θεατρικού κοινού, όπου ένας ή περισσότεροι αμειβόμενοι ηθοποιοί ενεργούν στη σκηνή, ενώ όλοι οι άλλοι κοιτάζουν. Ο καθένας συμμετέχει με το ειδικό χάρισμά του. . . . Το σώμα του Χριστού δεν είναι ένα σώμα στρατιωτών στο οποίο βλέπει κανείς στη καλύτερη περίπτωση, το λαιμό του ανθρώπου που κάθεται μπροστά. . . Είναι ένα σώμα που αποτελείται από μέλη που ζουν αμοιβαία και όλοι μιλάνε , ερωτούν , προκαλούν ο ένας τον άλλον, παρηγορούν, μοιράζονται τον Χριστό και τα δώρα Του “. (“The Service of Worship,” Neotestamentica [Zwingli: Zurich, 1963] pp.335-336).

Ο αείμνηστος Martin Lloyd -Jones, πάστορας στο παρεκκλήσι του Westminster, έχει πει:

Δίνουμε στα μέλη της εκκλησίας επαρκή ευκαιρία να ασκήσουν τα χαρίσματά τους; Οι εκκλησίες μας ανταποκρίνονται στη ζωή της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης; Ή υπάρχει υπερβολική συγκέντρωση στα χέρια των κηρύκων και των κληρικών; Λέτε, “Παρέχουμε την ευκαιρία για τα χαρίσματα των άλλων σε δραστηριότητες που γίνονται μια φορά την εβδομάδα τη νύχτα.” Αλλά εξακολουθώ να ρωτώ: Εκδηλώνουμε την ελευθερία της εκκλησίας της Καινής Διαθήκης; . . . Όταν κάποιος κοιτάζει την εκκλησία της Καινής Διαθήκης και την αντιπαραθέτει αυτήν την εκκλησία, με την εκκλησία σήμερα, ακόμη και τις εκκλησίες μας, κάποιος φοβάται τη διαφορά. Στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης βλέπουμε σθένος και δραστηριότητα. βλέπει κανείς μια ζωντανή κοινότητα, έχοντας επίγνωση της δόξας και της ευθύνης της, με ολόκληρη την εκκλησία, όπως ήταν, μια ευαγγελιστική δύναμη. Η ιδέα των ανθρώπων που ανήκουν στην εκκλησία για να έρθουν να καθίσουν και να διπλώσουν τα χέρια τους και να ακούσουν, με μόλις δύο ή τρεις να κάνουν τα πάντα, είναι εντελώς ξένη στην Καινή Διαθήκη, και μου φαίνεται ότι είναι ξένο από αυτό που πάντα ήταν το χαρακτηριστικό της εκκλησίας σε περιόδους αναζωπύρωσης και αφύπνισης” (Knowing the Times [Carlisle, PA: The Banner of Truth Trust, 1989] pp.195-196).

Εάν οι ιδέες που περιέχονται σε αυτό το άρθρο είναι αληθείς, δεν είναι προφανές, λοιπόν, ότι απομακρυνθήκαμε σοβαρά από τη διδασκαλία της Γραφής; Σας ενοχλεί ότι τα περισσότερα από αυτά που συνδέουμε με την «εκκλησία» δεν έχουν καμία σχέση με την Καινή Διαθήκη (π.χ., εκκλησιαστικά κτίρια, ένας μόνος άνθρωπος που αναδεικνύεται ως «πάστορας», το Δείπνο του Κυρίου όχι ως κοινό γεύμα, επιτροπές ποιμαντικής αναζήτησης );

Πώς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι παίρνουμε την Καινή Διαθήκη στα σοβαρά ως τον «κανόνα της πίστης και της πρακτικής» μας, αλλά όμως απορρίπτουμε τα ξεκάθαρα, αναμφισβήτητα πρότυπα συλλογικής συμμετοχής των πιστών που σηματοδότησαν τις πρώτες αποστολικές εκκλησίες; Αν η τρέχουσα πρακτική μας έρχεται σε αντίθεση με την Καινή Διαθήκη, γιατί συνεχίζουμε να την επιβεβαιώνουμε ως τον αλάθητο οδηγό μας; Γιατί δεν παραδεχόμαστε απλώς ότι δεν μας ενδιαφέρει πραγματικά τι λέει η Καινή Διαθήκη και ότι προτιμούμε τον τρόπο της παράδοσης για να κάνουμε πράγματα; Τι είστε διατεθειμένοι να κάνετε για αυτό;

Αν θέλουμε να δούμε πραγματική ανανέωση της εκκλησίας, πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε ενάντια στις ψευδείς εκκλησιαστικές παραδόσεις και πρακτικές. Πρέπει να επανεξετάσουμε τις απόψεις μας για την τοπική εκκλησία, τη διακονία της και τη μορφή της ηγεσίας της εκκλησίας – και να προσπαθήσουμε να συμμορφώσουμε όλα όσα λέμε και κάνουμε με βάση τα πρότυπα της Καινής Διαθήκης. Όπως είπε ο John Stott: “Το σήμα κατατεθέν ενός αυθεντικού ευαγγελισμού δεν είναι η άκριτη επανάληψη των παλαιών παραδόσεων, αλλά η προθυμία να υποβληθεί κάθε παράδοση, όσο αρχαία και να είναι, σε νέο Βιβλικό έλεγχο και, εάν είναι απαραίτητο, να την μεταρρυθμίσουμε” (“Basic Stott,” Christianity Today [Jan.8, 1996]).

“Μπροστά στον Λόγο του Θεού ο καθένας πρέπει να πάρει θέση” — Μαρτίνος Λούθηρος.

Γραμμένο από τον Darryl M. Erkel (1994)

Μετάφραση του άρθρου IS ATTENDING CHURCH A SPECTATOR EVENT? από τον Μανώλη Καλομοίρη

2 thoughts on “ΤΟ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ ΩΣ ΘΕΑΤΗΣ;

  1. Καλά τα λέει το άρθρο. Δεν ξέρω αν έχετε υπόψη όμως ότι:
    -Στις περισσότερες πεντηκοστιανές εκκλησίες εδώ στην Ελλάδα, όσοι έχουν χάρισμα προφητείας μπορούν να το εξασκούν ελεύθερα στη σύναξη, χωρίς να έχουν απαραίτητα καποια διοικητική διακονία (πρεσβύτερος,ποιμένας)…
    Αυτό από μόνο του για μένα ειναι ένα σημαντικό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι δεν υπάρχει περιθωριο βελτίωσης.

    -Επίσης, σε αυτές τις συνάξεις κατά καιρούς μπορεί να ακούσει κανείς από τον άμβωνα μηνύματα, ομολογίες ή και ολόκληρο κήρυγμα ακόμα και από ανθρώπους που δεν έχουν κάποια διοικητική διακονία. Και μάλιστα, υπάρχουν αρκετές συνάξεις όπου ακόμα κι όσοι έχουν διοικητική διακονία δεν είναι επαγγελματίες ποιμένες και κήρυκες-δεν το κάνουν επ’αμοιβή δηλαδή και μετά από θεολογική εκπαίδευση.

    -Τέλος, σε πιο τακτική βάση, συχνά υπάρχουν συμμελέτες όπου μπορούν να συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως,με ερωτήσεις, απορίες ή ακόμα και καταθέτοντας τη δική τους γνώμη και άποψη σε κάποιο θέμα.

    Και ίσως γι’αυτό η επισήμανση αυτού του προβλήματος που τονίζει το άρθρο δεν έχει τόση απήχηση σε ανθρώπους αυτού του χώρου σαν εμένα, καθώς έχουμε την εντύπωση εκ πείρας ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα όσο παρουσιάζονται, τουλάχιστον όχι στη δική μας περίπτωση…

    Δε λέω ότι είναι όλα ιδανικά τα πράγματα σε τέτοιες συναθροίσεις ή ότι δεν υπάρχουν άλλου είδους παθογένειες και προβλήματα.
    (εξάλλου ακόμα και στις εκκλησίες της Γραφής βλέπουμε ότι υπήρχαν προβλήματα, που θίγονται μέσα από τις επιστολές και την Αποκάλυψη.)
    Απλά λέω ότι ,όσον αφορά το πρόβλημα που θίγει το άρθρο, κάποιοι έχουν πολλά ελαφρυντικά…

    1. Αγαπητέ Γιάννη χαίρομαι που βρήκες καλό το άρθρο αυτό.
      Δεν λες σε ποιες πεντηκοστιανές εκκλησίες αναφέρεσαι, αλλά υποθέτω από αυτά που περιγράφεις, εννοείς την Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία Πεντηκοστής (ΕΑΕΠ).
      Γιατί σε πολλές πεντηκοστιανές εκκλησίες εκτός ΕΑΕΠ δεν επιτρέπεται το χάρισμα της προφητείας δημόσια, παρά αν κανείς αισθάνεται ότι έχει κάποια προφητεία πρέπει πρώτα να το πει στον ποιμένα, και αν ο ποιμένας το εγκρίνει, μπορεί να διαβαστεί στην εκκλησία.
      Αλλά θα παραθέσω από την επίσημη ιστοσελίδα της ΕΑΕΠ πως λειτουργεί η εκκλησία και γίνονται οι συναθροίσεις, για να κρίνεις εσύ αν αυτό που περιγράφει έχει σχέση με την ελεύθερη συμμετοχική λειτουργία των πιστών σε κάθε συνάθροιση (όπως τεκμηριώνει το άρθρο), ή είναι η κυριαρχία του ενός ανδρός με τους υπόλοιπους ως παθητικό ακροατήριο:
      Η Λατρεία προς τον Κύριο Ιησού Χριστό γίνεται στην εκκλησία κάθε Κυριακή:
      Από τις 9.45 – 10.30 γίνεται διδασκαλία του ευαγγελίου από τον αδ. Νίκο Νικολακόπουλο ο οποίος αναλύει τα χωρία-εδάφια του ευαγγελίου σε συνέχειες.
      Από τις 10.30 – 12.00 αφιερώνεται η ώρα στην Λατρεία στον Ιησού Χριστό με ύμνους λατρείας, ανάγνωση της βίβλου συνήθως με μήνυμα από την Παλαιά Διαθήκη και κήρυγμα από την Καινή Διαθήκη από τον ποιμένα – επίσκοπο Σπύρο Λ. Φέγγο, και τέλος υμνωδία και προσευχή τόσο για ασθενείς πιστούς (ευχέλαιο) όσο και για την προετοιμασία-προσευχή των πιστών για την συμμετοχή στην Θεία Ευχαριστία.
      Στις 12.00 -12.30 τελείται το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας με μικρό μήνυμα αγιασμού και την κλάση του άρτου και διαμοίραση του οίνου.
      Στο τέλος γίνεται η προαιρετική και συνεισφορά των πιστών για τις ανάγκες της εκκλησίας, ανακοινώσεις και προσευχή κλεισίματος της λατρείας

      Και η λειτουργία τις καθημερινές πάλι είναι μονόλογοι που γίνονται από διαφορετικό κήρυκα κάθε μέρα:
      Η διδασκαλία γίνεται καθημερινά 20.00 – 21.00 το βράδυ. Η διδασκαλία γίνεται με κηρύγματα και μαθήματα μέσα από τον λόγο του Θεού. Αναλυτικότερα:
      Δευτέρα: Γίνονται μαθήματα από την Βίβλο από τον πρεσβύτερο Δανιήλ Γρίβα.
      Τρίτη: Γίνονται μαθήματα από την Καινή Διαθήκη από τον ποιμένα Σπύρο Φέγγο.

      Είναι θετικό ότι κηρύττουν όχι μόνο πρεσβύτεροι αλλά και απλοί πιστοί, αλλά και αυτό δεν παύει να είναι μονόλογος χωρίς δυνατότητα συμμετοχής των άλλων πιστών.
      Είναι θετικό ότι δεν αμείβονται οι κήρυκες, αλλά και αυτό δεν αλλάζει την ουσία της κυριαρχίας του ενός ανδρός με παθητικό ακροατήριο του άλλους πιστούς.
      Είναι πολύ καλό που υπάρχουν όπως λες κάποιες συμμελέτες, γιατί γενικά σπανίζουν στον διαμαρτυρόμενο χώρο.
      Οπότε λόγω και της προσωπικής μου εμπειρίας από τον ελληνικό χώρο, όλες οι ευαγγελικές και πεντηκοστιανές εκκλησίες λειτουργούν βασικά και κύρια ως one man show που έχουν ένα πρόγραμμα στο οποίο λειτουργούν ο κήρυκας και 2-3 άλλοι, και όλοι οι άλλοι πιστοί κάθονται ως παθητικό ακροατήριο και θεατές στη συντριπτική πλειοψηφία του χρόνου. Ασφαλώς μπορεί να συμψάλλουν τους ύμνους , να προσευχηθούν στη συμπροσευχή ή να γίνει κάποια προφητεία πάλι στη συμπροσευχή.
      Αλλά η Γραφή δεν μιλάει μόνο για την προφητεία αλλά για κάθε χάρισμα και δώρο που έχουν οι πιστοί ώστε να μπορούν να το συνεισφέρουν για την οικοδομή των αδελφών τους, μεταξύ των οποίων είναι και η διδασκαλία (Α Κορινθίους 14:26).

      Εκκλησία γινόμαστε εμείς όταν μαζευόμαστε με κέντρο τον Χριστό και έχουμε ανοιχτή συμμετοχική συνάθροιση με ελευθερία λειτουργίας όλων των αδελφών… Εκκλησία δεν είναι κάποιο ιερό κτίριο, ούτε κάποιο θρησκευτικό πρόγραμμα ή λειτουργία… Εκκλησία δεν γινόμαστε όταν είμαστε παθητικοί θεατές κηρύγματος σε μια αίθουσα διαλέξεων….
      Σε ποιο συμπέρασμα λοιπόν καταλήγουμε, αδερφοί; Όταν έχετε λατρευτική σύναξη, ό,τι έχει να πει ο καθένας, είτε ψαλμό είτε διδασκαλία είτε αποκάλυψη είτε γλωσσολαλία είτε εξήγηση του νοήματος των γλωσσών, όλα να γίνονται με σκοπό την οικοδομή της εκκλησίας. Μπορείτε όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, να δίνετε τα μηνύματα που δέχεστε από το Θεό, ώστε όλοι να μαθαίνουν και όλοι να ενισχύονται.”
      ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ 14:26‭, ‬31

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *