ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΗΤΕΡΕΣ

Μερικούς μήνες πριν, όταν έπαιρνα τα παιδιά μου από το σχολείο, μία άλλη μητέρα την οποία γνώριζα καλά, έτρεξε προς εμένα. Η Έμιλυ ήταν γεμάτη ενθουσιασμό. “Ξέρεις τι είμαστε εγώ και συ;” με ρώτησε. Προτού προλάβω να απαντήσω – και στην πραγματικότητα δεν είχα απάντηση – μου ανέφερε το λόγο της ερώτησής της. Μόλις είχε επιστρέψει από την υπηρεσία ανανέωσης διπλωμάτων οδήγησης.

   Όταν την ρώτησε η υπάλληλος για το τι επάγγελμα να γράψει, η Έμιλυ δίστασε να πει, αβέβαιη για το που έπρεπε να κατατάξει τον εαυτό της. “Αυτό που εννοώ“, της είπε η υπάλληλος, “είναι, έχετε κάποιο επάγγελμα ή είστε απλά μία …“;

Φυσικά και έχω επάγγελμα“, απάντησε η Έμιλυ: “Είμαι μητέρα“! “Δεν κατατάσσουμε τις μητέρες ως επάγγελμα, αλλά μόνο ως οικοκυρές” είπε εμφατικά η υπάλληλος.

   Είχα ξεχάσει την ιστορία της Έμιλυ μέχρις ότου μία μέρα βρέθηκα σε μία παρόμοια κατάσταση, στο δημαρχείο μας. Η υπάλληλος φαινόταν μία γυναίκα καριέρας, ικανή, δραστήρια και κατείχε ένα βαρύγδουπο τίτλο “Επίσημος Εγγραφέας“. “Και ποιο είναι το επάγγελμά σας;” με ρώτησε. Δεν ξέρω τι με έκανε να απαντήσω έτσι, αλλά τα λόγια βγήκαν απλά από το στόμα μου: “Είμαι … Σύμβουλος Έρευνας στον τομέα της Ανάπτυξης Παιδιών και Ανθρώπινων Σχέσεων“. Η υπάλληλος σταμάτησε για μία στιγμή, κρατώντας το στυλό της στον αέρα, και με κοίταξε σαν να μην είχε ακούσει καλά. Επανέλαβα τον τίτλο αργά, δίνοντας έμφαση στις πιο σημαντικές λέξεις. Μετά κοίταζα με θαυμασμό καθώς ο πομπώδης τίτλος μου γραφόταν με μαύρα, έντονα γράμματα στο επίσημο ερωτηματολόγιο.

   “Μπορώ να σας ρωτήσω“, είπε η υπάλληλος με ανανεωμένο ενδιαφέρον, “τι ακριβώς κάνετε στον τομέα σας;

   Ήρεμα, χωρίς ίχνος αβεβαιότητας στη φωνή μου, άκουσα τον εαυτό μου να απαντάει, “Έχω ένα συνεχές πρόγραμμα έρευνας” (και ποια μητέρα δεν έχει;) “στο εργαστήριο και σε εξωτερικές συνθήκες” (συνήθως θα έλεγα “μέσα στο σπίτι και έξω από αυτό”). “Εργάζομαι για τους Ανωτέρους μου” (όλη την οικογένειά μου) “και ήδη έχω τέσσερα πιστοποιητικά” (όλες κόρες).

   “Φυσικά, η εργασία είναι από τις πιο απαιτητικές που υπάρχουν” (θα μπορούσε καμία μητέρα να διαφωνήσει;) και “συχνά εργάζομαι 14 ώρες την ημέρα” (24 είναι πιο σωστό να έλεγα). “Αλλά η δουλειά έχει περισσότερες προκλήσεις απ’ ότι οι συνήθεις καριέρες και οι αμοιβές είναι περισσότερο σε ηθική ικανοποίηση παρά σε χρήμα“.

   Υπήρχε μία αυξανόμενη αίσθηση σεβασμού στη φωνή της υπαλλήλου καθώς ολοκλήρωνε την αίτηση, και μετά σηκώθηκε και με συνόδευσε προσωπικά μέχρι την πόρτα.

   Καθώς οδηγούσα επιστρέφοντας σπίτι αισθανόμουν περήφανη για τη νέα μου ένδοξη καριέρα, και όταν έφτασα σπίτι με χαιρέτησαν οι βοηθοί του εργαστηρίου μου – ηλικίας 13, 7 και 3 ετών. Όταν ανέβηκα επάνω στην κρεβατοκάμαρα μπόρεσα να ακούσω το νέο πειραματικό μας μοντέλο (έξη μηνών) στο πρόγραμμα ανάπτυξης παιδιών, να κάνει δοκιμή ενός νέου φωνητικού σχήματος. Αισθάνθηκα θριαμβευτικά. Είχα καταφέρει μία νίκη απέναντι στη γραφειοκρατία. Και είχα περαστεί στα επίσημα αρχεία ως κάποια πιο διακεκριμένη και αναντικατάστατη στο ανθρώπινο γένος απ’ ότι μία ακόμα “απλή ...”

   Οικογένεια – τι ένδοξη καριέρα! Ιδιαίτερα όταν υπάρχει ένας τίτλος στην πόρτα μας!

(Μετάφραση από το περιοδικό THE RESTITUTION HERALD, December 99/January 2000, τίτλος πρωτότυπου: Something for Mothers). Website THE RESTITUTION HERALD

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *